TransLiteral Foundation

श्री किसनगिरी विजय - अध्याय चवथा

देवगडचे श्री किसनगिरी महाराज यांचा जन्म सन १९०७ साली झाला आणि त्यांनी १९८३ साली समाधी घेतली.


श्री किसनगिरी विजय - अध्याय चवथा
श्रीगणेशाय नम: ॥ सद‍गुरु शंकरायनम: ॥ ॐ नमोजी सद्‍गुरु देवा ॥ नमो केशवा माधवा ॥१॥
गर्जना चाले पंढरपुरी ॥ संतसखा चंद्रभागेतीरी ॥ तेथे संत कीर्तन करी ॥ प्रेमभरे नाचतसे ॥२॥
संत जनीचे बरोबर ॥ जाते ओढिले भराभर ॥ गोरोबांचे लहान पोर ॥ नाम ध्यानी तुडविले ॥३॥
संकट पडता भक्तांसी ॥ धावोनि येतसे वेगेसी ॥ सोडविले दामाजीसी ॥ रुप पालटोनी आपुले ॥४॥
ऐसा अनंतोपकारी जगत्पालक तूं मुरारी ॥ वारंवर चरणावरी ॥ दास मस्तक ठेवितसे ॥५॥
आता ऐकावे कथन ॥ सांगेन सद्‍गुरु कृपेकरुन ॥ श्रोते सात्विक सज्जन ॥ कथारस परिसावा ॥६॥
कोमल तंव वैखरी ॥ तूं दयाळू किसनगिरी ॥ तुझिया कृपेच्या लहरी ॥ दु:खातून सोडविती ॥७॥
जैसे घडले चमत्कार ॥ तैसे वदविले साचार ॥ बाबांचे बहु उपकार ॥ झाले असती जनावरी ॥८॥
तरी उपकार कशाशी म्हणावे ॥ हेच खरे जाणून घ्यावे ॥ महासंकट येता धावावे ॥ संतचरण सेवेशी ॥९॥
परमार्थ नाही सापडला ॥ अतो संतकृपे लाभला ॥ भक्तिमार्गासी लागला ॥ संत उपकार जाणावा ॥१०॥
संसारतापे तापला ॥ बध्दपणे आचरला ॥ तोचि पुढे साधक बनला ॥ संतोपकार जाणावे ॥११॥
बद्धाचा मुमुक्षु बनला ॥ साधकाचा सिध्द बनला ॥ माया भ्रांतीचा मोह सुटला ॥ संत उपकार जाणावा ॥१२॥
शरीर दु:खानें बहु पिडीला ॥ वैद्य हकिमांचा इलाज खुंटला ॥ उदी भस्माने नीट झाला ॥ संत उपकार जाणावा ॥१३॥
दैवताचा कोप झाला ॥ अंगी भूताचा संचार झाला ॥ चौकी बांधिताची गुण आला ॥ संत उपकार जाणावा ॥१४॥
रात्रभरी कीर्तनी बैसला मनावरी परिणाम झाला ॥ ध्यान पूजा करु लागला ॥ संत उपकार जाणावा ॥१५॥
कुणांस पाहिजे परमार्थ ॥ कुणास पाहिजे अर्थ स्वार्थ ॥ जाणोनि तयाचा भावार्थ ॥ तैसेचे त्यासीं देत असे ॥१६॥
देऊळगांवची एक कुमारी ॥ होती मुकी बिचारी ॥ तिज आणता गडावरी ॥ वाचा आली तियेसी ॥१७॥
जंव कुमारीस दु:ख लागले ॥ माता पिता बहुदु:खी झाले ॥ नाना उपाय शोधिले ॥ परि उपाय काही चालेना ॥१८॥
ऐशा रिती राहाटी ॥ सदा राहे दु:खी कष्टी ॥ काय करावे शेवटी ॥ उपाय काही चालेना ॥१९॥
मग सर्व मार्ग खुंटले ॥ दु:ख मनातची राहिले ॥ पूर्व कर्माचे फळ आले ॥ त्यासी काय करावे ॥२०॥
अनंतरुपी परमेश्वर ॥ सत्ता त्याची विश्वावर ॥ मार्ग तयाचा लवकर ॥ सापडेना जनांसी ॥२१॥
पुढे पहा योग कैसा घडला ॥ सहज मुकीचा विषय निघाला ॥ तंव एक गृहस्थ वदला ॥ देवगडाची कहाणी ॥२२॥
म्हणे हीस गडावरी न्यावे ॥ किसनगिरी साधूंसी सांगावे ॥ सांगतील तैसे वागावे ॥ गुण पडेल निश्चयेसी ॥२३॥
महादु:खे भयंकर ॥ दूर झाली गडावर ॥ दत्तप्रभुंचा अवतार ॥ मानिती जन बाबांसी ॥२४॥
नेम धरुन गुरुवार ॥ मुलीस न्यावे गडावर ॥ किसनगिरीचा चमत्कार ॥ अनुभवरुपे कळेल ॥२५॥
बहुत जन तेथे येती ॥ दत्तप्रभुचे दर्शन घेती ॥ बाबा भाव ठेवा म्हणती ॥ अवघ्या जनांकारणे ॥२६॥
