TransLiteral Foundation

कथाकल्पतरू - स्तबक ६ - अध्याय ८

'कथा कल्पतरू' या ग्रंथात चार वेद, सहा शास्त्रे, अठरा पुराणे, तसेच रामायण, महाभारत व श्रीमद्‍भागवत हे हिंदू धर्मिय वाङमय ओवीरूपाने वर्णिलेले आहे.


अध्याय ८

॥श्रीगणेशाय नमः ॥

मुनि ह्मणे राया अवधारीं ॥ सरस्वतीपुरामाझारी ॥ वीरवर्मा महाक्षेत्री ॥ होती पुण्यश्र्लोक ॥१॥

त्यासी सदा धर्मचिंता ॥ द्रव्य जोडी धर्मार्जिता ॥ नीतिमार्गाविणें सर्वथा ॥ नेणे काहीं ॥२॥

ऐसें तयासि राज्य करितां ॥ येकी कन्या जाहली तत्वतां ॥ ते स्वरूपें आथिली गुणवंता ॥ मालती नामें ॥३॥

चंद्राऐसें मुखकमळ ॥ ब्रह्मरसाचा ठसा केवळ ॥ उत्तमांगें अति निर्मळ ॥ रचिलें स्त्रीरत्‍न ॥४॥

ते अवयवीं दाटली थोर ॥ गृहीं नोवरी उपवर ॥ ह्मणोनि राव पाहे वर ॥ तिये योग्य ॥५॥

असो कोणे येके दिवशीं ॥ पिता पुसे कन्येसी ॥ कीं कोणता वर तुझे मानसीं ॥ येतसे कन्ये ॥६॥

तंव ते बोले मधुरस्वरें ॥ मी मनुष्य न वरीं निर्धारें ॥ हें पार्थिवशरीर असे खरें ॥ नाशिवंत ॥७॥

जो नाशिवंत तो काय करूं ॥ ऐसा मानींचा निर्धारू ॥ तंव बोलिला नृपवरू ॥ कन्येलागीं ॥८॥

तरी सूर्यवंशीं महाख्याती ॥ धर्मरावो अधिपती ॥ तोचि येक असे पती ॥ तुजसी योग्य ॥९॥

ऐसें जंव बोलिला भूपती ॥ तंव आनंद पावली मालती ॥ मग पुसती जाहली सती ॥ पितयालागीं ॥१०॥

त्यासी अधिकार कासयाची ॥ आणि आचारू पावली मालती ॥ मग निर्धार स्वमनींचा ॥ सांगेन ताता ॥११॥

तयेसि वीरवर्मा बोलत ॥ कीं हें समस्त भूतजात ॥ त्यासी कर्मानुसारें दंड करित ॥ तो यमरावो ॥१२॥

कन्या ह्मणे भलें जाहलें ॥ हें समस्त भूतजात मेळें ॥ त्यासी यमें जरी दंडिलें ॥ तरी तोचि वरीन ॥१३॥

मजसी हाचि व्हावा नवरा ॥ आणिक दुजा नये विचारा ॥ ऐकतां सुख जाहलें नृपवरा ॥ तिचेनि बोलें ॥१४॥

पुनःविनवी मालती ॥ जे मनुष्यदेह नाशिती ॥ ते यमसदनाप्रति जाती ॥ आणि तो दंडी समस्तां कीं ॥१५॥

तरी मी पतिव्रता चांग ॥ आणिकाचा न करीं संग ॥ जेणें व्रताचा होय भंग ॥ तो संबंध अयुक्त पैं ॥१६॥

आतां मज येकचि प्राणप्रियो ॥ दुजा कायसा पैं भावो ॥ पिता ह्मणे हा दृढ उपावो ॥ या सतीचा ॥१७॥

मग पितयानें स्तुति केली ॥ कन्येसि यमश्रुंति उपदेशिली ॥ येरी यमातें स्मरों लागली ॥ मंत्रानुष्ठानें ॥१८॥

