TransLiteral Foundation
मराठी मुख्य सूची|मराठी पुस्तके|श्रीज्ञानेश्वरांची गाथा|
अभंग ७३६

मदालसा - अभंग ७३६

श्रीज्ञानेश्वर महाराजांची गाथा म्हणजे विठ्ठल प्राप्तीचा एक सोपा मार्ग. यात विठ्ठ्लाच्या सगुणनिर्गुण रूपाचे मोहक वर्णन केलेले आहे.


मदालसा

ॐ कार अक्षरबीजरे ।

अमित्य भुवनीं प्रकाशुनि गेलेंरे ।

तें मकराचे पोटीं आहेरे ॥१॥

उकाराचा शेंडा पाहीरे ।

एकविसा मंदराचळा भेदुनि गेलेरे ।

मा वेद बीज वेगळें परात्पर पाहेंरे ॥२॥

मागें बोलिलों तें ज्ञानरे ।

चोविसा अक्षरी संध्याकाळी सोंगरे ।

परी त्या अक्षराचें अमित्य आहेरे ॥३॥

चारि म्हणों तरी नव्हेरे ।

साही म्हणों तरी भूललीं बापुडी ।

मा अठरांची दशा ते काईरे ॥४॥

दाहा श्रुती शिऊ बोलरे ।

आठरा श्रुति विष्णुचें वचन परि कल्पांती अक्षर न सरेरे ॥५॥

पूर्णापूर्ण ऐसें ब्रह्म बोलतीरे ।

तेथें पूर्ण अपूर्ण दोन्ही नाहीं ।

मातें कांही बाहीं अक्षररे ।

तया रुप ना रेखा आहेरे ॥६॥

तेथें त्रिकाळ जतिगति नाहींरे ।

नाहीं इंद्र चंद्र नाहीं आकाश भूमीरे ।

नाहीं आप तेज वायो तेथेरे ॥७॥

तरी वेद अक्षर गिवसावें कैसेरे नगणित गुण गेलेरे ॥

सिध्दि ना साधक मंत्र ना तंत्र ।

मा तेथें जटा क्रम पद कैचेरे ॥८॥

स्थूळ न सूक्ष्म नव्हेरे धातु नव्हे मातु नव्हेरे ।

मा कांही नव्हे तें अक्षर होयेरे ॥९॥

पर नव्हें परतर नव्हेरे ।

जाति नव्हें अजाति नव्हे ।

मा कांही नहोनियां एक होयरे ॥१०॥

बुध्दि नव्हे शुध्दि नव्हेरे ।

वाट नव्हे घाट नव्हे मा घटाटीत नव्हें ।

मवाळा मवाळ नव्हे नव्हेरे ॥११॥

साच ना दृश्य नव्हेरे ।

दृश्य नव्हे मा अदृश्य नव्हेरे ।

वेदीं बोलिलें तें होयरे ॥१२॥

सप्तपाताळा तळ नव्हेरे ।

एकवीस स्वर्गाहुनी आगळेंचि आहेरे ।

बाविसांहुनी परतें पाहीरे ॥१३॥

तेथें नादु बिंदु नाहीरे ।

चक्षु पाद नाहीं कर देहरे ।

दिहादिक चतुर नाहीरे ॥१४॥

भ्रमु नाहीं भुली नाहीरे ।

ते सतराव्याचे कळे प्रकाशलेरे ।

परि तेथें मन होये ठायीरे ॥१५॥

आतां सातवें पांचवें बोलें ज्ञानरे ।

तेथें पांचही नाहीं मा सातही नाहीं ।

मा तें अक्षर शतसहस्त्रां वेगळे आहेरे ॥१६॥

मागें चौदा बोलियलीं साचरे ।

ज्ञानासि विज्ञान जाहालें मा शेखीं बुडाला तो वायारे ॥१७॥

मागें अक्षरें बोलिलीं बहुतेरे ।

पिंड ब्रह्मांड जयापासून जाहालें ।

परगुणीं व्यापिलें ज्ञान सुखरे ॥१८॥

सुखादि सुख तें म्हणोरे ।

तरि अमित्य वेदाची वाणी खुंटली ।

मा परीलक्षालक्ष नये परिमाणारे ॥१९॥

त्रिदशा त्रिदश पंचदशा पंचदश नेणतेरे तें

शतसहस्त्रांचे शेवटीं आहे नाहीं ऐसे दिसेरे ॥२०॥

आत्मा परमात्मा दोन्ही सखेरे ।