आपण तेथेची जावे ॥ बाबांसी दु:ख सांगावे ॥ बोलती ते ऐकून घ्यावे ॥ आपुल्या हिताकारणे ॥२७॥
ऐसी ख्याती ऐकून ॥ पाहा योगची आला घडून ॥ मग कुमारीस घेऊन ॥ देवगडासी आणिले ॥२८॥
सुंदर दत्ताचे मंदीर ॥ बाबांचे आसन महाद्वारा समोर ॥ चहुबाजुनी भक्तगण ॥ दर्शन दुरोन घेताती ॥२९॥
मग तेथे उभयता जाउन ॥ हात जोडले दुरुन ॥ सुखाचे राहा म्हणून ॥ बाबा आशिर्वाद बोलले ॥३०॥
मुलीकडे दृष्टी करुन ॥ बाबांनी घेतले जाणून ॥ म्हणे पांच खेटी करुन ॥ भाव ठेवा देवावरी ॥३१॥
बाबाचे शब्द ऐकुन ॥ उदी घेतली पदरी बांधून ॥ नम्रभावे हात जोडून ॥ निरोप घेतला बाबांचा ॥३२॥
पुढे नित्य नेमाने ॥ पंच गुरुवार खेटी करुन ॥ पुढे पाहा विलक्षण ॥ चमत्कार काय जाहला ॥३३॥
शेवटच्या गुरुवारी ॥ मुक्काम केला गडावरी ॥ भक्त मंडळी भजन करी ॥ रात्र बहु लोटली ॥३४॥
मध्यरात्रीच्या प्रहरी ॥ भक्तगण झोपले निर्धारी ॥ तैसीचि आई आणि कुमारी ॥ निद्राधीन झाले हो ॥३५॥
तव एकाएकी मुकी मुलगी ॥ मोठ्याने ओरडू लागली ॥ मंडळी दचकून उठली ॥ काय झाले म्हणतसे ॥३६॥
तव कुमारी बोले ॥ बाबांनी मज मारिले ॥ गुप्तरुपी बाबा प्रगटले ॥ अचानक त्या ठायी ॥३७॥
मुलगी बहू मधूर बोले ॥ जनांसी नवलच वाटले ॥ मुकि यासी बोलके केले ॥ धन्य धन्य किसनगिरी ॥३८॥
 मातापिता आनंदले ॥ म्हणे हे देवचि अवतरले ॥ जयाने हे जाणितले ॥ तयांसी देव भेटला ॥३९॥
श्रोते ऐकोनि सावधान ॥ आता ऐका पुढील कथन ॥ प्रवरामाईचे दर्शन ॥ सहजचि घडेल ॥४०॥
बहिरवाडी पवित्र क्षेत्र ॥ काळभैरवाचे स्थान पवित्र ॥ मध्यधारात असे जागृत ॥ संजीवनी नाथ हे ॥४१॥
किसनगिरी महामुनी ॥ नित्य येती तये स्थानी ॥ भैरवाची भेट घेउनी ॥ गोधेगांवी जातसे ॥४२॥
तेथे अगस्तीची वस्ती ॥ तया ठायी जाऊनी गभस्ती ॥ भेटूनी त्या समाधी प्रती ॥ गडावरी येतसे ॥४३॥
एकोणीसशे शेहेचाळ सालास ॥ महापूर आला प्रवरेस ॥ कार्तिक महिना मंगळवारास ॥ प्रवरा अफाट भरली असे ॥४४॥
दोन्ही तीर सोडून ॥ पाणी दूरवर पसरून ॥ धर्मशाळाही बुडून ॥ गेली असे तेधवा ॥४५॥
नदीकिनारी थडी ॥ असे टरबुजांची वाडी ॥ गच्च भरली असे होडी ॥ टरबुजांनी तेधवा ॥४६॥
जो जाये नदीकठी ॥ तेणे भरूंनी आणावी पाटी ॥ टरबुजे असती भली मोठी ॥ घागरी एवढे म्हणा की ॥४७॥
ओढे नाले नदीकिनारी ॥ कुणाची वस्ती तिये शेजारी ॥ वाहवले असती गुरेढोरी ॥ गंजीचारा तेथवा ॥४८॥
कुणाचे संसार वाहवले ॥ अंगाचे कपडेही गेले ॥ ऐसे संकटी सापडले ॥ नदीकाठचे रहिवासी ॥४९॥
दिवसाचे तीन प्रहर ॥ भयानक दिसे महापूर ॥ चहुकडे माजला कहर ॥ नुकसानी बहु झाली असे ॥५०॥
तये वेळी बाबा किसन ॥ पैलतीरी येई जावून ॥ कुणास दिसे अलिकडून ॥ कुणांस पलिकडे दिसतसे ॥५१॥
ऐसा कहर पाहूनी ॥ बाबांचे मन गेले भांबाउनी ॥ म्हणती आपण येथे असोनी ॥ उपाय काही शोधावा ॥५२॥
कुणी रानोमाळ पळती ॥ गुरेढोरे घेवोनी जाती ॥ आपुला जीव वाचविण्या प्रती ॥ जो तो धडपड करीत असे ॥५३॥
मग बाबांनी काय केले ॥ मडकी पाणवठयावरी गेले ॥ कुमारी अनुसूयेच्या हाताने ॥ पूजा केली प्रवरेची ॥५४॥
