Dictionaries | References

स्वाभावानें जो चांगला सदा सुख असे त्याला

ज्याचा स्वभाव चांगला असतो त्याला कोणी शत्रु उत्पन्न होत नाही त्यामुळें तो सुखी होतो.

Related Words

स्वाभावानें जो चांगला सदा सुख असे त्याला   स्वाभावानें जो चांगला सदा सुख असे त्याला   काम करते मनुष्‍याला, मुशारा असावा चांगला   जो मनुष्‍य कर्जदार, त्‍याला नेहमी शब्‍दमार   ऐकून घेत नाही, त्याला सांगू नये काहीं   षट् सुख   जो भ्रमण करतो, त्‍याला संसार नसतो   तृणाला चाड आहे ती त्‍याला नाहीं   ज्‍याचें वेंचें, त्‍याला जाचें   राऊत-राऊत असे खरमरा तर घोडा चाले तुरतुरा   आवडीने केला पति, त्याला झाली रक्तपिती   द्रव्य ज्याच्या संग्रहीं, त्याला सगळें जग वश होई   आपना वही जो आपने काम आवे   कोणावरहि जो प्रीति न करी, त्‍यावर कोणी लोभ न धरी   जो चढेल, तो पडेल   ज्‍याला जोड लागतो त्‍याला त्‍याचें दुःख (कळतें)   बसूं जाणे त्याला ऊठ कोण म्हणे   चांगला घालीव दिवस, रात्रीं होईल उल्‍हास   जो काम लोभ दूर सारी, तो सुखें वर्ते देहधारी   ज्‍याचें त्‍याला, गाढव ओझ्याला   जो दुसर्‍यावरी विश्र्वासला, त्‍याचा कर्याभाग बुडाला   चांगला समागम, तो जाणा उत्तम   एका दिवसाचें सुख, त्याचें दुणें होय दुःख   जसें स्‍वप्नसृष्‍टि क्षणिक, तसे भय सुख क्षणिक   आधीं होता मठ, त्याला बांधला तट   दोळ्यांत रगत नातिल्याक सुख दुःख सांगावें वे?   ज्‍याचें त्‍याला बरें   जो निगुर्‍या त्‍याचें तोंड सकाळी पाहूं नये   उणें असे मनी खसे, नकटं असे नाकपर वसे   धन असे पाताळीं, तर तेज दिसें कपाळीं   नाम असे उदारकर्ण, कवडी देतां जाई प्राण   ज्‍याचा त्‍याला   आधीं होता मठ, त्याला बांधला तट   समर्थ-समर्था घरचें श्र्वान, त्याला सर्व देती मान   आपल्या डोळ्यांतलं मुसळ दिसत नाहीं त्याला दुसर्‍याच्या डोळ्यांतलें कुसळ दिसतें   आवडीने केला पति, त्याला झाली रक्तपिती   काळा काळा दुस्‍स, त्‍याला उंदीर की फुस्‍स   कुत्रें आपल्‍याला डसलें म्‍हणून काय आपण त्‍याला डसावें?   खाजवील त्‍याला खरूज, भोगील त्‍याला संपदा   गुरांना गोठाच आवडत असेल तर त्‍याला यजमान तरी काय करील   ज्‍याचा कंटाळा, त्‍याला आला वानवळा   ज्‍याचें त्‍याला, खटपट आम्‍हांला   ज्‍याला जोड लागतो त्‍याला त्‍याचें दुःख (कळतें)   तृणाला चाड आहे ती त्‍याला नाहीं   देतां घेताअं रोख ठोक, त्याला घेरती सर्व लोक   द्रव्य ज्याच्या संग्रहीं, त्याला सगळें जग वश होई   अति ऊ त्याला खाज नाहीं आणि अति ऋण (देणें) त्याला लाज नाहीं   अति भूक लागे ज्याला कालवणहि नको त्याला   आंब्याला मोहर दाटला, नशीबानें येती फळें त्याला   आधीं होता