ऐसें चतुरी बोलतां लोक भुलविलेरे ।

परि अनुमाना नये वेगळा आहेरे ॥२१॥

पासष्टि पुढें अद्वैत नेमूरे ।

द्वैत ना अद्वैत भेद ना अभेद अक्षरझेंपकु तोचि भला रे ॥२२॥

बुझों गेला पाहों गेलारे ।

तेथें दुसनावना तयासि जाहालें ।

त्या ठकाठक मौन्या मौन्य पडिलेरे ॥२३॥

तेथें जाणोनी नेणे पै जाहालेरे ।

मन इद्रियां लयो जाहाला ।

अमित्य तेज ध्वनी उमटलेरे ॥२४॥

गगना परतें अक्षर दिसेरे ।

दिसोन न दिसे तें वेदांचें देखणें ।

तेथें साहांसी शुध्दबुध्द परतेरे ॥२५॥

नव्या नऊव्यासि शून्यरे ।

ऐसें राधा जंत्र भेदावें कवणें ।

तें कृष्णावतारी भेदियेलें पुरुषोत्तमेरे ॥२६॥

आता नव्या नउ भाग करीरे ।

ते अर्जुनामुखीं घालता भागला ।

तें अक्षर निराक्षर ।

आकार उकार मकार माते वळलेरे ॥२७॥

सात बेचाळीस घालीरे ।

पांच विसा तेथें गुणाकारी आटलें निरालंब ना पावलें घटाघटीरे ॥२८॥

तें व्योमाकार रुप नव्हेरे ।

तेज नव्हे त्रिकुट नव्हेरे ।

मा गोल्हाट नव्हे ।

मंडळा मंडळी मंडळा परतेरे ॥२९॥

अमित भुवनें चाकें त्यासिरे ।

निरालंब आंख घालूनिया बैसे ।

ते तुरंगेविण अक्षर कैसें चालेरे ॥३०॥

तें नित्य नव्हें अनित्य नव्हेरे ।

आकारा खूण गुढारु गुढारीलें ।

परि त्या विवरीं न दिसे अक्षररे ॥३१॥

बारावें भेदुनिया जायेरे ।

तेराव्याचें अग्राअग्रीं दिसे ।

तें परेहूनि परतें आहेरे ॥३२॥

आठ कोटी लक्षी पाहेरे ।

तें मुक्त नव्हेरे अमुक्त नव्हे मा अक्षरही नव्हे सिध्द आहेरे ॥३३॥

पिवळे नव्हे पांढरे नव्हे काळे नव्हेरे ।

रंग रंगाकार नव्हे अनंतध्वनि नव्हे ।

अक्षर नि:शब्द निरंजन नव्हेरे ॥३४॥

षष्ठ नव्हे सप्त नव्हेरे ।

मन नव्हे पर नव्हेरे ।

तें बुडालें बुडोनी नव्हेरे ॥३५॥

सत्ताविसें एकतिसें दाटूनि पाहेरे ।

छत्तिसांचा चौभागीं भागों तरी अप्रमिता ।

अप्रमीत जाहालारे ॥३६॥

सहस्त्र शून्य सहस्त्रां ठायीरे ।

बावन अक्षरीं गुण निवडति ।

ते कूटस्थ कुटाकुटीं नाहींरे ॥३७॥

मागें बोलिलासि भु:भुकारुरे ।

स्वर ना भेद सत्य वेद रुप बोलियेले तूं आपणयाते नेणतां ।

नेणोनि म्हणविसी ब्रह्मरे ॥३८॥

विकासलें व्योमाकारे ।

तिन्ही देव तिन्ही वेद जाहाले ।

मा तरी खुण चुकोनियां माघारे मागुति मुरडलेरे ॥३९॥

हा अनुवाद नको बोलोरे ।

नष्टा हातीं निजपद दिधले ।

ब्रह्मअन्वयें सोडून नको बोलोरे ॥४०॥

वाडा परिस वाड आहेरे ।

एकुणासवे अक्षरी मंत्रा साधु गेलासी परि तें काहीं ।

नाहीं ऐसे जालेरे ॥४१॥

रकारीं बोध बोलसीरे ।

तेथे घटीतेविघटीतें के न पडेची ।

त्या मंडळांमंडळीं गुंतलासीरे ॥४२॥

नकारु रुप शून्यरे ।

सहस्त्रचिये वाटे एक फांळले ।

