श्रीसरस्वतीसप्तकम्

विहसन्ती वरवदने ! रतिमतिमेधां च सुधां च विकिरन्ती ।
अज्ञानावृतगात्रं स्वकृपापात्रं विधेहि मामीशे ॥१॥

वितरन्ती शं, वादं वाचि, विषादं विनाशय चज्ञानम् ।
वितरापूर्वाह्लादं, जहि मतिसादं प्रसीद वागीशे ! ॥२॥

कलयन्ती हृदि हारं हीरकसारं प्रभां प्रवर्षन्ती ।
रचय स्वीयविहारागारं हृदयं मदीयमयि धीशे ! ॥३॥

दीनोद्धारं कारं मातः ! पारं नयाशु विनतोऽहम् ।
दुर्वृत्तीनां कदनं कुरु मे वदनं सदा स्वकं सदनम् ॥४॥

अर्पय सदयां दृष्टिं सपदि समर्पय च शास्त्रसम्बोधम् ।
सन्तर्पय मम चान्तर्वरदे ! वरदेवि ! पाहि दासस्ते ॥५॥

सार्तस्वराणां त्वमु चेन्न मातः !
 कार्तस्वराब्जासनसन्निविष्टे! ।
अज्ञाननाशं कुरुषे स्वकानां,
 का नाम वामा न पुनश्च शक्तिः ॥६॥

मातस्त्वदीयपदपङ्कजकल्पिताशो,
 दासोऽस्मि ते च जगतो नितरां निराशः ।
सद्यः प्रसीद शरणे तव बद्धपाशः
 क्रन्दामि मेऽपि तनुतां हृदि सत्प्रकाशम् ॥७॥

इति रामकृपालु द्विवेदी साहित्याचार्यस्य विरचितं
 श्रीसरस्वतीसप्तकं सम्पूर्णम् ।