ऐसे बहुत दिवस जाहले ॥ मग तें नारदासि कळलें ॥ तेणें यमासि सांगीतलें ॥ तप मालतींचे ॥१९॥

तंव यमरायें सिंहासनीं ॥ बैसविला तो महामुनी ॥ ह्मणे ते कोणाची कोण दुरोनी ॥ स्मरे आह्मां ॥२०॥

मुनि ह्मणे सरस्वती पुरीं ॥ वरिवर्मा रावो अवधारीं ॥ धार्मिक असे निरंतरीं ॥ विष्णुभक्त ॥२१॥

त्याची मालती नामें कन्या ॥ महासुंदरा सतिमान्या ॥ ते तुम्हां वांचोनि कोणा ॥ न वरी नेमें ॥२२॥

तुमचे तयेनें पुसिले गूण ॥ तेणें वेधलें तिचें मन ॥ आणिक नाहीं अनुमान ॥ तुह्मांवांचोनी ॥२३॥

तंव यमराव हर्षे बोले ॥ हें बरवें गा सांगीतलें ॥ तयेचें तप सिद्धीस गेलें ॥ आतां वरणें आह्मांसी ॥२४॥

ऐसें लग्न निर्धारुनी ॥ नारद निघाला तेथुनी ॥ येतां बैसविला आसनीं ॥ वीरवर्मा याणें ॥२५॥

नारदें रायासि सांगितलें ॥ कीं म्यां धर्माचे मनासि आणिलें ॥ लग्न निश्र्चयें विचारिलें ॥ वैशाखशुद्ध द्वादशीसी ॥२६॥

तेणें संतोषला वीरवर्मा ॥ मग प्रवर्तला साहित्यकर्मा ॥ आइती मांडिली उत्तमा ॥ नानापरींची ॥२७॥

हेम‍अळंकारमिश्रित ॥ बहुमूल्य रत्‍नखचित ॥ वस्त्रें विविध बहुत ॥ नानारंगी ॥२८॥

इकडे यमें काय केलें ॥ प्रधान सकळ बोलाविले ॥ मग तयांसी सांगीतलें ॥ लग्नविचारासी ॥२९॥

कीं मृत्युलोकीं सरस्वतनिगरी ॥ तेथें वीरवर्मा राज्य करी ॥ त्याची कन्या वरणें नोवरी ॥ आह्मासि पैं ॥३०॥

ऐसें सांगतां सविस्तर ॥ अष्टोत्तरशत प्रधान परिकर ॥ यमासि बोलिले उत्तर ॥ सिंधुपुत्र ते ।३१॥

त्यांतील वडील प्रधान ह्मणे ॥ तेथें आह्मां न घडे जाणें ॥ तें नगर सबळ धर्मगुणें ॥ आह्मां तिथे ठाव कैंचा ॥३२॥

मागुती सर्व वृतांत ॥ धर्में कथिल यथार्थ ॥ तरी ह्मणती न येववे तेथ ॥ पुण्यठाया ॥३३॥

तेथें असती पुण्यपुरुष ॥ मग आह्मा कैंचा वास ॥ गेलिया पडती सायास ॥ तुम्हांलांगी ॥३४॥

तंव आक्षेप करी नृपवर ॥ कैसे सिंधूसि जाहले कुमर ॥ आणि त्यांहि यमासि विचार ॥ कथिल कैसा ॥३५॥

मुने तरी हे मूळकथा ॥ श्रुत करीं गा समस्ता ॥ ऐकोनि जाहला बोलता ॥ वैशंपायन ॥३६॥

ह्मणे कोणे येके अवसरीं ॥ समुद्र मथिला सुरासुरीं ॥ रत्‍नें निघालीं ते कुसरी ॥ असो आतां ॥३७॥

परि मागुता मंथिला उदघी ॥ तंव अष्टोत्तरशत निघाल्या व्याधी ॥ आणि तैशाच दिव्यौषधी ॥ निघाल्या पैं ॥३८॥

