TransLiteral Foundation
Don't follow traditions blindly or don't assume a superstition either.
Don't be intentionally ignorant. Ask us!! Make Informed Religious Decisions!!

केशवस्वामी - श्लोक संग्रह ७

केशवस्वामी रामदास पंचायतनातील प्रख्यात साधू असून महानभगवद्‌भक्त व अंतर्निष्ट आणि मोठे निस्पृह वक्ते होते.

श्लोक संग्रह ७

अती चंड कोदंड घेऊनि पाहे । सुवेळा चळी वोढि काढुनि राहे ॥

हरी प्राण त्या दुर्गुणा रावणाचा । स्मस राम तो नाथ साधु जनाचा ॥३०१॥

आकर्णिता कर्ण सदा निवाले । विलोकिता लोचन तृत्प झाले ॥

आलिंगिता चित्त अपार धाले । त्या स्वामिचे नाव मुखासि आले ॥३०२॥

असोनिया दृश्य लयासि गेले । हे सज्जनी कौतुक थोर केले ॥

झाल्या जगीं सर्व निवांत पाहीं । बोले किती ठाव मतीसि नाहीं ॥३॥

अविकृत निज बोधे सेविता चिदघनासि । चळण वळण नाही सर्वदा सज्जनासी ॥

परम विमळ झाले पावले आत्म धामा । कवि ह्मणे सम भावे भेटले तेचि आह्मा ॥४॥

असे गोपती गोमती माजि पाही । तरी गोमती लागि नेणेचि कांहीं ॥

असे जाणती गोमती त्यासि नाहीं । स्वये गोपती मूर्ति ते याचि देहीं ॥५॥

अति सखा गुरु हा जरि भेटे । सुख निधी त्दृदयीं तरि लोटे ॥

मती गळती मती मग पाहीं । नि जगती परती गति नाहीं ॥६॥

अपार बोधे मृत सिंधु दाटे । मिळोनि तेथें मन चंद्र आटे ॥

ते काळिचा लाभ कसा वदावा । अत्यंत झाला लय दृश्य भावा ॥७॥

अति भ्रमे भ्रमला जन सर्वथा । क्षणभरी न करी गतीची कथा ॥

भव तमी पडला श्रम पावला । निज सखा हरिचा कवि साहिला ॥८॥

अतिशयी ममता धरुनी मनी । जन सदा भजती धन कामिनी ॥

ह्मणउनी पतनी पडती सदा । विसरले गृहिची निजसंपदा ॥९॥

अपार हे दृश्य हरुनि नेले । वेडे मला आत्मसुखेचि केले ॥

त्या स्वामिचा काय प्रताप वानु । दयार्की सीतळ बोध भानु ॥१०॥

अपार हे पुण्य फळासि आले । साधू करी पिंड प्रधान झाले ॥

गेले लया पातक पंचधाहो । झाले सुखी आत्मपदीस दाहो ॥११॥

अंगवात मुनिचा जरी लागे । चित्त आत्म श्रवणी तरी जागे ॥

शुन्य होय ममता मन रोधे । सर्व दुःख निरसे सम बोधे ॥१२॥

दया निधी स्वामि घरसि आला । माया मदा लागि हराश झाला ॥

गेला लया द्वैत दशा विकारी । झालो निजा नंद पदाविकारी ॥१३॥

दया घनाच्या निज वाक्य धारा । चैतन्य गारा स्त्रवती अपारा ॥

संसार वारा अवघा निमाला । आनंद झाला कवि केशवाला ॥१४॥

देवुनिया देव प्रकाश वासी । स्वयंप्रकाशी दिधली मिराशी ॥

केले सदा सर्व सुखा भिलाशी । स्वानंद लाभे भजतो तयासी ॥१५॥

दया क्षमा संग करुनि याहो । दुर्वासना पाश हरुनि याहो ॥

ग्रासुनिया सर्व असर्व भावा । भावा अभावाविण देव घ्यावा ॥१६॥

देवूनि भेटी भव दुःख लोटी । ठेवूनि पोटी जिव भाव घोटी ॥

स्वानंद पेटी उघडूनि तेणे । हे लेवविले सम राम लेणे ॥१७॥

दया निधी संत घरासि येती । नाना विधा दोष हरुनि नेती ॥

हाती चिदा नंद समग्र देती । या कारणें साधक दास होती ॥१८॥

दुर्वासना घाठ सपाट केला । या कारणें आट अचाट गेला ॥

हे दाटले चिन्मय सार देही । गेला लया देह नुरेचि देही ॥१९॥

