उद्गार - ८३१ ते ८४०

८३१

सिंधुतनया सेवितां पाय । तुमचे तल्लीन होउनी ठाय ॥१॥

ब्रम्हानंदाची राणीव । चरणरेणु माजी सर्व ॥२॥

म्हणे हे न विसंबें मी आतां । युगें कल्नकोटी जातां ॥३॥

निळा म्हणे सुकुमार ते । विटे सांपडलें आमुतें ॥४॥

८३२

सुखी केलें सुखी केलें । संती दाविलें निज हित ॥१॥

जन्मोजन्मीं दास त्यांचा । पोसणा ठायींचा पुरातन ॥२॥

नित्य आपुला आठव देती । आणि पुरस्कारिती निज सेवें ॥३॥

निळा म्हणे हेंचि त्यांचें । वर्तन ठायीचें पूर्वापार ॥४॥

८३३

सुखीं सांठविलें सुख । हरिखा हरिख भेटविला ॥१॥

आनंदासी आनंद झाला । सद्गुरु भेटला तेचि क्षणीं ॥२॥

प्रतीतीसही प्रतीत झाली । शांति मेळवविली निजशांती ॥३॥

निळा म्हणे सुकाळ ऐसा । केला दशदिशा कोंदलीया ॥४॥

८३४

सेवकाचि परि स्थापिला पदीं । मग त्याचिये बुध्दी कोण तुके ॥१॥

तैसेंचि केलें मजही देवा । निपेक्ष अवघा दावूनियां ॥२॥

आईता वांटा दिधली जोडी । कवडीनें कवडी सांचिली ते ॥३॥

निळा म्हणे देवा आभारचि केले । मल सेवका गौरविलें आपुलिया ॥४॥

८३५

सैंध दाटली अक्षरें । माप नव्हें पुरें । केली माझीया दातारें । अतिवृष्टी कृपेची ॥१॥

लिहितां न पुरे दिवसराती  । वाढविला विस्तार तो मती । जैसे क्षीराब्धीवरीं येती । तरंग मिरविती असंख्य ॥२॥

नाना प्रमेय नाना कथा । नाना पदांचिया चळथा । निघती त्या पंढरीनाथा । आवडती प्रियवादें ॥३॥

संतचरित्रें हरिचें गुण । केलें पवाडें ते विंदान । नाना पतितांचे उध्दरण । केलें संरक्षण दासांचें ॥४॥

ऐशिया स्तवनीं लाविली वाचा । बडीवार हरीचिया नामाचा । केला प्रतिपाळ तो दासाचा । वारंवार आठवितों ॥५॥

नाना नामें नाना चरित्रें । कल्याणरुपें अती पवित्रें । श्रवणें पठणें गातां वक्त्रें । हरिच्या पदातें पावविती ॥६॥

आइती जोडूनियां ठेविलीं । होतीं ठायींचि गुंफिलीं । निळा म्हणे तेचि वोपिलीं । माझिये वदनीं वरदानें ॥७॥

८३६

माझी बुध्दि झाली वेडी । दिधली बुडी हरिनामीं ॥१॥

नुमजे येथें विगुंतली । न करी बोली आणिक ॥२॥

सांडियले वादावाद । छंद बंद आणिक ॥३॥

निळा म्हणे तुमच्या पायीं । जडली ठायीं न ढळेसी ॥४॥

८३७

मीचि माझा विस्मय करी । नवल परी देखोनी ॥१॥

कैशी येणें पांडुरंगें । अंगीं अंगें लपविलीं ॥२॥

पळही मात्र विसर देहीं । न पडेचि ठायीं व्यापियलें ॥३॥

निळा म्हणे नाम वाचे । गुण त्याचें आठवती ॥४॥

८३८

याचा आश्रय झाला आम्हां । या पुरुषोत्तमा विठठलाचा ॥१॥

गातां वाचितां चरित्रें याची । न करी दासांची उपेक्षा हा ॥२॥

आपुला संकेत सिध्दी न्यावा । करणें देवा हेंचि सत्य ॥३॥

निळा म्हणे निष्ठा जाणें । तैसाचि करणें आदर त्या ॥४॥

८३९

याचिया रुपाचें चिंतन । करितां तनु मन वेधलें ॥१॥

देहीं नुरता  देहभाव । झालों स्वयमेव तेंचि रुप ॥२॥

नाईकती शब्दा श्रवण । दुजिया नयन न देखति ॥३॥

निळा म्हणे बावरी ऐसी । दिसें लोकांसी प्रीति वरी ॥४॥

८४०

याचिलागीं तुमचा करितसें धांवा । रात्रंदिवस देवा आळवूनि ॥१॥

नेणें जप तप स्नान संध्या विधी । जड माझी बुध्दि प्रज्ञाहीन ॥२॥

नाहीं आश्रमाचें घडलें विहित । न कळे उचित नित्यादिक ॥३॥

निळा म्हणे माझा कैसा परिपाक । वैकुंठनायक तुम्ही जाणा ॥४॥