राया मग त्या दिव्य‍औषधी ॥ स्वयें घेतल्या अश्र्विनौवद्धीं ॥ तंव येर विनविती व्याधी ॥ राहोनि उभ्या ॥३९॥

व्याधी ह्मणती आह्मांसि ठावो ॥ वळंघितो कोण रावो ॥ याचा सांगा जी उपावो ॥ सकळ आह्मां ॥४०॥

मग मोळोनियां समस्तीं ॥ प्रार्थिला तो दक्षिणपती ॥ त्यासी व्याधीं देवोनि विनंती ॥ करिते जाहले ॥४१॥

कीं द्या व्याधीं सर्वजण ॥ तुजसी होतील गा प्रधान ॥ आणि सर्वदेहीं जाण ॥ स्थान यांसी ॥४२॥

तेचि हे प्रधान बहुवस ॥ प्राप्त जाहले धर्मरायास ॥ तयां धर्म सांगे वचनांश ॥ वर्‍हाडिकेचा ॥४३॥

वडील प्रधान रोजराजु ॥ तया नाम यक्ष्मराजु ॥ त्यासी यम ह्माणे उजु ॥ करीं प्रयाण ॥४४॥

येरु ह्मणे जी धर्मराया ॥ विनंती परियेसीं स्वामिया ॥ तेथें नेतां कासया ॥ आह्मालागीं ॥४५॥

घरोघरीं देवस्मरणें ॥ ठाईठाई तुळसीवृंदावनें ॥ रात्रंदिवस वेदपठणें ॥ गर्जे नभ ॥४६॥

धर्म यज्ञ हुताशन बहुवस ॥ तेथें आह्मी न करावा वास ॥ जेथें वैष्णव आसमास ॥ कीर्तनें करिती ॥४७॥

तेथें वस्ती कैंची आह्मां ॥ चहूं चरणीं नांदणूक धर्मा ॥ घरोघरींच्या संम्रमा ॥ आह्मी कैसें जाइजे ॥४८॥

आणि प्रमेह पुत्र देख ॥ तया वस्ती नाहीं सम्यक ॥ आणि शूळाची स्त्री विषूचि शेष ॥ प्राणांतकाळींची ॥४९॥

पांडूरोग पुत्र कारण ॥ त्यासी तेथें कैसें स्थान ॥ त्याची भार्या विचक्षण ॥ करील शोक ॥५०॥

तयेचा सुत जळोदर ॥ तयासि कोठें ठाणांतर ॥ जेथें लोक परमपवित्र ॥ तेथें आह्मां गमन कैसें ॥५१॥

ऐसे व्याधी अष्टोत्तरशत ॥ प्रमाणरूपें बोलती शांत ॥ सकळ वर्णीन तरी ग्रंथ ॥ वाढेल राया ॥५२॥

असो यांची निरसनरीती ॥ कर्म धारणा दानस्थिती ॥ ते ऐक गा भूपती ॥ देवूनि चित्त ॥५३॥

जे गुरुसि भेटती रिक्तहस्तें ॥ विन्मुख दवडिती अत्तीतातें ॥ अव्हेरूनि पाहती निरुतें ॥ तयां रोग जाचिती ॥५४॥

वर्णभार्या व्याभिचारिका ॥ तयां भगदरु होय निका ॥ गुरुतल्पग नरां देखा ॥ मूळव्याधी निश्र्वयें ॥५५॥

जये नगरीं ऐसी स्थिती ॥ छायागुरू नष्ट संगती ॥ गुरुसि परमपूज्य न मानिती ॥ गर्वभावे ॥५६॥

ते धनप्रिय जाणावे लोक ॥ तैसा वीरवर्मा नव्हे देख ॥ तरी ह पोटराज येक ॥ येणें कोठें बैसावें ॥५७॥

ह्मणोनि राजकुळदीपका ॥ तेथें गेलिया रोग‍अनीका ॥ कदाकाळीं न पडे सुखा ॥ पुण्यश्र्लोकांमाजी ॥५८॥

