TransLiteral Foundation
Don't follow traditions blindly or don't assume a superstition either.
Don't be intentionally ignorant. Ask us!! Make Informed Religious Decisions!!
मराठी मुख्य सूची|मराठी साहित्य|पुराणे|काशी खंड|
अध्याय ४४ वा

काशीखंड - अध्याय ४४ वा

स्कन्द पुराणातील काशी खंडात सुलक्षणा नावाच्या कन्येचे वर्णन आहे.


अध्याय ४४ वा
॥ श्रीगणेशाय नमः ॥ जयजयाजी विघ्ननाशिता ॥ जयजया तूं गजांबरीसुता ॥ जी तूं सर्वसिद्धिपूर्णभरिता ॥ आदिगणाधीशा ॥१॥
तुज चतुर्दश्यविद्यांचा अधिकार ॥ शिणला तो सहस्त्रशिर ॥ मग मी शंके बाधलों थोर ॥ धरिलें मौन ॥२॥
मग विनवूं पाहें सरस्वती ॥ तंव ते वेदगर्भ वीणा हातीं ॥ सर्व नादांचे मूळ ते जाणती ॥ चतुर्वाचा वेदासी ॥३॥
मग स्तवन पूजन स्मरण ॥ कीजे ऐसी वाचा कवण ॥ जेथें खंडे वैखरीचें चलन ॥ न सुचेचि मार्ग ॥४॥
मग कैवल्यदानियाची प्रार्थना ॥ जेणें हें सकळ आणिलें मना ॥ प्रपंच ब्रह्म करुनि निजनिर्गुणा ॥ लय दाखविला ॥५॥
जो हारपवी आपआपणांमाझारीं ॥ चिंतामणि-स्फटिकां समता करी ॥ तयासी अमृत-विषलहरी ॥ पीयूषचि कीं ॥६॥
इंक्षुदंड आणि काळकीर ॥ हे उभयतां देखिले समताकर ॥ तेणें प्रपंचाचे ओंडबर ॥ ब्रह्म करोनि दाखविलें ॥७॥
म्हणोनि भेद न देखों सर्वथा ॥ मग प्रणाम कैचा करुं श्रीगुरुनाथा ॥ आतां जेणे पराभवे दीर्घ व्यथा ॥ ते कथा श्रोतीं परिसिजे ॥८॥
आतां श्रोतीं सर्वज्ञ व्हावें मनीं ॥ जैसी ते गंगा स्वर्गतरंगिणी ॥ ते प्रकट केली जी मृत्युभुवनी ॥ भगीरथरायें ॥९॥
मग तेणें उद्धरिले पूर्वज ॥ ते जगा उपकारा आली सहज ॥ तैसें योजिलें वेदान्तबीज ॥ काशीखंड हें ॥१०॥
जे काशीखंडकथा त्रिभुवनीं ॥ ते संस्कृत होती व्यासवाणी ॥ ते प्रकटविली जनोद्धारिणी ॥ महाराष्ट्रभाषा ॥११॥
आतां सावधान जी श्रोतृनाथा ॥ परिसा उत्तरार्धाची कथा ॥ तेणें पराभवे महाभवव्यथा ॥ सर्व जंतूंचे जे ॥१२॥
स्वामी म्हणे अगस्तिमुनी ॥ मंदराचळासी गेले शूळपाणी ॥ तो पर्वत वसविला गीर्वाणीं ॥ दुसरा कैलास ॥१३॥
जैसीं मेरुप्रदक्षिणेचीं नक्षत्रें ॥ तेथें भ्रमण करिती अहोरात्रें ॥ तैसींचि मंदराचळीं चालती शिवसूत्रें ॥ शिवाज्ञेनें पैं ॥१४॥
जैसा तो गिरि सुवर्णशैल ॥ तैसाचि बोलिजे मंदराचळ ॥ कीं तेथें राहिलासे जाश्वंनीळ ॥ म्हणोनि हे उपमा ॥१५॥
जैसें महामेरुचें धैर्य ॥ तैसेंचि मंदराचळाचें गांभीर्य ॥ तेथें भ्रमण करिती सोम सूर्य ॥ दिनमानगतीं ॥१६॥
त्या मंदराचळाचीं कंदरें ॥ जैसीं एकवीस खणांची दामोदरें ॥ आकाशपर्यंत गिरिशिखरें ॥ राहिले देव समस्त ॥१७॥
रत्नखचित मिरवती पाठारें ॥ देवसभामंडप मनोहरें ॥ पदोपदीं अमृतसरोवरें ॥ क्रीडती हंस कमळीं ॥१८॥
तेथें कोकिळांचे पंचमस्वर ॥ तेथें गंधर्वगायनें नृत्याकार ॥ जेथें तो साक्षात शंकर ॥ तें स्थळ किती वर्णावें ॥१९॥