माते अक्षरासि भेदु नाहीरे ॥४३॥

यम नेम काय करिसीरे ।

गुरुमुखें सांगतां वाया भ्रमलें ।

आपणपा नाहीं शुध्दिरे ॥४४॥

भांबाविले मन बुडविलेरे ।

मार्गू ठावा न पडता उगलें ।

मध्येंचि बुडोनि आलेरे ॥४५॥

गति मति वेदु बोलेरे ।

सातवी मातृका सहस्त्रीं वाटियेली ।

तेथें गुणलयो जाहालारे ॥४६॥

दिधलें मन पांचा ठायीरे पांचे पांच भागु विभागु जाहाला ।

तेथें ब्रह्मरसु रसीं मुरालारे ॥४७॥

वासुकीमणी मंथन केलेरे ।

तिहीं देव तेथें संध्यावळी ठायीं बुडाले ।

मातरि सहस्त्रमुखीं लेखा कायसारे ॥४८॥

साहाव्याचि गोठी वळून पाहेरे ।

अगाध ब्रह्माच्या गोष्ठी ।

करिती सत्य ब्रह्म त्याच्या पोटीरे ॥४९॥

ध्याना कल्पितां न पाविजेरे ।

आपुला आत्मा शुध्द चैतन्य देखिल्या तेंचि तें ।

ब्रह्म ब्रह्माकार होयरे ॥५०॥

मधुर मधुर अनुभव रसुरे ।

येथें संवादु ना गोडि तिखट ना पैत्यतें अंबर अंबराकाररे ॥५१॥

हरि म्हणिजे ठकार शून्यरे ।

पांचवे पूढें बिंदुलें दिधलें ।

तें नववें पुसूनि जायरे ॥५२॥

विधि म्हणसि ध्याना अगोचररे ।

जयाचा एक्याण्णउ मातृका भेदिल्या तें त्रिपुटी फुटोनी जायरे ॥५३॥

योगि मंत्र येकु साधूरे ।

आटि जनीं तेथें उभें राहूनियां ।

अकराव्याचें तोंड मारीरे ॥५४॥

येणें जाणें परि नाहीरे ।

सिध्द साकार भाविसी काय ।

मा अयोगायोगु तें नव्हेरे ॥५५॥

नाटटा भाविसि कायरे ।

नकारशब्दें नामात्मक नाहीं ।

तें नहोनि जायरे ॥५६॥

पराहूनि परता आहेरे ।

अमित व्योममंडळें भेदूनि तें मातृकेचें नांव कायरे ॥५७॥

चेउ आलिया निजसुदा नव्हेरे ।

निज चेतविलें जागें निजविलें ।

दगदगी फुटीं घालीरे ॥५८॥

तेथें बावन्न त्रेपन्न सक म्हणतीलरे ।

त्यासि लावावया मा आणिक बंधु नाही रे ॥५९॥

यासीं उपावो नाहीं अपावों नाहीं रे ।

नाहीं नाहीं तेथें कांहीं तें घेऊनि राहीरे ॥६०॥

तत्त्वातत्त्वा भेदु नाहीरे ।

महातत्त्वाचे सामर्थे जाशील तेथे आपण नाहीं कांही रे ॥६१॥

एका शेंडा येका डिरिरे ।

एकतत्त्वें महत्तत्त्व ते तळातळ भेदियेले ।

वोंकारें भेदियेले परात्पररे ॥६२॥

सत्य व्योमा शून्य देई रे ।

चौदावें बुडवूनि घालूनि पाहे ।

मा पुढें वेद बीज सांगेनरे ॥६३॥

जटि ब्रह्मऋषि बोलतिरे ।

पदपदार्थ कर्म खंडी विखंड ।

मा त्यासि नकळे त्या अक्षराचे पारुरे ॥६४॥

कर्मकांडी एक बीज आहेरे ।

संकल्पीं विकल्पीं एको विष्णु बोले ।

परि ब्रह्मार्पण नाहीं ठायी रे ॥६५॥

एकुपदार्थ बोलेरे ।

तें चोविसाक्षरी संध्यावळी बीज मिरवलें ।

एकु ध्रुव ध्रुव म्हणति यजुरिरे ।

यजन याजन अध्ययन अध्यापन ।

दान प्रतिग्रहो नाहीरे ॥६७॥

रुकारु म्हणती मूळरे ।