हे तरी सन्निपात तेरा ॥ तुझे गुरुनें केले दातार ॥ येकी जरा अतिसारा ॥ यांच्या परिवारा कोण ठावो ॥५९॥

तयांमाजी संग्रहणी प्रिया ॥ तयेसि तिघे पुत्र गा राया ॥ अरोचक कफ प्राणिया ॥ कफ प्राणिया ॥ धनुर्वात जीवघातीं ॥६०॥

यांसी तेथें स्थान मिळेना ॥ कीं शूळ विषूची विलक्षणा ॥ या धर्मनगरीं बलहीना ॥ होतील पैं ॥६१॥

हिक्का श्वास कुष्ठादिकां ॥ रोगां बळियां अनेकां ॥ तये नगरीं नये सुखा ॥ पुण्यश्र्लोकांमाजी ॥६२॥

धनुर्वात असती विविध ॥ कर्णमूळ व्याधी प्रसद्ध ॥ नेत्ररोगादि बहुविध ॥ मुखरोग शिरोव्यथा ॥६३॥

अरक्षिक गंडमाळा ॥ तैसेंचि अपस्मारां सकळां ॥ डवरा वमी खळाळा ॥ मुखें करूनी ॥६४॥

ऐसे सर्व रोग परियेसीं ॥ तेथें कैसी वस्ती यांसी ॥ आतां जरी आज्ञा देसी ॥ तरी ब्रह्मीं प्रवेशों ॥६५॥

मग बोले संयमिनीपती ॥ तुह्मी सर्व श्रृंगारा बहुतीं ॥ जैसी माझे नगरीं वस्ती ॥ तैसेंचि तेथें मानावें ॥६६॥

जे प्राणी दुष्कर्में करिती ॥ ते तुह्मां रोगरूप दिसती ॥ तेचि तुमचे क्केश भोगिती ॥ येरां तुह्मी समत्वें ॥६७॥

पहा कीं माझी प्रतीती ॥ जे मज पापदृष्टीं विलोकिती ॥ ते काळानळा परि देखती ॥ येरां मी पुण्यरूप ॥६८॥

जे पापकर्में करिती ॥ ते तुह्मां रोगरूप देखती ॥ आणि जे पुण्यपुरुष असती ॥ त्यासी तुह्मी सुखरूप ॥६९॥

ज्यासी ब्रह्महत्या सहज ॥ तेथें राहिजे रोग राज ॥ त्यासी प्रतीकार असे गुज ॥ रुद्राअनुष्ठानाचा ॥७०॥

मृत्युंजयमंत्र कल्पांतभद्र ॥ आचरितां तुष्टे महारुद्र ॥ द्वादशवर्षें परिकर ॥ सेविलिया पुरुषा ॥७१॥

ऐसा करिती जे आचार ॥ तेथूनि सोडावें बिढार ॥ आणिक सांगतों परिकर ॥ तें ऐका आतां ॥७२॥

पढती शास्त्रवेदाध्ययन ॥ अनेक व्रतें गंगास्नान ॥ त्यांचे तुह्मी सेवक होवोन ॥ द्वारीं राहावें तिष्ठत ॥७३॥

जो द्रव्य हरी परावें ॥ तुझे स्त्रियेनें तेथें असावें ॥ सर्वस्व होवोनि वसावें ॥ स्वार्थालागीं ॥७४॥

जो स्वजनीं वंचोनि भोजन करी ॥ कीं द्दिज जेवितां क्रोध धरी ॥ तेथें राहो तुझी अंतुरी ॥ तिसी निर्वाण ऐक पां ॥७५॥

जे नर नानापक्कान्नें ॥ द्विजांसि देती येकमनें ॥ तेथें तुझे प्रियेनें रा हाणें ॥ न कीजे सत्य ॥७६॥

जे स्वगोत्रींच्या कन्या भोगिती ॥ तेथें प्रियेनें करावी वस्ती ॥ जे सुवर्ण चोरोनि नेती ॥ त्यासी होय मूत्रकृच्छ्र ॥७७॥

