अभंग ५१ ते ६०

५१

तुमचे तुम्हा जवळी असता ।
वाया सिणालका सर्वथ ॥१॥
हरि करुणानिधी मोठा ।
व्यापार टाका तुम्ही खोटा ॥२॥
सांडा प्रकृती स्वभाव ।
तुम्हासारिखाची देव ॥३॥
हरिस नाही बोल काही ।
वाया पडाल प्रवाही ॥४॥
जैसे प्रकृतीस्वभाव ।
त्यासी तैसाची देव ॥५॥
बोधला म्हणे पहा मनी ।
आणिक संतां विचारुनी ॥६॥

५२

थोर प्रभात हे झाली । उठ गे कृष्णे तू माऊली ।
आम्हा प्रेमपान्हा घाली । अगा तू कृष्णा जननीये ॥१॥
तू तर माऊली आमची। थोर सावली संतांची ।
विश्रांती तुझिया नामाची । अगा तू कृष्ण जननीये ॥२॥
आजची पूर्वकाळ थोर । गाई वत्सी करी एकधार ।
आम्हा दिना करि गा उध्दार । अगा तू कृष्ण जननीये ॥३॥
बोधला म्हणे आवड देई । आणिक न मागे तुज काही ।
आवड तुझे पायी । अगा तू कृष्ण जननीये ॥४॥

५३

दिनांचा दयाळू पतितांचा पावन ।
सर्वसुखनिधान पांडुरंग ॥१॥
घडी घडी आठव करावा तयांचा ।
धोका कळीकाळाचा नाही त्यासी ॥२॥
पांडव जयाने रक्षीले जो हरि ।
ते नेले विवरी काढूनिया ॥३॥
प्रल्हादाचा पिता चिंतीत वोखटे ।
करितसे गोमटे वेगळाची ॥४॥
बांधोनी पाषाण सागरी लोटिला ।
तो पहा तारिला वरचेवरी ॥५॥
जैसे आणिक पतित बहु उध्दरिले ।
आठवा रे पाऊले त्यांची वेगी ॥६॥
बोधला म्हणे ऐशा देवा शरण जावे ।
भवसागर तरावे हेळामात्रे ॥७॥

५४

दिंडी आणि पताका गरुड टकियाचे भार ।
आनंद गर्जती नाम यादव वीर ॥१॥ ॥ध्रु॥
चलावे विंठोबा राजमंदिरी ।
करी घेऊनि चामर ढाळिती गा सुंदरा ।
वेडे आणि वाकुडे गर्जती हरिचे पवाडे ।
भक्तीचा आळुका उभा भाग आणि पुढा ॥२॥
घातला मंचक कळि सुमने बरुवार ।
आनंद पहुडले वरि यादव वीर ॥३॥
सकळिका मिळोनि वरि जाणविती वारा ।
ऐका परिसा येक त्या दिसती सुंदरा ॥४॥
सुवर्णाचे ताटी आर या गोपिका येती ।
बोधला म्हणे मी तेथे चरण तळाची ॥५॥

५५

देवकी म्हणे बाळा धन्ये भाग्य जाले ।
धन्ये उदरा आले परब्रह्म ॥१॥
धन्य माझे आता निवती दृष्टी डोळे ।
धन्ये कडिये खेळे कृष्णु बाळ ॥२॥
जन लोक बोलती देवकीचा बाळ ।
धन्ये उभयता कुळ उद्धरिले ॥३॥
धन्ये हे भूमीस्थळ धन्ये हे गोकुळ ।
धन्ये ते गोपाळ सदा सांग ॥४॥
धन्ये पावा मोहरी वाहुनिया खाद्यांवरी ।
धन्ये भिमातिरीं क्रीडा करी ॥५॥
बोधला म्हणे हरी देखिले दृष्टी ।
धावोनिया मिठी घाली पायीं ॥६॥

५६

देवा देवा तुझे चरणाची आवडी ।
हे कल्प कोडी जोड माजी ।
नामाची हे मात देई अखंडित ।
तेथ माझे चित्त बैसलेसे ॥१॥
नामा वाचोनिया हीत काही दासा ।
मन हे बैस आन के ठाई ।
बोधला म्हणे देवा नाम तुला सोप ।
दिधले माये बाप कृपा करुनी ॥२॥

५७

देह हे पंढरी आत्मा पांडुरंग ।
नित्य करी संग अहर्निशी ॥१॥
चहु देहाची करुनिया वीट ।
त्यावरी उभा नीट पांडुरंग ॥२॥
मन पुंडलिक आवरोनी धरा ।
होईल सोयरा पांडुरंग ॥३॥
बोधला म्हणे माझ्या संचिताचा रेखा ।
जोडियला सखा पांडुरंग ॥४॥

५८

देह जालिया जर्जर ।
सकळा होईल वार ॥१॥
कोण्ही नव्हे कोणाचे ।
जन लटिके जे पायेचे ॥२॥
माझ्या रामासी शरण जाता ।
भय नाही सर्वथा ॥३॥
बोधला म्हणे हरि शरण ।
चुकविती जन्ममरण ॥४॥

५९

धन्ये ते पंढरी पुन्ये पावन ।
जेणे तारियेले विश्वलोक ॥१॥
धन्ये तेणे पावन केले ।
आम्हासी दाखविले निज सुख रे ॥२॥
धन्ये ते भीमा चंद्रभागा ।
धन्ये ते भूमी वैकुंठ रे ॥३॥
धन्ये पांडुरंग धन्य पुंडलिक ।
पुण्ये जाली उत्कृष्ट रे ॥४॥
धन्ये नामदेव नाम च भरला ।
हाता आले नवनित रे ॥५॥
संत साधुजन जेवविले जेणे ।
आवघे केले संतृप्त रे ॥६॥
तेथे वडिलाचे धान्य वाटत आहे ।
म्हणोनि कानी आइकिली मातु रे ॥७॥
ते देती न देत म्हणोनी ।
भित भित गेलो तेथ धणि भेटला अवचिते रे ॥८॥
त्याणे भेउ नको म्हणोनि नाभिकार दिल्हा ।
मस्तकी ठेविला हात रे ॥९॥
आमचे आम्हासि देवूनी ।
त्याणी सुखी केले सावचित रे ॥१० ॥
बोधला म्हणे घ्या रे घ्यारे तुम्ही ।
नका राहु दुचित रे ॥११॥

६०

धन्या असोन घरी वाया फिरसिल फेरी ।
मुळिचा धन्या नोळखेसी । हेचि गुन्हो सिरी ॥१॥
चाल निरंजना सुख होईल मना ।
फिरोन पाहे नवे ग उमा ।
सबाळी आपल्या स्थाना ॥२॥
सोडि लाज जाता उघडा घाली माथा ।
सदगुरुसौ शरण जाई। कृपा करिल आता ॥३॥
नव्हे नर नव्हे नार नाही तेथे योनी ।
हुरकोन गेले साबले मग हारपळली दोन्ही ॥४॥
बोधला म्हणे सांडी वाद वाचा करिसी सीण ।
आम्हा तुम्हा एकपणा कैचे भिनाभिन ॥५॥