Dictionaries | References

ज्‍वरें विटाळलें मुख। तें दुधातें म्‍हणे कडू विख।।

ज्ञानदेवी (अध्याय ९). ताप आला असला म्‍हणजे तोंड वाईट होते व त्‍यावेळी दूध सुद्धां कडू लागते. त्‍याप्रमाणें आपले मन ठिकाणावर नसेल किंवा व्यग्र असेल तर चांगली गोष्‍टहि वाईट वाटते.

Related Words

जें पोटीं, तें होटीं   राव करीत नाहीं तें गांव करतो   हंसालागीं जें मिष्टान्न । तें न हंसीलागी जाण ॥   आपलें तें मापलें, दुसर्‍याचें तें दुपायलें   एका ठायीं बसूं जाणे, त्यास उठ कोण म्हणे   हें माझें तें माझें आणि काबाड ओझें   निरपण खाई तें मोठें होई, मळ्यांत जाई तें केळें खाई   पांच शेर (पांचशें) पुतळी, म्हणे शेरभर सुतळी   पचेल ते खावें, रुचेल तें बोलावें आणि शोभेल तें ल्यावें   जवळ नाहीं नाणें, आणि हवें तें करीन म्‍हणे   जळलें तें कश्मल, उरलें तें कांचन   पत्रावळी काढ, म्हणे जेवले किती?   तुमचें तें आमचें, आमचें तें हॅः हॅः!   वाक् समुद्रीं रिगालेंः तें तरकाच्या आवर्ती पडलें   विख घेववतें पण भिख घेववत नाहीं   कडू पडवळ   काळाची करणी कडू असते   भरले पोटा, अंजिर कडू   गाढवापरी व्हावें, तर बोलतील तें ऐकावें   जें न देखे रवि, तें देखे कवि   अंगीं असेल तें काम आणि पदरीं असेल तो दाम   एका पुष्पाचा हार, न होय तें सार   रेडा रेडा, म्हणे थोडी धार काढा   आपलें ते बापडें, दुसर्‍याचें तें कातडें (कारटें)   अतिशय करणें तें तर व्यर्थ घालविणें   स्वतः मागितलें तर ताक मिळेना तें निरोपानें दूध येणार आहे !   नकटें तें नकटें आणि पुन्हां नाकाचा डौल   अघळपघळ बोलावें मनीं असेल तें करावें   दोहोंकडून मिळवूं पाहती, मिळतें तें दवडिती   जन्मीं नाहीं, तें कर्मीं पाही   बाळपणीं तें काळपणीं   प्रत्यक्ष तें खरें   वाहते ती गंगा साचतें तें डबकें   धांवा धांव बहुत, दैवीं असेल तें प्राप्त   घरचे मूल तसेंच ठेवून उपाध्या म्‍हणे माझे आधीं लग्‍न करा   उपाशा घरी शिळें आणि मागावयास जाईल तें दुधखुळें   आपला तो बाब्या, लोकांचे तें कारटें   अभाग्या हें काय करतोस? म्हणे कपाळ बडवून घेतों   जाणतो तें सांगतो, त्‍याबरोबर खोटेंहि बकतो   मनाचें तें पेणें, त्रिभुवन ठेंगणें   जिभेनें बोलें, तें ताळूवर आलें   मनीं असे तें स्वप्नीं दिसे   जें इच्छी परां, तें येई घरां   ज्‍याचें नाहीं कोणी, तें पडलें भयाणवाणी   चकाकतें तें सर्व सोनें नव्हे   कारे कुंथतोस, म्‍हणे बसल्‍या जागीं करमेना   अन्यायोपार्जित तें (धन) सत्वर नासुनि सुखा लया नेतें   अवगुणी जरी झालें तें ओंगळ। करावा सांभाळ लागे त्याचा   उष्टीं काढ, म्हणे जेवले किती   वाटेल तें करावें आणि प्रसिद्धीला यावें   
: Folder : Page : Word/Phrase : Person

Search results

No pages matched!

Related Pages

  |  
  |  
: Folder : Page : Word/Phrase : Person

Comments | अभिप्राय

Comments written here will be public after appropriate moderation.
Like us on Facebook to send us a private message.
TOP