आब्रह्म म्हणती परतल्या दृष्टि मा साम मागति फळरे ॥६८॥

सत्यलोकीं विरिंचि विदरेरे ।

शंकरें विश्वाचि प्राहुति केली ।

हरि करि ठेवा ठेवीरे ॥६९॥

बोध्य म्हणती निज रुप जाणेरे ।

गण म्हणति सिध्धु पातलियां ।

शक्तु म्हणे शक्ति पोटीरे ॥७०॥

कमळें घेऊनि उभेरे ।

उदयो अस्तु नमस्कारु करिती ।

मातें असक्यासी न पडे अक्षर ठावेरे ॥७१॥

एक शैव म्हणति शिवज्योतिर्लींग पाहोरे ।

भगता भागवता न पडेचि ठायीं ।

माते पावलें निवृत्तिचे पाय प्रसादीरे ॥७२॥

निवृत्ति म्हणे सोपाना भलारे ।

अक्षराचें वर्म अवघे पूर्णपक्ष जाहाले ।

तें अक्षर तुम्हांसि भेदलेरे ॥७३॥

मूळ सांडि शेंडा सांडि रे ।

न घडतां घटण घटाघटीं केली ।

तरी ब्रह्मब्रह्मीं चोखाळलेरे ॥७४॥

अचिंतन चिंतन प्यालीरे ।

ज्ञान सोपानाचा निवृत्ति चोढळी ।

तें अक्षर त्रिपन्नी तिन्ही मोडलीरे ॥७५॥

ब्रह्मसमुद्र घोंटिलारे ।

तृषेक्षुधेवीण पंचप्राण पै खादलेरे ।

तिसाव्यासि मारिलें तुम्हीरे ॥७६॥

धगधगीत ब्रह्मशास्त्र आहेरे ।

अमित ब्रह्माचे तेज प्रकाशित ।

तेज तेजाठायीं विरेरे ॥७७॥

एक रोप कूपीं उगवलारे ।

त्याचे अनंत गुण मा अनंत पार मा ।

तो विष्णु भला भलाभलारे ॥७८॥

ते दोघे कर्मधर्म साधक भलेरे ।

ते अमित्य भुवनें धांडोळितां भागले ।

परी ते निर्गुण अक्षराचि नलगे सोयरे ॥७९॥

आदिदेवी माया जालीरे ।

एक वैष्णवी म्हणती अध्दती ।

म्हणती चौथी तिघांसि खायरे ॥८०॥

निरंजनीं एकी उभीरे ।

सिध्द साधक मा वेदांत बोलिजे ।

ते रंजना संध्यावळी मायारे ॥८१॥

अठरावर्ण अठरा न्यातिरे ।

चहूंची वेदीं सांगितली संमति ।

ते निरालंबी नाहीं स्थितिरे ॥८२॥

सुयीच्या अग्रीं दाभण ठेवावेंरे ।

अमित्य ब्रह्मांडे तयावरी जालीं ।

ऐसी निज ब्रह्माक्षरीची नकळे मायारे ॥८३॥

मायाकोश आड जालेरे ते तेजी तेज फोडुनी गेले ।

साते संस्वरुप अक्षर कवणे ठायीरे ॥८४॥

चौदा चारि चौदा घालीरे चौदा चौके चौदा वांटूनि गेले ।

माते ब्रह्मांडाची वाट कोणरे ॥८५॥

अक्षरा मागें अक्षरसहस्त्र जालेरे ।

लक्षलक्षाची क्रोडी क्रोडीची अनंत वाटाघाटी ।

निघंटीं पाहिल्यारे ॥८६॥

चतुर बुध्दि सांगवलेरे ।

चतुरानन चौमुखीं खांचावला ।

पंचमुख सहस्त्र मुख खुंटावलेरे ॥८७॥

तळवा घोंटी जानु नाभि वक्षस्थळी कंठ शेंडे गेलेरे ।

शेंडिच्या आग्रीं चौदा भुवनें मावळलीं ।

ते विराट लया लक्ष गेलारे ॥८८॥

अटत घाटत घटिलीरे ।

तेथे नादु नाहीं स्पर्श नाहीं ।

कांही नाहीं ते अवघी लया पाहिरे ॥८९॥

ऐसा उत्पत्ति गोळकु ।

पिंड ब्रह्मांड गोळकु सांगितलारे ।

ठाऊकें नव्हे म्हणोनि बुडालें ।

त्या अवताराचा काय ठावोरे ॥९०॥

देवऋषि मुनि शुकादिकारे ।