देवासि सुवर्णवाल देती ॥ पलप्रमाण द्विजासि अर्पिती ॥ तेथें कदा न करावी वस्ती ॥ महारोगें ॥७८॥

पलप्रमाण सुवर्णकमळा ॥ ब्राह्मणा अर्पिती निर्मळा ॥ तेथें मूत्रकृच्छ्रादि सकळां ॥ नाहीं ठावो ॥७९॥

जे लिंगभेदी हरिती अलंकार ॥ प्रतिष्ठा दुसरियाची थोर ॥ तरी तयातें देखोनि नर ॥ करिती खंतीं ॥८०॥

तेथें या पंडुरोगासि स्थान ॥ परि निवारणीं ऐका विधान ॥ तेणें कीजे महिषीदान ॥ आणि शर्करापाणी ॥८१॥

आणि अश्र्विनी सुमनमंडित ॥ द्विजासि देती आर्तभूत ॥ त्यासी होय अल्पकाळांत ॥ मोचन पैं ॥८२॥

ऐसिया दानें करूनी ॥ तेथील वस्ती टाकिजे पंडूनीं ॥ नातारी बंधु आणि जननी ॥ पावती मृत्य ॥८३॥

जे ब्राह्मणां अजाजिनें देती ॥ तेथें सोफसि नाहीं वस्ती ॥ त्यांची सहजें होय निष्कृती ॥ शोकापासुनी ॥८४॥

आतां गर्भपाताच्या ठायीं ॥ जलोदरासि वस्ती पाहीं ॥ प्रतीकार कीजे उदकपोई ॥ अथवा तुळभार ॥८५॥

ऐसे आचरती जे नर ॥ मग त्यां कैसें जळोदर ॥ पुढती ऐकें उत्तर ॥ निश्र्वयाचें ॥८६॥

द्विज पूजिती अष्टोत्तरशतीं ॥ पापिया घरीं नसे वस्ती ॥ नातरी अर्धप्रसूति गौ देती ॥ तरी वर्णें नि घावें तेथूनी ॥८७॥

विषूचिका जयाचे शरीरीं ॥ तो जरी सुवर्णदान करी ॥ तरी तेथोनि निघिजे सुंदरी ॥ भयास्तव ॥८८॥

द्विजां अर्पिती रंभाफळें ॥ आणिकही नानारसाळें ॥ मग गर्भपात तेथूनि पळे ॥ समूळेंशी ॥८९॥

जे करिती विश्र्वासघातका ॥ तेथें वस्ती सन्निपातादिकां ॥ आणि रोगां अष्टपंचकां ॥ प्रौढीमत ॥९०॥

जे निर्मिती देवस्थान ॥ शिवप्रसांद उभवून ॥ मग निघावें तेथून ॥ सन्निपातें ॥९१॥

जो पूर्वीच्या मूर्तीभेदी ॥ दुसर्‍या मूर्तीं ठेवूं नेदी ॥ तया होय अतिसारव्याधी ॥ निरंतर ॥९२॥

परि रोगाचा निरसर विधी ॥ कीं निर्धार करी प्रसादीं ॥ मग तेथें नहोय व्याधी ॥ कदाकाळीं ॥९३॥

जो अधर्में द्रव्य मेळवीत ॥ अभिलाषें ॥ परस्त्रीठायीं चित्त ॥ तरी संग्रहणीं राहे तेथ ॥ त्यासी महिषीदानें निवृत्ती ॥९४॥

आणि अतिसारें निघावें ॥ महापुण्य दोखोनि जीवें ॥ रोगप्राय भजे भावें ॥ तया पृथ्वीदानें मोक्ष ॥९५॥

द्विजें जेवितां धरी दुःख ॥ तेथें रावो अरोचक ॥ दीधल्या नानाअन्नोदक ॥ तेथें वस्ती त्या नाहीं ॥९६॥

आमशूळादि दारुण ॥ त्यांचें तुज सांगों ज्ञान ॥ तरी सन्मानावे सज्जन ॥ सोयर्‍यांपरी ॥९७॥

