धन्वन्तरिवन्दना

विशिष्टरोगौषध-बोधभावात्
 रोग-व्रजाभाव-विधान-वीरम् ।
न तत्र यान्तश्च कदापि मोहं
 धन्वन्तरिं वैद्यवरं नमामि ॥१॥

पीयूषपाणिं कुशलं क्रियासु
 धीरं निरीहं शुभदं दयालुम् ।
प्रबुद्धसाङ्गागद-वेद-विद्यं
 धन्वन्तरिं वैद्यवरं नमामि ॥२॥

स्वस्थेषु मैत्रीं करुणां रुजार्ते
 प्रीति सुसाध्ये विदधानमेव ।
उपेक्षणञ्चासु-मुमुक्षुमर्त्ये
 धन्वन्तरिं वैद्यवरं नमामि ॥३॥

इच्छन्तमग्र्यं परमं स्व-धर्मं
 दुःखात्प्रयत्नेन सदातुराणाम् ।
निजात्म-जानामिव रक्षितारं
 धन्वन्तरिं वैद्यवरं नमामि ॥४॥

भूतानुकम्पेति परो हि धर्मः
 निश्चित्य पथ्येन गदघ्नमस्मात् ।
सुसिद्धिमन्तं सुखिनम्प्रशान्तं
 धन्वन्तरिं वैद्यवरं नमामि ॥५॥

पुंसां गदानां विविधे निदाने
 लिङ्गे सुशान्तौ च भवाप्रवृत्तौ ।
चतुर्विधज्ञान-विशेषभाजं
 धन्वन्तरिं वैद्यवरं नमामि ॥६॥

देशस्य कालस्य तनोर्गदानां
 द्रव्यस्य दोषस्य रसस्य चापि ।
अशेष-तत्त्वज्ञवरं प्रभावात्
 धन्वन्तरिं वैद्यवरं नमामि ॥७॥

स्पर्शावगम्यैर्बहुभिस्तु भावैः
 शरीर जातैर्गदपीडितानाम् ।
आयुः प्रमाणान्यवबुध्यमानं
 धन्वन्तरिं वैद्यवरं नमामि ॥८॥

असाध्यवर्जं परियाप्य याप्यान्
 साध्यामयान् सिद्धसुयोगसङ्घैः ।
निघ्नन्तमव्याहतबुद्धिवेगं
 धन्वन्तरिं वैद्यवरं नमामि ॥९॥

इति हरिनारायणशर्मा वैद्य विरचिता धन्वन्तरिवन्दना समाप्ता ।