अभंग - २१ ते २९

‍२१
जिवलग माझे गडी ।
न गमे घडी तुम्हांविण ॥१॥
सांगा जे जे मनोरथ ।
पुरवीन आर्त तुमचें तें ॥२॥
नका आतां उदासीन ।
करुं मन मजवरी ॥३॥
निळा म्हणे हरि ऐसा ।
करी लालसा दासांची ॥४॥

२२
शिंगे काहाळा मोहरीं पावे ।
नादें हेलावे अंबर ॥१॥
वाकी घागर्‍या तोडर पायीं ।
धावती गाई थाट पुढें ॥२॥
मोर कुंचे चांदिवे वरि ।
नाचती गजरीं हरिनामें ॥३॥
पढती ब्रीद्रें सवें निळा ।
बहुत गोपाळा आवडे ॥४॥

२३
सुंदर उटी मलयागरे ।
वेढिलीं चिरें पापेंचि ॥१॥
मोरपिसें मुगुटावरी ।
मुरली अधरी वाजवितु ॥२॥
घनश्याम हा मदनमूर्ती ।
झळके दीप्ती पदकाची ॥३॥
निळा म्हणे पांडूरंग ।
संतसंग भोंवताला ॥४॥

२४
मोहर्‍या पांवे तलालोरी ।
नाचती गजरीं गीत गाती ॥१॥
शिंगें काहाळा मृदंग विणे ।
गाणें नाचणें निज छंदें ॥२॥
टिपरी घागर्‍या एकची घाई ।
उठिताती पायीं झणत्कार ॥३॥
निळा म्हणे रंगले रंगें ।
केलें श्रीरंगें आपणासें ॥४॥

२५
मृदु मधुर वाजवीत वेणु ।
सावळा नंदनु नंदाचा ॥१॥
तेणें गोपिका वेधल्या ।
पात्र झाल्या ब्रम्हसुखा ॥२॥
रंजवित्या विनोदवचनीं ।
हास्य करुनि हासवीतु ॥३॥
निळा म्हणे त्यांचिया गळां
घाली वेळोवेळां करपल्लव ॥४॥

२६
सुकुमार सुंदर ।
अंगकांति मनोहर ॥१॥
विठो घननीळ सांवळा ।
लावण्यें मदनाचा पुतळा ॥२॥
कसीयेला पीतांबर ।
चरणीं ब्रीदाचा तोडर ॥३॥
निळा म्हणे माळा कंठी ।
मुगुटीं मोरविसावेटी ॥४॥

२७
पोसणाचि परी आवडला ।
मानु दिधला पुत्रपणा ॥१॥
मागें पुढें सांभाळिती ।
त्याचेंचि करिती कोड सदां ॥२॥
खांदी कडिये घेउनी सुखें ।
बोलों हरिखें शिकविती ॥३॥
निळा म्हणे ऐसे लोक ।
वानिती कौतुक परस्परें ॥४॥

२८
धीट अधिकार कापिले ।
बधिर बोलिके तोतिरे ॥१॥
भाविकांचा गोडा भावो ।
देखोनि सर्वे नाचे देवो ॥२॥
म्हणे धन्य तुमचें कर्म ।
अवघें माझेचि ठाईं प्रेम ॥३॥
निळा म्हणे तुम्हांविण ।
दुजें आप्त मज तें कोण ॥४॥

२९
याज्ञिक मंत्रे अवदान देती ।
त्याहुनी अधिक या उच्छिष्टा बोराची प्रीती ॥१॥
हे काय अवगुण नव्हती सांगा ।
प्रत्यक्ष ठाऊकेचि आहेती जगा ॥२॥
सांडूनियां सेजे लक्ष्मी ऐसी ।
भोगितो विद्रूप कौंसाची दासी ॥३॥
घरींची दही दुधें या न लगती गोडें ।
चोरटा लोकांची मोडितो कवाडें ॥४॥
श्रुतिस्मृतीची ही वचनें नेघोनियां कानीं ।
हांसे श्रलाघे शिव्या देतां गवळणी ॥५॥
निळा म्हणे याची खोडीचि हे ऐशीं ।
ते बोलोनि काय मानली यासी ॥६॥

संत निळोबाराय गाथा (बालक्रीडा) समाप्त