साही अंगें बोलोनि गेले ।

मा त्या चहूंचा गड संदेह पडालारे ॥९१॥

तेथें सत्तावन्ने सहस्त्र धातूरे ।

एक ज्यापासूनि मोवितां भागले ।

अमिता मुखीं वर्णितां गेलेरे ॥९२॥

शून्य वोढिलें निरशून्य भेदिलें पाहारे ।

देवादेवो दैवतें बोलती ।

तें ब्रह्मज्ञान सोपाना कर्णपुटीं पेरियेलें ब्रह्मरे ॥९३॥

श्रवणेंविण ऐकिलेरे ।

मनेंविण मन बुडालेरे ।

मागे गिवसितां गिवसितां स्वस्वरुपीं आहेरे ॥९४॥

निवृत्ति म्हणे ज्ञानसोपाना दोन्ही भागीं राहें ।

संध्यावळी अजपा मंत्रु साधन ।

त्याणें उपदेशें तें तें ब्रह्म पाहेरे ॥९५॥

म्हणती मनासी नयन आहेरे ।

ते मनचि नाहीं मा अवघे ब्रह्मचि पाहीं ।

मा माझा हस्तातळीं उभें राहारे ॥९६॥

अचिंतन चिंतूं नये ।

संध्या रागु मंत्र पंचकरणें मथिला ।

त्या अक्षरासि नाहीं भेदुरे ॥९७॥

तें ब्रह्माब्रह्म साररे ।

त्रिकुटा वेगळें गोल्हाटा वेगळें ।

न चुकत चुकलें पाहिरे ॥९८॥

रविसोममाथीं माथा बैसले ते आधारेवीण

उदरेवीण सामावले आहेरे ॥९९॥

चिदप्रचिद तेजा तेज नव्हेरे ।

अमित भुवनें जयाचेनि आहारळलीं ।

तेथुनि नि:शब्दापासुनी वेद जाहालारे ॥१००॥

ब्रह्मवृक्षव्योमीं फुललारे ।

त्यासि शाखा ना मूळ ना बीज ना अंकूर ।

तें अक्षर फळलें बीण फळ देखारे ॥१०१॥

सहस्त्र खांदियांचें एक झाडरें ।

जयाचीं विश्वपत्रें विश्वशाखा ।

मा त्याचें अंगकूपीं एक ब्रह्म फळरे ॥१०२॥

यजुरि ऐशा ऐशा शाखा जाहाल्यारे ।

ऋगीं सप्त शाखा जाण बोलियेले ।

ते अथर्वण राहें श्याम फळरे ॥१०३॥

परि त्या अक्षरासि नलगे फूल फळ ज्याचि

ते निष्कामीं निष्कर्मी फळेंविण कैसें फळेंरे ॥१०४॥

आणिक एक सांगेन गूढरे ।

त्यासि सोळा ना बारा ।

नवासि शून्य देतां दहा अकराही शून्य मिळेरे ॥१०५॥

ऐसें छत्तिसा गुणांचे बत्तिसावें वाटारे ।

मिळाले पंचीकरणीं मिळाले संध्यावळी

परि त्या नकळे अक्षराचा भेदुरे ॥१०६॥

एकावन्नें बावन्ने मिळालें सत्तावन्नेरे ।

परि तें अक्षर निरंजन निराकार निर्गुण ।

ऐसे गुणिती पैं ते शाहाणेरे ॥१०७॥

अडतीस पंचविशी पांच मारीरे ।

निरशून्याकारे भृंगा भेदून गेले ।

मा परि नि:शब्दीं परा वाट पाहेरे ॥१०८॥

धगधगित एक सुरि होतीरे ।

ते व्योमाचे पोटीं फोडूनि भेदली ।

ते अक्षरासि वाहे वाटरे ॥१०९॥

एक आप एक पररे ।

पिंडब्रह्मांडाचे अक्षरीं निवडलें ।

सातवें गोल्हाट भेदिलेंरे ॥११०॥

तेथें विजया एक राणीरे ।

काळातें खाउनी महाकाळ गिळिला ।

ब्रह्मवोवरीं तिचें नांवरे ॥१११॥

तेथें एक होता अक्षर सिध्दावळीरे ।

अंत काळ तप्त मुख जाला ।

शब्द ने देखे फिरोनी आलारे ॥११२॥

आतां एक सांगेन अमित व्योमावरि फुललेरे ।