दया सद्गुरु स्वामिने पूर्ण केली । मृषा कल्पना नासती भ्रांति गेली ॥

सुमित्री तया भूत मात्री घडेहो । अभेदे चिदानंद हाता चढेहो ॥३२०॥

दृश्य भानन दिसे अनुज्यासी । भाग्यवंत ह्मणती मुनि त्यासी ॥

इंद्र चंद्र धरिती पद माथा । तोचि देव कळला मज आता ॥२१॥

दयाळ घाली शिवमाळ ज्यासी । त्रिकाळ नाहीं भवजाळ त्यासी ॥

कराळ तो काळ जिवेचि मारी । झाला सदा आत्त्म पदाधिकारी ॥२२॥

दावूनिया चित्सुख माणिकाला । मागोचि नेंदी मज आणिकाला ॥

त्या सेविता सत्य प्रमाणिकाला । प्रमाण नाहींच मनादिकाला ॥२३॥

चिद्राघवाचे निजनाम घ्यावे । चिद्राघवासी बरवे भजावे ॥

चिद्राघवाच्या मिळणी मिळावे । चिद्राघवाचे निजरुप व्हावे ॥२४॥

चिदात्माचि मी प्रत्यया पुर्ण आले । क्रियाजाळ जंजाळ तेणे निमाले ॥

गळाले मृषा द्वैत नानाविधाहो । सुखेपावलो सन्मयीं संपदाहो ॥२५॥

चित्सागराच्या उदरासि आलो । कुमत्सरा पासुनि मुक्त झालो ॥

यालागि मी अद्वय मच्छ पाही । माझ्या पदी कच्छप मच्छपाही ॥२६॥

चिन्मूर्ति डोळा मज दाखवीली । अपार बोधे घनतृप्त केली ॥

बोलो किती मी माहमा तयाचा । आत्माचि तो प्राणसखा निजाचा ॥२७॥

चिन्मात्री केवळ हे न पाहे । यालागि माथा भवभार वाहे ॥

भोभोमृषा दुःख अपार जाणा । बोले कवीसार अभार कोण्हा ॥२८॥

येउनि वेगी समता वराया । विलोकिता चिन्मय देवराया ॥

जरादि दोषासि विनाश झाला । कवी रवी पूर्ण सुखे निवाला ॥२९॥

यथार्थ जो बोधक साधकासी । मिथ्या पणे संत जनासि त्रासी ॥

ऐसा महाघोर अनर्थकारी । संसार हा सद्गुरुनाथ वारी ॥३३०॥

येवूनिया चिन्मय अंबरासी । म्याप्राप्ति लाहा भव अंबुरासी ॥

यालागि शोकांबर त्याग झाला । हे ठाउके वर्म दिगांबराला ॥३३१॥

येवूनिया सद्गुरु देवराणा । झाला मला मोकळ आजि जाणा ॥

मागे पुढें पूर्ण सदा उभा हो । लोकत्रयीं एक करी प्रभाहो ॥३२॥

यथार्थ जे आत्म पदासि गेलें । ते संत म्या प्राण सखेचि केलें ॥

यालागि मी केवळ ब्रह्म झालो । क्षणक्षणाते गुज काय बोलो ॥३३॥

घाली कंठी सद्गुरु वाक्य गाठी । बोधे कंठी जन्म दुःखासि लोटी ॥

घोटी नित्यानंद सारा अपारा । स्वानंदाचा वोतलातो विचारा ॥३४॥

घेवुनिया मंगळ माळ जाणा । जपे सदा मंगळराणा ॥

लाधे तया मंगळ धामसाचे । निरंतरी मंगळ होय त्याचे ॥३५॥

घटा घोषे गर्जती वेद पाहो । साधू वेशे देवही नांदताहो ॥

निर्धारेसी देवुनि चित्त त्यासी । घेता आता राम तू राम होसी ॥३६॥

घालोनि मंगळ अंजनाते । प्रकाशिले शुद्ध निरंजनाते ॥

दयाळ ते तारक मुर्ति पाहो । पादांबुजी निश्चळ नित्य राहो ॥३७॥

घेवूनि माथा भव गौरवासी । वृथाचि जातो जन रौरवासी ॥

आहे निजानंद निधी करीहो । मृगांबुपाना प्रतिका करीहो ॥३८॥

लवकरि निजरुपालागि दावूनि दृष्टी । लपविलि गुरुराये आजि हे सर्वसृष्टी ॥

ह्मणउनि गुणत्याचे वर्णिता डोल येतो । कवि ह्मणे किती बोलो पूर्ण आनंद होतो ॥३९॥

तारावया सद्गुरु नाथ आला । आता तरीहा सगळाचि घाला ॥

घाला मिठी मंगळ पादचंद्री बैसा चिदानंद मुकुंदभद्री ॥३४०॥

तोडूनि भेद रचना निज वाक्ययोगें । साम्राज्य पूर्ण करवी स्वपदीच वेगें ॥

देऊनि त्यासि बरवे मन सर्वभावे । स्वानंद सार सलिलीच निमग्न होवे ॥३४१॥