मठ, त्याला घातला तट   आपल्या नाहीं तिळीं, त्याला द्यावें सुळीं   आळसाची चाल इतकी मंद असते कीं, संकटें त्याला तेव्हांच गांठतात   एखाद्या असत्याचा पुनः पुनः पुकार केला म्हणजे त्याला काही दिवसांनी सत्याची शाश्र्वती मिळूं लागते   ऐकून घेत नाही, त्याला सांगू नये काहीं   कर नाहीं त्याला डर नाहीं   कर्ज फार त्‍याला लाज नाहीं, उवा फार त्‍याला खाज नाहीं   कामांत मग्‍न, त्‍याला कसले विघ्‍न   कोणी नाही कुणाचा गुरु, कोणी नाही कोणाचा चेला (आणि भलताच धमकावी त्‍याला)   क्रोध ज्‍याचा त्‍याला आवडतो, इतराला शत्रु वाटतो   खट नट, त्‍याला गिर्‍हाईक भट   खपे त्‍याला धोपे (धक्‍के) नि ×× त्‍याला सागोती   खुनाला तोंड नसलें तरी भलत्‍याप्रकारानें त्‍याला वाचा फुटते   खोट्याचे मढें तीन शेज पडे, त्‍याला कोण रडे?   चांगले करी त्‍याला कोण बोल   चांगले ग्रंथ सुशोभित, नव्हे त्‍याला मोल भिती   जे नाहीं टिळीं, त्‍याला कां द्यावें सुळीं   जो अक्षरशत्रु, त्याला पुष्कळच शत्रु   जो कोणी हांक मारी, त्‍याला प्रसन्न कावेरी   जो गुलाम घरीं, त्‍याला जगांत कोण विचारी   जो गुळानें मरतो, त्‍याला विष कशाला   जो फिरवी लाठी, त्‍याला शत्रू दाखवी पाठी   जो भ्रमण करतो, त्‍याला संसार नसतो   जो मनुष्‍य कर्जदार, त्‍याला नेहमी शब्‍दमार   जो श्रमी, त्‍याला काय कमी   ज्‍याचा अनुभव त्‍याला, आपण काय बोला   ज्‍याचा गांव त्‍याला नाहीं ठाव   ज्‍याचा गांव त्‍याला, ठाव नाहीं हगायला   ज्‍याचा गांव, त्‍याला नाहीं हगायला ठाव   ज्‍याचा त्‍याला जीव प्यारा   ज्‍याचा भार, त्‍याला जोजवार   ज्‍याचा भार, त्‍याला जोजार   ज्‍याचा माल त्‍याला हाल (त्‍याचे हाल), कोल्‍हीं कुत्री पडली लाल   ज्‍याची करणी त्‍याला   ज्‍याची कळ त्‍याला   ज्‍याची त्‍याला आवडली, आणावयास गेला तो म्‍हणे काळी   ज्‍याची त्‍याला चोप नाहीं   ज्‍याची त्‍याला चोप नाहीं शेजारणीला-शेणपुंजीला झोप नाहीं   ज्‍याची पै, त्‍याला लई   ज्‍याची सर त्‍याला, उगीच प्रतिष्‍ठा कशाला   ज्‍याचे त्‍याला नाही चोप आणि शेजार्‍या येईना झोंप   ज्‍याचे त्‍याला होईना, पाहुणा दळून का खाईना   ज्‍याचे त्‍याला, आपल्‍याला उठाठेव कशाला   ज्‍याचे त्‍याला, गाढव ओझ्याला   ज्‍याचे पदरीं पाप, त्‍याला पोरी होती आपोआप   ज्‍याचें असेल मढें, त्‍याला येईल रडें   ज्‍याचें घर त्‍याला किल्‍ल्‍यासारखें   ज्‍याचें जळे, त्‍याला कळे   ज्‍याचें त्‍याला बरें   ज्‍याचें त्‍याला लखलाभ असो !   