उद्गार - ७९१ ते ८००

७९१

त्याचे पायीं माझी बुध्दी । जडली कधीं न ढळेची ॥१॥

ज्याचे ध्यानीं मनीं हरी । नामें वैखरी उच्चार ॥२॥

नित्य कीर्तनांचें घोष । करिती उल्हास आवडीं ॥३॥

निळा म्हणे त्यांची गोठी । ऐकतां पोटीं सुख वाटे ॥४॥

७९२

दिवसरात्रीं हाचि धंदा । वर्णितों गोविंदा गुणकीर्ति ॥१॥

स्वप्नामाजी सुषुप्ती आंत । जागृतीये मात याचाचि ॥२॥

खातां जेवितां बोलतां । आठवे कथा नित्य याची ॥३॥

निळा म्हणे लगटोनि आलें । पीक चांगले असंभाव्य ॥४॥

७९३

दिसे तोचि जनीं वनीं । विठ्ठल  ह्रदयीं त्रिभुवनीं ॥१॥

लेणें नेसणें भूषणें । विठ्ठल  वस्त्रें परिधानें ॥२॥

अन्न भोजन उदक पान । विठ्ठल  सुषुप्ती शयन ॥३॥

निळा म्हणे वाचा बोली । विठ्ठल  होऊनियां ठेली ॥४॥

७९४

न कळे केव्हां दिवस गेला । रात्रीं झाला तमनाश ॥१॥

निद्राचि नाहीं स्वप्न तें कैंचें । नि:शेष जागृतीचें विस्मरण ॥२॥

भोक्ताचि नाहीं कैचा भोग । अनंगीं अभंग हारविलें ॥३॥

निळा म्हणे ठांई ठावो । देवीं देवो मावळला ॥४॥

७९५

न पडे विसर याचा मना । झाली तद्रुप वासना । मही व्यापूनियां गगना । दिसे नयना रुप पुढें ॥१॥

जें जें आढळें दृष्टीपुढें । तें तें याच्या स्वरुपें मांडें । व्यापुनी सकळांमाजिवडें । वसें अंतरीं सकळांचे ॥२॥

स्वरुप सांवळें सगुण । अंगकांति मेघवर्ण । करीं धरुनियां जघन । दृष्टी अवलोकीं पुंडलिका ॥३॥

कर्णी कुंडलें विशाळ डोळें । जैसीं विकासलीं दिव्य कमळें । हदयावरीं कंठमाळे । पदकीं रत्नें झळकती ॥४॥

कास पितांबरें घातलीं । मेखळा कटीं सूत्रें रेखिलीं । पाउलें विटेवरीं शोभलीं । निळयां झालीं प्रसन्न तीं ॥५॥

७९६

न धरी आतां शंका । कशासाठी भिऊं लोकां ॥१॥

ज्याचें ओझें तयावरी । मज हे ऐशी काय थोरी ॥२॥

सांगितलें करुं काज । ज्याची तया चिंता लाज ॥३॥

निळा म्हणे गेलो भेवो । जाणोनि साह्य पंढरिरावो ॥४॥

७९७

नाहीं उपेक्षिलें कोणा । थोरा लहाना निवडुनी ॥१॥

ऐसी संत देती ग्वाही । पुराणेंही गर्जती ॥२॥

आम्ही आतां न फिरों मागें । करुं वेगें वेगुचि ॥३॥

निळा म्हणे पळें पळ । साधु काळ भेटीचा ॥४॥

७९८

नाहीं ऐसें उणेंचि कोठें । भरतो पोट तोंडवरी ॥१॥

बाहेर येती वोसंडोन । चाही कोन उथळोनी ॥२॥

झाली आनंदा दाटणी । गर्जे वाणी त्या सुखें ॥३॥

निळा म्हणे माझी सत्ता । नाहीं वदता विठ्ठल  ॥४॥

७९९

नाहीं कोठें गोंविला हेत । ठेविलें चित्त याचिवरी ॥१॥

सगुण सुंदर देखिलें दिठीं । विटे नेहटी तेंचि पुरे ॥२॥

वामभागीं विराजमान । स्वरुपीं समान रुक्मिणी ॥३॥

निळा म्हणे लाभला छंद । याचाचि वेध मनासीं ॥४॥

८००

नाहीं माझा उरविला । संदेह अवघाचि फेडिला ॥१॥

म्हणोनियां त्याच्या सुखें । नाचें कीर्तनीं मी हरिखें ॥२॥

बोलविती जें जें वाचें । तें तें अक्षर निश्चयाचें ॥३॥

निळा म्हणे मी नेणें गति । अर्थ त्याचा ते जाणती ॥४॥