रत्नदीपांचा धामीं प्रकाश ॥ राहिले हरि विरिची महेश ॥ तेथें निर्मिला कैलास ॥ विश्वकर्म्यनि स्वहस्तें ॥२०॥
ऐसा तो पर्वत मंदरगिरी ॥ असे क्षीराब्धीचे उत्तरपारीं ॥ तंव आठवला ते काशीपुरी ॥ त्रिपुरांतकासी ॥२१॥
स्वामी म्हणे अगस्तिमुनी ॥ वियोगें कृश जाहाला शूलपाणी ॥ तेथें हरि विरिंची देव मिळोनी ॥ प्रार्थिती विश्वंभरा ॥२२॥
संतोष न वाटे शंकरासी ॥ काशीवियोग जाहाला मानसीं ॥ तरी तो वियोग अगस्तिऋषी ॥ केवीं पां नव्हे तुजला ॥२३॥
ऐसा वियोग जाहाला शिवासी ॥ परी तो न चुके कवणासी ॥ जैं मौन पडलें शिवमानसीं ॥ तें अगम्य जाहालें देवां ॥२४॥
उद्भवला महावियोगज्वर ॥ शरीर जाहालें महाअंगार ॥ तेथें कवणासी नाहीं स्मर ॥ शिवव्यथेचा पैं ॥२५॥
कंठीं त्या हालाहलाचा पावक ॥ आणि तृतीय नेत्रींचा दाहक ॥ ऐसा त्रिज्वरें त्र्यंबक ॥ कवण जाणे काय व्यथा ॥२६॥
जैं पंचमहाभूतांचा संकेत ॥ कीं पुरे ब्रह्मांडाचा पूर्ण अंत ॥ तैं दक्ष वधावया भवानीकांत ॥ सहजरुप हो ॥२७॥
तो उत्पत्ति प्रलयांविरहित ॥ तो क्षराक्षरविश्वभरित ॥ आणि तो कैसा व्यथाबाधित ॥ तें कवण जाणे ॥२८॥
तंव श्रीहरि म्हणे जी विश्वनाथा ॥ तुम्ही इच्छादानी जी चतुरथा ॥ तुम्हां स्मरतां जी असंख्य व्यथा ॥ पराभवती दूरी पैं ॥२९॥
आणि तुम्हांसी हे व्यथा बाधित ॥ हें महा आश्चर्य जी विपरीत ॥ शिवाचे व्यथें बाधिले समस्त ॥ ब्रह्मादिक ॥३०॥
ऐसा देवांसहित प्रार्थी हरी ॥ परी तो असंभाव्य ज्वर त्रिपुरारी ॥ श्रवणासी न बोले प्रत्युत्तरीं ॥ मौनें जाहाला स्थाणु जैसा ॥३१॥
ऐसा क्षण एक राहे निश्चळ ॥ मग देवांसी वदे जाश्वनीळ ॥ अरे हा द्ग्धीतसे वडवानळ ॥ मज काशीवियोगाचा ॥३२॥
नाना आपुलिया प्रिय वस्तूंसी ॥ मित्रत्वें देइजे कवणासी ॥ मज अनुचित वाटे मानसी ॥ अयत्नास्तव ॥३३॥
आपुली जी इच्छा उद्भवे आपणा ॥ ते जरी न रुचे सर्व जनां ॥ परी ते आपुलिया प्राणा ॥ परीस अधिक असे ॥३४॥
तैसी माझी इच्छा ते अविमुक्ती ॥ परात्पर अविनाश कल्पांतीं ॥ ते विरिचीनें दिवोदासाप्रती ॥ समर्पिली ॥३५॥
इच्छा जरी ते न रुचे जनांसी ॥ परी काशी प्रिय सर्व जंतूंसी ॥ मी असें सर्व जंतूंसे मानसीं ॥ म्हणोनि प्रिय ते मज ॥३६॥
शंकर म्हणे गा पद्मनाभा ॥ इच्छा असती शुभा अशुभा ॥ परी अविमुक्तीची जी प्रतिभा ॥ सर्व काळ शुभ पैं ॥३७॥
काशीवियोग पळप्रमाण ॥ तो मज ब्रह्मकल्प गा सत्य जाण ॥ हा शब्द परिसोनि देवगण ॥ बाधिले ज्वरें ॥३८॥
पुनरपि मौनी जाहाला शंकर ॥ त्यासी नाहीं काशीगुनाचा विस्मर ॥ कैसोनि शांत होय महाज्वर ॥ ऐसा भेटले कवण वैद्य ॥३९॥
ज्वरें कैसा तापला भवानीकांत ॥ जैसा सूर्ययागींचा महाहुत ॥ कीं महाकल्प ब्रह्मांड दाहित ॥ ऐसा प्रमर्थीं देखिला ॥४०॥
तरी तो सहजचि गा वन्ही ॥ त्याची व्यथा आली कैसेनी ॥ त्यासही जलोदर झाला यज्ञीं ॥ नहुषरायाचिया ॥४१॥