त्या अक्षरा बांधूनि वदेंविण धरिलेरे ।

ज्ञान सोपानासि म्यां दिधलेरे ॥११३॥

ज्ञानज्ञानें भला म्हणवीरे ।

सोपान सिध्दि निधि ब्रह्म पावलारे ।

तेणे ज्ञाना ब्रह्मबोध जालारे ॥११४॥

अद्वैत पंथ कैसारे ।

ऐक्यवादु वेद बोल बोलतीं वचनें ।

ते मिळणी ब्रह्मीचे सांगेन त्रिसंध्याकाळीरे ॥११५॥

ते वर्ण कवणा नेघेपवेरे ।

अनुभविया अटक कुठले ।

मग ते ज्ञानी म्हणती वांयारे ॥११६॥

जेथें मौन्यामौन्य साध्य नव्हेरे ।

पांच माळनि सस्वरुप होतें ।

मा तेचि ते अनुभवची खुणरे ॥११७॥

मनीं शंका धरुं नको कांहीरे ।

चतुर्देहांसहित मन मावळी ।

मा तरि ब्रह्मबीज तूंचि होशीरे ॥११८॥

सा सा सा चौदावरि ठेवीरे ।

हां भेद कोणी जाणितला म्हणती ।

तरी त्यासी मानु मी देईन म्हणति निवृत्तीरे ॥११९॥

आतां एक गुह्य परम गुह्यरे ।

तें अक्षरां शेवटीं दाही दिशे नाहीं ।

तें सहस्त्र लक्षीं गुणी ते आहेरे ॥१२०॥

हें गुणीता शास्त्र जालें ज्योतिषीरे ।

ते वेदाच्या पोटीं धांडोळित अहाती ।

त्या अक्षराचा न कळे अंतीं अंतूरे ॥१२१॥

भडस्त्रिंग भडभिंग भयानक जालेरे ।

परि त्यासि सहस्त्रसिध्दि सहस्त्रमुखीं बुध्दि ।

मा बावन्नअक्षरा वेगळे तें वाटेरे ॥१२२॥

ऐसे अमित्य भुवनाचे साटे मावळलेरे ।

चंडाहुनि प्रचंड थोटावलें ।

तें अक्षराचे नकळे पारुरे ॥१२३॥

जै नि:शब्द अंकुर फुटेरे ।

वायुसी मोवणी आपासि भिजवणी ।

व्योमाचि ठेवणी कवण ठेवीरे ॥१२४॥

मनासि नाहीं मारणीरे ।

तेजासि नाहीं धरणी ।

धरुं गेला तो वांयाविण श्रमलारे ॥१२५॥

परि एक निर्वाण सांगेनरे ।

आम्ही तिघी मा जेथुनी तुषाकारलो ।

ते जीवनीं जीवन जैसें मिळोनि गेलें ।

मा तैसी परि जाली आम्हा तुम्हारे ॥१२६॥

Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2010-03-01T04:04:36.1800000

Comments | अभिप्राय

Comments written here will be public after appropriate moderation.
Like us on Facebook to send us a private message.

अंगप्रसाद

  • पु. देवास लावलेला कौल . ' कमिटीदार खोत यांनी याबद्दल काय करावें म्हणुन श्रीमहाकालीला अंगप्रसादीं विचारलें ' - आडिमहा १७ . ( सं . अंग + प्रसाद ) 
RANDOM WORD

Did you know?

What is the difference between Smarta & Bhagwata Ekadashi?
Category : Hindu - Philosophy
RANDOM QUESTION
Don't follow traditions blindly or ignore them. Don't assume a superstition either. Don't be intentionally ignorant. Ask us!!
Hindu customs are all about Symbolism. Let us tell you the thought behind those traditions.
Make Informed Religious decisions.

Featured site