ज्‍याचें त्‍याला, गाढव ओझ्याला   ज्‍याचें मन त्‍याला ग्‍वाही देतें   ज्‍याचें यश त्‍याला, काय असे भलत्‍याला   ज्‍याचें लागावें, त्‍याला द्यावें   ज्‍याचें वेंचें, त्‍याला जाचें   ज्‍याचें वेड, त्‍याला गोड   ज्‍यानें केसकरणी गिळल्‍या त्‍याला बोडकीचा काय पाड   ज्‍याला आहे भाकरी, त्‍याला कशाला (पाहिजे) चाकरी   ज्‍याला नाहीं काज, त्‍याला पृथ्‍वीचें राज   ज्‍याला नाहीं गोत्र, त्‍याला काश्यप गोत्र   ज्‍याला नाहीं लाज, त्‍याला पृथ्‍वीचें राज्‍य   ज्‍याला बुद्धिय नाहीं, त्‍याला भांडवल नाहीं   ज्‍यास सुखदुःख होतें, त्‍याला ते अनुभवतें   टंगळमंगळ भाव त्‍याला अमळ अमळ गुण   तेल जळे, पीडा टळे, पण ज्‍याचे जळे त्‍याला कळे   त्याला पीर भेटला म्हणजे तो दबेल   दया नाहीं ठाऊक, त्याला म्हणावें खाटीक   दुसर्‍याचें कर्ज वारावें, तर त्याला पुसावें   देवावरच्या विंचूचा आदर केला, त्याला जोडयाचा मार मिळाला   धर्म करतां त्याला उधळ म्हणती, न केल्या बोलती पोटपोशा   न बोलावतां भोजना आला, कोठें बसावें हें न सुचे त्याला   नित्य मढें, त्याला कोण रडे   नेमानें काम करितो, त्याला क्कचित पश्चाताप होतो   पक्कान्नाच घांस, त्याला विघ्नांची रास   पैची जखम त्याला पंधरा आण्याची मलम पट्टी   प्रत्यक्ष पाही, त्याला मन साक्षी देई   फुकट खाये, त्याला महाग ससता काये   फुकटचें खाय, त्याला सस्त महाग काय   बसूं जाणे त्याला ऊठ कोण म्हणे   बाळ दाणा आणि त्याला चाबूक नजराणा   बेडकाला डबकें, त्याला जग पारखें   भिणें-भिऊन भिऊन वाग, त्याला म्हसोबा लाग   मध्येंच टाकी कार्याला, आरंभशूर म्हणती त्याला   मनुष्यानें यत्न केला तर तोच त्याला फलदुप झाला   मालमत्ता-मालमत्तेचा सांठा, त्याला हजारों वाटा   मूर्खाला उपदेश केला, राग आला त्याला   मूळचाच शहाणा, त्याला फुटला पान्हा   रिकामा गडी भागला आणि ज्याचें नाहीं काम केलें त्याला राग आला   रोज मरे त्याला कोण रडे   वांटी त्याला पाटी   विजार शिवेल त्याला लघवीस वाट ठेवण्यास सांगावी लागत नाहीं   शेतकर्‍याची उसणवारी, त्याला ठार मारी   साखर-साखरेचा खाणार, त्याला देव देणार   सात दिवसाचा उपवाशी, त्याला कशाची एकादशी   सोन्याचें ताट असलें तरी त्याला कुडाचें उटिंगण-उठिंगण पाहिजे-लागतें   स्वतां स्वतांला साहाय्य करी l ईश्र्वर त्याला घरी करीं l   स्वर्गी गेला कपाळकरंटा, त्याला तेथून मिळाला फांटा   हंसे त्याला बाळसें   हळदीपासून नवरा बोहराः त्याला कितीक सावरा   हातीं सोंगटया फासे, दैव त्याला हांसे   हिस्सा-हिश्शाचा हिस्सा, हिंवर चिंचेचा भाचा आणि त्याला आला उल्हासा   हौसेनं केला वर त्याला भरला हिंवज्वर   अति ऊ त्याला खाज नाहीं आणि अति ऋण (देणें) त्याला लाज नाहीं   अति भूक लागे ज्याला कालवणहि नको त्याला   आधीं होता मठ, त्याला घातला तट   आधीं होता