त्यजुनिया धन नंदन दारा । मारामार करुनि तुह्मि मारा ॥

संतसंग धरुनी भव वारा । होय रामचरणी तरि थारा ॥४२॥

तोडूनि माया गुणसंग भावा । तात्काळ हा मोक्ष जनासि द्यावा ॥

ऐसा मनी आदर राघवाला । याकारणे सद्गुरु मूर्ति झाला ॥४३॥

तनु भ्रमे धरुनी धन गर्व रे । भवपुरी पडले जन सर्व रे ॥

क्षणभरी न करी शिव पर्व रे । ह्मणवुनी न कळे निज सर्व रे ॥४४॥

तात्कळ नाशी भवशार्वरी रे । हृत्पंकजी पूर्ण प्रभा करी रे ॥

दावी हरी एक निरंतरी रे । तो अंतरी बोध रवी धरी रे ॥४५॥

तरंग जैसे सलिली मिळाले । चिन्मात्र तैसे मुनिराज झाले ॥

झाले पणा लागुनि नेणती ते । अनादि मी चित्सुख जाणती ते ॥४६॥

टाकुनि या माया मय वास पाही । स्थिरावलो सर्वेनि वास पाही ॥

यालागि मी सर्व निवास झालो । विलासलो आत्मपदी निवालो ॥४७॥

ठेवूनिया हस्तक मस्तकी हो । देती हरी जाणुनि हस्तकी हो ॥

करुनिया मानस स्वस्थ आता । त्याचे धरा अक्षय पाय माथा ॥४८॥

ठेवूनिया मानस संत संगी । मी रंगलो सार विचार रंगी ॥

या कारणें भोग भवासि झाला । हृत्पंकजा सर्व निवास आला ॥४९॥

क्षणभरि भव मुक्ता वंदिता सर्व भावे । हरलि सकळ चिंता शोक गेला स्वभावे ॥

परम विमळ बोघें भंगिले भेद पात्रा । शिव मय मति झाली खंडली जन्म यात्रा ॥३५०॥

Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2016-12-16T21:07:36.4500000

Comments | अभिप्राय

Comments written here will be public after appropriate moderation.
Like us on Facebook to send us a private message.

आई बघते पोटाकडे, आणि बायको बघते पाठीकडे

  • बाहेरून प्रवास करून किंवा एखादे काम करून एखादा मनुष्य घरी आला व त्याची आई त्यास पाहावयास बाहेर आली तर त्याला पाहून तिच्या मनांत प्रथम तो भुकेला आहे किंवा काय याचा विचार येतो. उलट बायको त्याचेकडे पाहतांना तो बरोबर काय घेऊन आला असेल, त्यानें काय कमाई असेल या गोष्टींचा विचार करते. आईचे मुलाबद्दल वात्सल्य त्याच्या कमाईवर अवलंबून नसते, पण स्त्रीचे पतीवर प्रेम तितके निःस्वार्थी नसून त्याच्या वैभवाकडे तिचे लक्ष्य अधिक असते. 
RANDOM WORD

Did you know?

Sarva namaskar havet.
Category : Hindu - Beliefs
RANDOM QUESTION
Don't follow traditions blindly or ignore them. Don't assume a superstition either. Don't be intentionally ignorant. Ask us!!
Hindu customs are all about Symbolism. Let us tell you the thought behind those traditions.
Make Informed Religious decisions.

Featured site

Status

  • Meanings in Dictionary: 644,289
  • Dictionaries: 44
  • Hindi Pages: 4,328
  • Total Pages: 38,982
  • Words in Dictionary: 302,181
  • Tags: 2,508
  • English Pages: 234
  • Marathi Pages: 22,630
  • Sanskrit Pages: 11,789
  • Other Pages: 1

Suggest a word!

Suggest new words or meaning to our dictionary!!

Our Mobile Site

Try our new mobile site!! Perfect for your on the go needs.