जे सोयरियांसी मिष्टान्न इच्छिती ॥ परि वेळे येऊनि जे पडती ॥ त्याची आशा न पुरविती ॥ तयां होती शूळादिक ॥९८॥

जे धर्माचा अपमान करिती ॥ आतीं अतिताची न पुरविती ॥ नातरी निराशा करिती ॥ त्यांसी होती शुळ पैं ॥९९॥

पदीं पडलिया जे सोडविती ॥ कीं पाशींचे पक्षी उडविती ॥ मार्गी तस्करां पासोनि सोडविती ॥ ते होती शूळावेगळे ॥१००॥

जे वडिलांचें असत्य मानिती ॥ तेथें तिहीं राहावें निश्विती ॥ परि लक्षहोम जैं करिती ॥ तैं त्यांहीं निघावें ॥१॥

लक्ष होम केलिया जाण ॥ हिक्का निघावे तेथून ॥ जो न मानी सुचित देखोन ॥ धनुर्वाता वस्ती तेथें ॥२॥

माषमुद्रां तळीं वापी ॥ क्षोत्रियां द्विजां जो समपीं ॥ तेथे वस्ती नव्हे सोपी ॥ धनुर्वातासो ॥३॥

सादर नव्हती हरिकथे ॥ कर्णमुळें होती तेथें ॥ परि कपिलादान जालिया निरुतें ॥ न राहती तीं ॥४॥

जेथें होमहवन हरिकथा ॥ तेथें रोगीं नसावें सर्वथा ॥ जरी रहाल तरी प्राणघाता ॥ पावाल सत्य ॥५॥

निरंतर परवस्तु अवलोकी ॥ परकीयभोजें होय सुखी ॥ आणि परस्त्री अभिलाषी ॥ तयां होती नेत्ररोग ॥६॥

मग त्यां नाहीं अवलोकन ॥ सदा दुःखासि होय कारण ॥ तेथें सूर्य करी पीडण ॥ नेत्रतेजें ॥७॥

मग सालंकृत धेनु देऊन ॥ संतोपविती ब्राह्मण ॥ तेणें करूनि रोगनिरसन ॥ होय राया ॥८॥

जे वर्मचेष्टा वाढविती ॥ ते अपस्मारी जन्मती ॥ मग हेमकल्पद्रुम दान देती ॥ तेथे तेणें नसावें ॥९॥

जया दांभिकभक्ति निरंतर ॥ तया पोटफुगी अपार ॥ ऐशिया व्यथेसि उपचार ॥ येक असे गा ॥११०॥

सुवर्णमूति सालंकारा ॥ जे देती श्रोत्रियां विप्रां ॥ तैसीच राया हरिहरयात्रा ॥ करितां जाण ॥११॥

सुनेसि करी व्यभिचारू ॥ तो अभिचर्मक होय निर्धारू ॥ मग हंसतीर्थी स्त्रातां नरू ॥ व्यथा हरे तेणें ॥१२॥

विश्र्वासघातकां रोग होती ॥ परि ते सूर्यपूजनें जाती ॥ ऐसी होय हे प्राप्ती ॥ आणि निर्गती रोगां ॥१३॥

जे व्यथा तिचाचि उपावो ॥ हा सांगितला तुज भावो ॥ य़ेणें निरसे सर्व संदेहो ॥ श्रवणमात्रें ॥१४॥

हें श्रवण जाहलियावरी ॥ हृदयीं बैसे भयाची करी ॥ तेणें कंटाळोनि न करी ॥ दुष्कृत प्राणी ॥१५॥

जयमिनी ह्मणे गा भूपती ॥ हें यम सांगे रोगांप्रती ॥ तरी कर्मविपाकाची गती ॥ ऐशी असे ॥१६॥

ऐसा करोनि चावळ ॥ यमें दळ सज्जिलें सकळ ॥ वेगें आला तो भूपाळ ॥ सरस्वतीपुरा ॥१७॥

तंव वीरवर्मा आला सामोरा ॥ भेटी जाहली परस्परां ॥ मान देवोनि समग्रां ॥ दिधले जानिवसे ॥१८॥