मठ, त्याला बांधला तट   आपल्या डोळ्यांतलं मुसळ दिसत नाहीं त्याला दुसर्‍याच्या डोळ्यांतलें कुसळ दिसतें   आपल्या नाहीं तिळीं, त्याला द्यावें सुळीं   आंब्याला मोहर दाटला, नशीबानें येती फळें त्याला   आळसाची चाल इतकी मंद असते कीं, संकटें त्याला तेव्हांच गांठतात   आवडीने केला पति, त्याला झाली रक्तपिती   आशेसारखें दुःख नाही, निराशेसारखें सुख नाहीं   उताण्यापेक्षां उपडा हात चांगला   एखाद्या असत्याचा पुनः पुनः पुकार केला म्हणजे त्याला काही दिवसांनी सत्याची शाश्र्वती मिळूं लागते   ऐकून घेत नाही, त्याला सांगू नये काहीं   कुत्रें आपल्‍याला डसलें म्‍हणून काय आपण त्‍याला डसावें?   कपलांतलें ब्रह्मदेवाच्यान सुद्धां काढुं न जो   कर्ज फार त्‍याला लाज नाहीं, उवा फार त्‍याला खाज नाहीं   कर नाहीं त्याला डर नाहीं   क्रोध ज्‍याचा त्‍याला आवडतो, इतराला शत्रु वाटतो   कामांत मग्‍न, त्‍याला कसले विघ्‍न   काळा काळा दुस्‍स, त्‍याला उंदीर की फुस्‍स   किड्याक किंवणाचें सुख   कोणी नाही कुणाचा गुरु, कोणी नाही कोणाचा चेला (आणि भलताच धमकावी त्‍याला)   खट नट, त्‍याला गिर्‍हाईक भट   खुनाला तोंड नसलें तरी भलत्‍याप्रकारानें त्‍याला वाचा फुटते   खपे त्‍याला धोपे (धक्‍के) नि ×× त्‍याला सागोती   खाजवील त्‍याला खरूज, भोगील त्‍याला संपदा   खोट्याचे मढें तीन शेज पडे, त्‍याला कोण रडे?   गुरांना गोठाच आवडत असेल तर त्‍याला यजमान तरी काय करील   चांगले करी त्‍याला कोण बोल   चांगले ग्रंथ सुशोभित, नव्हे त्‍याला मोल भिती   जे नाहीं टिळीं, त्‍याला कां द्यावें सुळीं   ज्‍याचें असेल मढें, त्‍याला येईल रडें   ज्‍याचें घर त्‍याला किल्‍ल्‍यासारखें   ज्‍याचें जळे, त्‍याला कळे   ज्‍याचे त्‍याला, आपल्‍याला उठाठेव कशाला   ज्‍याचें त्‍याला, खटपट आम्‍हांला   ज्‍याचे त्‍याला, गाढव ओझ्याला   ज्‍याचें त्‍याला, गाढव ओझ्याला   ज्‍याचे त्‍याला नाही चोप आणि शेजार्‍या येईना झोंप   ज्‍याचें त्‍याला बरें   ज्‍याचें त्‍याला लखलाभ असो !   ज्‍याचे त्‍याला होईना, पाहुणा दळून का खाईना   ज्‍याचे पदरीं पाप, त्‍याला पोरी होती आपोआप   ज्‍याचें मन त्‍याला ग्‍वाही देतें   ज्‍याचें यश त्‍याला, काय असे भलत्‍याला   ज्‍याचें लागावें, त्‍याला द्यावें   ज्‍याचें वेंचें, त्‍याला जाचें   ज्‍याचें वेड, त्‍याला गोड   ज्‍याचा अनुभव त्‍याला, आपण काय बोला   ज्‍याचा कंटाळा, त्‍याला आला वानवळा   
: Folder : Page : Word/Phrase : Person

Comments | अभिप्राय

Comments written here will be public after appropriate moderation.
Like us on Facebook to send us a private message.