अद्वैतमकरन्दः

 ॥अथ अद्वैतमकरन्दः ॥

 कटाक्षकिरणाचान्तनमन्मोहाब्धये नमः ।
 अनन्तानन्दकृष्णाय जगन्मङ्गलमूर्तये ॥१॥

 अहमस्मि सदा भामि कदाचिन्नाहमप्रियः ।
 ब्रह्मैवाऽहमतः सिद्धं सच्चिदानन्दलक्षणम् ॥२॥

 मय्येवोदेति चिद्व्योम्नि जगद्गन्धर्वपत्तनम् ।
 अतोऽहं न कथं ब्रह्म सर्वज्ञं सर्वकारणम् ॥३॥

 न स्वतः प्रत्यभिज्ञानान्निरंशत्वान्न चान्यतः ।
 न चाश्रयविनाशान्मे विनाशः स्यादनाश्रयात् ॥४॥

 न शोषप्लोषविक्लेदच्छेदाश्चिन्नभसो मम ।
 सत्यैरप्यनिलाग्न्यम्भः शस्त्रैः किमुत कल्पितैः ॥५॥

 आभारूपस्य विश्वस्य भानं भासंनिधेर्विना ।
 कदाचिन्नावकल्पेत भा चाहं तेन सर्वगः ॥६॥

 न हि भानादृते सत्त्वं नर्ते भानं चितोऽचितः ।
 चित्सम्भेदोऽपि नाध्यासादृते तेनाहमद्वयः ॥७॥

 न देहो नेन्द्रियं चाहं न प्राणो न मनो न धीः ।
 ममतापरिरब्धत्वादाक्रीडत्वादिदं धियः ॥८॥

 साक्षी सर्वान्वितः प्रेयानहं नाहं कदाचन ।
 परिणामपरिच्छेदपरितापैरुपप्लवात् ॥९॥

 सुप्तेऽहमि न दृश्यन्ते दुःखदोषप्रवृत्तयः ।
 अतस्तस्यैव संसारो न मे संसर्तृसाक्षिणः ॥१०॥

 सुप्तः सुप्तिं न जनाति नाऽसुप्ते स्वप्नजागरौ ।
 जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तीनां साक्ष्यतोऽहमतदृशः ॥११॥

 विज्ञानविरतिः सुप्तिस्तज्जन्म स्वप्नजागरौ ।
 तत्साक्षिणः कथं मे स्युर्नित्यज्ञानस्य ते त्रयः ॥१२॥

 षड्विकारवतां वेत्ता निर्विकारोऽहमन्यथा ।
 तद्विकारानुसन्धानं सर्वथा नावकल्पते ॥१३॥

 तेन तेन हि रूपेण जायते लीयते मुहुः ।
 विकारि वस्तु तस्यैषामनुसन्धातृता कुतः ॥१४॥

 न च स्वजन्म नाशं वा द्रष्टुमर्हति कश्चन ।
 तौ हि प्रागुत्तराभावचरमप्रथमक्षणौ ॥१५॥

 न प्रकाशेऽहमित्युक्तिर्यत्प्रकाशैकबन्धना ।
 स्वप्रकाशं तमात्मानमप्रकाशः कथं स्पृशेत् ॥१६॥

 तथाप्याभाति कोऽप्येष विचाराभावजीवनः ।
 अवश्यायश्चिदाकाशे विचारार्कोदयावधिः ॥१७॥

 आत्माज्ञानमहानिद्राजृम्भितेऽस्मिन् जगन्मये ।
 दीर्घस्वप्ने स्फुरन्त्येते स्वर्गमोक्षादिविभ्रमाः ॥१८॥

 जडाजडविभागोऽयमजडे मयि कल्पितः ।
 भित्तिभागे समे चित्रचराचरविभागवत् ॥१९॥

 चेत्योपरागरूपा मे साक्षितापि न तात्त्विकी ।
 उपलक्षणमेवेयं निस्तरङ्गचिदम्बुधेः ॥२०॥

 अमृताब्धेर्न मे जीर्णिर्मृषा डिण्डीरजन्मभिः ।
 स्फटिकार्द्रो मे रागः स्वाप्नसंध्याभ्रविभ्रमैः ॥२१॥

 स्वरूपमेव मे सत्त्वं न तु धर्मो नभस्त्ववत् ।
 मदन्यस्य सतोऽभावान्न हि सा जातिरिष्यते ॥२२॥

 स्वरूपमेव मे ज्ञानं न गुणः स गुणो यदि ।
 अनात्मत्वमसत्त्वं वा ज्ञेयाज्ञेयत्वयोः पतेत् ॥२३॥

 अहमेव सुखं नान्यदन्यच्चेन्नैव तत् सुखम् ।
 अमदर्थं न हि प्रेयो मदर्थं न स्वतः प्रियम् ॥२४॥

 न हि नानास्वरूपं स्यादेकं वस्तु कदाचन ।
 तस्मादखण्ड एवास्मि विजहज्जागतीं भिदाम् ॥२५॥

 परोक्षतापरिच्छेदशाबल्यापोहनिर्मलम् ।
 तदसीति गिरा लक्ष्यमहमेकरसं महः ॥२६॥

 उपशान्तजगज्जीवशिष्याचार्येश्वरभ्रमम् ।
 स्वतः सिद्धमनाद्यन्तं परिपूर्णमहं महः ॥२७॥

 लक्ष्मीधरकवेः सूक्तिशरदम्भोजसम्भृतः ।
 अद्वैतमकरन्दोऽयं विद्वद्भृङ्गैर्निपीयताम् ॥२८॥