वीरवर्मा राजा उत्तम ॥ तेणें मांडिला संभ्रम ॥ नीतिमार्गें दानधर्म ॥ अन्न‍उदक ॥१९॥

जरी सांगों सविस्तर लग्न ॥ तरी कथा वाढेल गहन ॥ आतां असे जें मुख्यार्थवचन ॥ तेंचि सांगो ॥१२०॥

मग चारींदिवस सोहळा ॥ उल्हास जाहला तये वेळां ॥ लेणीं लुगडीं दिलीं सकळां ॥ आणि पाठवणी ॥२१॥

राया मग तो दक्षिणापती ॥ सर्वे घेवोनि मालती ॥ निघोनि आला नगराप्रती ॥ सुमुहूर्तें पैं ॥२२॥

नगरीं जाहलें वाधावणें ॥ घरोघरीं गुढिया तोरणें ॥ वोहरां करिती अक्षयवाणें ॥ सुवासिनी ॥२३॥

तरी ऐसी गा भूपती ॥ पतिव्रता ते मालती सती ॥ तिची जाहली असे प्राप्ती ॥ यमरायासी ॥२४॥

आणि अष्टोत्तरशत व्याधी ॥ त्या सेवा करिती यथाविधी ॥ तैशाच वळंघती औषधी ॥ अश्र्विनौ देवां ॥२५॥

हे दोनी सूर्यदेवाचे नंदन ॥ योकें कीजे शिक्षा दंडपातन ॥ दुजेनें कीजे रोगशमन ॥ सकल शरीरां ॥२६॥

ऐसें हें मालतीआख्यान ॥ जया होय श्रवण पठण ॥ त्यासी भवभयाचें बंधन ॥ न बाधी कदा ॥२७॥

रोगराज आणि भूपती ॥ तैशीच पतिव्रता मालती ॥ यांची ऐकिलिया कीर्ती ॥ न बाधे कांहीं ॥२८॥

आतां याचिये पुढील कथा ॥ वैशंपायन सांगेल भारता ॥ तोचि सांगो सकळ श्रोतां ॥ ह्मणे कृष्णयाज्ञवल्की ॥२९॥

इति श्रीकथाकल्पतरू ॥ षष्ठस्तबक मनोहरू ॥ यमविवाहकथनप्रकारू ॥ अष्टमोऽध्यायीं कथियेला ॥१३०॥

॥ श्रीरस्तु ॥

॥ इति श्रीकथाकअल्परौ षष्ठस्तबके अष्टमोऽध्यायः समाप्तः ॥

Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2010-03-03T21:11:30.8230000

Comments | अभिप्राय

Comments written here will be public after appropriate moderation.
Like us on Facebook to send us a private message.

backlash

  • स्त्री. विगति 
  • स्त्री. (a sudden oft. violent backward movement or recoil; an action or reaction in a reverse direction suggesting such a backward movement or recoil etc.) विगति 
  • स्त्री. विगति 
  • पु. चालव्यय 
More meanings
RANDOM WORD

Did you know?

एका क्षणासाठी निमिष ही संज्ञा कशी प्राप्त झाली?
Category : Hindu - Beliefs
RANDOM QUESTION
Don't follow traditions blindly or ignore them. Don't assume a superstition either. Don't be intentionally ignorant. Ask us!!
Hindu customs are all about Symbolism. Let us tell you the thought behind those traditions.
Make Informed Religious decisions.

Status

  • Meanings in Dictionary: 717,751
  • Total Pages: 47,439
  • Dictionaries: 46
  • Hindi Pages: 4,555
  • Words in Dictionary: 325,781
  • Marathi Pages: 28,417
  • Tags: 2,707
  • English Pages: 234
  • Sanskrit Pages: 14,232
  • Other Pages: 1

Suggest a word!

Suggest new words or meaning to our dictionary!!

Our Mobile Site

Try our new mobile site!! Perfect for your on the go needs.