मग ध्यानस्थ बैसले मुनी ॥ सोहं धुनी लावुनी ॥ मग प्रवरा जाय उतरुनी ॥ संथपणे वाहतसे ॥५५॥
दिनकर मावळे गगनी ॥ नदीकाठी येउनी कोणी ॥ जात असे पाणी पाहूनी ॥ म्हणे उतार लागला ॥५६॥
दुसरे दिनी सूर्योदयी ॥ लोक तेथे येऊनी पाही ॥ तयेवेळी सर्व काही ॥ पाणी उतरुनी गेले हो ॥५७॥
मग गांवोगांव चर्चा चाले ॥ नदीकाठी बाबा दिसले ॥ प्रवरामांईस पूजिले ॥ म्हणोनि पाणी उतरले ॥५८॥
द्वादशवर्षे तप करुनी ॥ बसत होते प्रवरेत जाउनी ॥ त्या तपाची फळे गुणी ॥ येथ कामा आले असती ॥५९॥
ऐसे बहु चमत्कार ॥ पुढे वदविन गुरुकृपेवर ॥ पंचतत्वांचा अधिकार ॥ तयांच्या हाती असे ॥६०॥
एकदा आषाढीची वारी ॥ गांवकरी निघाले पंढरी ॥ बाबांस बोलती त्या अवसरी ॥ आपण चलावे दर्शना ॥६१॥
बाबा बोलती जनांशी ॥ तुम्ही जावे पंढरीसी ॥ आमचा निरोप विठठलासी ॥ कळवावा तेवढा ॥६२॥
पंढरीची वारी ॥ आहे माझ्या घरी ॥ ऐसे म्हणोनि किसनगिरी ॥ गडावरी परतले ॥६३॥
मग गांवीचे भाविक जन ॥ पंढरीस निघाले मेळ्याने ॥ नगरमार्गे गाडी धरुन ॥ पंढरीसी पोहचले ॥६४॥
चंद्र्भागेवरी जाऊन ॥ स्नान घेतले उरकून ॥ दर्शनाची रांग लावून ॥ उभे राहिले तिष्ठत ॥६५॥
तंव महाद्वारा सामोरी ॥ उभे दिसले किसनगिरी ॥ रांग सोडिओनि झडकरी ॥ चरण धरिले तयांचे ॥६६॥
अंगात बारबंदी ॥ काखे लटकली झोळी ॥ गोजिरा मूर्ती सावळी ॥ काठी घेवोनी उभी असे ॥६७॥
दर्शना समाधान पावले ॥ म्हणे विठठलची भेटले ॥ वायुरुपी येथे प्रगटले ॥ भक्तकामना पुरवावया ॥६८॥
मंडळी मंदिरी जाउनी ॥ विठठलरुक्मीणीचे दर्शन घेवोनी ॥ पुन: आले परतोनी ॥ बाबांस शोधिती त्याठायी ॥६९॥
चार द्वारे शोधिले ॥ परी बाबा नाही दिसले ॥ हे तो आश्चर्यची झाले ॥ जो तो शोधी मनासी ॥७०॥
मग मंडळी घरी येवोनी ॥ देखती गडावरी जाउनी ॥ तंव किसनगिरी महामुनी ॥ तेचि ठायी भेटले ॥७१॥
देवगडावरी आसन ॥ असती शनि हनुमान ॥ तया ठिकाणी राहून ॥ चैतन्यरुपी नांदतसे ॥७२॥
शिवप्रभु तेथ वसे ॥ नारदमुनीही राहतसे ॥ मार्कंडेय वस्ती असे ॥ दक्षिणभागी गडाच्या ॥७३॥
नाना दैवते प्रगटून ॥ घेतली तेथे जागा मागून ॥ बाबांनी तयाचा बहुमान ॥ ठेविला असे आदरे ॥७४॥
सिध्दपूर येथील गृहस्थ ॥ रामराव जाधव गुरुभक्त ॥ तयासी भेट साक्षात ॥ किसनगिरीने दिधलीसे ॥७५॥
भेट दिली म्हणाल कैसी ॥ तो खिळला होता अंथरुणासी ॥ येणे न झाले गडासी ॥ ध्यास बाबांचा धरिला ॥७६॥
ऐशा समयी तपोधन ॥ प्रगटले तेथे जावून ॥ तयाच्या माथ्यावरुन ॥ हस्त फिरविला प्रेमाणे ॥७७॥
आजार बहु कठीण ॥ बैसले अंथरुन धरुन ॥ नाईलाज झाला म्हणून ॥ तळमळ अंतरी करीतसे ॥७८॥
कपाळी भस्म लावून ॥ क्षणात झाले अंतर्धान ॥ गुप्त झाले घरीतून ॥ भक्ता भेट देवोनी ॥७९॥
रामरावांसी नवल झाले ॥ तात्काळ आजारातूनी उठले ॥ तैसेचि गडावरी आले ॥ बाबांच्या भेटीकारणे ॥८०॥
झालेला वृत्तांत ॥ जनापुढे ते सांगत ॥ भक्तांसाठी भगवंत ॥ धावोनी येई वेगेसी ॥८१॥
इती श्री नासिकेतरचित ॥ श्री किसनगिरी बाबांचे चरित्र ॥ गंगेसम असे पवित्र ॥  चतुर्थोऽध्याय: गोड: ॥८२॥
॥ श्रीकृष्णार्पणमस्तु ॥

Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2019-11-25T18:54:39.3000000

Comments | अभिप्राय

Comments written here will be public after appropriate moderation.
Like us on Facebook to send us a private message.

NARAVĀHANADATTA(नरवाहनदत्त)

  • A famous Vidyādhara. Udayana the King of Vatsa had been spending his time in play and pleasure with his wives Padmāvatī and Vāsavadattā, when once Nārada appeared before them. The king greeted the hermit and showed hospitality. The King and the queens were childless. Nārada told them: “Hear, oh King. Your wife Vāsavadattā is the incarnation of Ratidevī blessed by Śiva. The son born to her would become the emperor of the Vidyādharas. Not long after this Vāsavadattā conceived and gave birth to a radiant son. He was named Naravāhana-datta. At this time Kaliṅgasenā, who had been transformed into a woman by the curse of Indra, gave birth to an extra-ordinarily beautiful girl. (For detailed story see under Kaliṅgasenā). That child was named Madanamañcukā. Even in infancy she was surrounded by a halo of unearthly beauty. Hearing of this child, Vāsavadattā brought Kaliṅgasenā and tbe infant to the palace. To the wonder of everybody, the infants looked at each other and they were not satisfied how soever long they looked at each other. The king and his wives understood this perfectly well and at the proper time their marriage was conducted. Naravāhanadatta was anointed as the Heir-apparent. Once he was playing in the garden in the spring season, with his ministers Gomukha and others, when the most beautiful Ratnaprabhā came there. (See under Ratnaprabhā). Once Naravāhanadatta went for hunting with his minister Gomukha and retinue. Somehow or other he was separated from Gomukha and army in the deep forest. Then he heard a divine song and sound of a heavenly lyre. He went in the direction from which the music came. and reached a Śaivite temple. Getting in, he saw an excessively beautiful damsel standing in the midst of her attendants and companions singing and playing on a lute, in praise of Śiva. At this time a grown-up Vidyādhara woman came down from the sky and getting near the damsel, gave her to Naravāhanadatta. The name of the Vidyādhara damsel was Alaṅkāravatī. (For other details see under Alaṅkāravatī). As Naravāhanadatta was spending his days, enjoying the pleasing company of his wife Alaṅkāravatī, once he went for hunting, with his army. Being very tired they went in search of water, and entered a thick forest. There they saw a lake full of golden lotus flowers and four men plucking flowers. Naravāhanadatta approached them. They said that they had been plucking flowers to worship Viṣṇu. Naravāhana followed them to the presence of Viṣṇu. Mahāviṣṇu was greatly pleased at Naravāhanadatta who was standing with folded hands singing praises of Viṣṇu in intense devotion and blessed him to become the emperor of the Vidyādharas. [Kathāsaritsāgara]. 
RANDOM WORD

Did you know?

घर के मंदिर में कौनसी बातों का ध्यान रखना चाहिये?
Category : Hindu - Puja Vidhi
RANDOM QUESTION
Don't follow traditions blindly or ignore them. Don't assume a superstition either. Don't be intentionally ignorant. Ask us!!
Hindu customs are all about Symbolism. Let us tell you the thought behind those traditions.
Make Informed Religious decisions.