म्हणोनि काशीगुणाचा वियोग थोर ॥ यास्तव शिवें मानिला ज्वर ॥ माझिये प्रिये ऐसें शंकर ॥ वदला पार्वतीसी ॥४२॥
विश्वनाथ वदे शैलजे ॥ माझिये इच्छे तूं दक्षात्मजे ॥ माझिया वियोगा सहजें ॥ अमृतवल्लीं तूं ॥४३॥
तरी हा दग्धीतसे महाज्वर ॥ माझिया मौळीं शीतळ शीतकर ॥ तो अधिकचि उद्भवितो ज्वर ॥ तृतीय नेत्रीं जैसा ॥४४॥
तरी दाक्षायणी परियेसीं ॥ जैसी शुल्कप्रतिपदेचा शशी ॥ कालवंडत जाय सौम्य निशी ॥ तैसा दीर्घत्वें ज्वर ॥४५॥
काशी माझी जीवाची आवडी ॥ काशी मेरुप्रमाण पाप फोडी ॥ चौर्‍यायशीं लक्षांची बांदोडी ॥ तोडी निमिषार्धे ॥४६॥
ऐसी ते परम निजधाम काशी ॥ तरी वियोग नव्हे कवणासी ॥ प्रिये हा ज्वर तुझेही मानसीं ॥ जाणवत असेल ॥४७॥
हिमाद्रिजा म्हणे त्रिपुरारी ॥ मी चिंताग्रस्त झालें भारी ॥ मजही व्यापीतसे शरीरीं ॥ दुस्तर हा महाज्वर ॥४८॥
मज न गमे काशीविण ॥ हें तंव विपत्तीचें ब्रह्मारण्य ॥ अति खेदें क्षीण होतसे मन ॥ वारानसीविरहित ॥४९॥
काशीविण आणिके स्थळीं वास ॥ तो म्यां मानिला जी अति त्रास ॥ जैसा वसिष्ठेंविण पुरुष ॥ न देखे अरुंधती ॥५०॥
कीं सरोववरेंविण मुक्ताहारे ॥ तो आणिक कांहीं न स्वीकारी ॥ जैसा वरुर्णेविण पृथ्वीवरी ॥ न लिंपे चातक ॥५१॥
मी उद्वेगें गेलें जी त्रिप्रुरारी ॥ आतां चला जाऊं काशीपुरीं ॥ माझें मन उत्कंठित भारी ॥ काशीविण स्वामी ॥५२॥
ते काशी तुमची निजधामिनी ॥ जैसी सरोवरीं पवित्र कमळिणी ॥ ते जळावरी चढे पद्मिणी ॥ पूर्ण झालिया सरोवर ॥५३॥
तैसी सर्वही ते काशीपुरी ॥ कल्पांतीं धरितां हे त्रिशूलावरी ॥ दीर्घ त्या काशीजंतूंची सामुग्री ॥ ते प्रळयीं अविनाश ॥५४॥
म्हणोन शुद्धामृत तें काशीस्थल ॥ आणिक स्थानीं तें हालाहल ॥ परी तेंही प्राशिलें सकळ ॥ लाघव तुमचें ॥५५॥
शिवा तूं भक्तीचा परमभोक्ता ॥ शम करिसी हालाहल अमृता ॥ तूं शुभाशुभ भक्तांचिया चित्ता ॥ सारिखा होसी ॥५६॥
ऐसी स्तुति करीतसे दाक्षायणी ॥ काशी द्वय अक्षरें स्मरतसे मनीं ॥ तेणें संतोषे शूलपाणी ॥ नावेक स्वस्थ ते काळीं ॥५७॥
मग शिव म्हणे हिमाद्रिजे ॥ ऐसी ते काशी केवीं प्राप्त मज ॥ जव दिवोदासाचें असे राज्य ॥ तंव ते अप्राप्त आम्हांसी ॥५८॥
संहारिले त्रिभुवन लोक ॥ पूर्वी प्रलय ते जाहाले असंख्य ॥ पुढेंही होतील नेणों कितीएक ॥ परी ते काशी अविनाश ॥५९॥
मज आठव नाहीं पूर्वापार ॥ कैसें निर्मिलें हें काशीपुर ॥ ऐसी प्रिय मज काशी स्मर ॥ नाहीं पंचक्रोशी ॥६०॥
कांते मीं निर्मिले त्रिभुवन ॥ बहुत पुर्‍या केल्या निर्माण ॥ परी जे वारानसीचे गुण ॥ ते अगोचर मज असती ॥६१॥
ते माझी निजवस्तु प्रिय थोर ॥ तें माझें प्रलयीं राहावयाचें घर ॥ जैं एकवटती पृथ्वी-सागर ॥ अकथ्य तुमचें चरित्र ॥६२॥
षण्मुख म्हणे गा कुंभोद्धवा ॥ ऐसा काशीवियोग जाहाला महादेवा ॥ दाक्षायणी म्हणे जी सदाशिवा ॥ अकथ्य तुमचें चरित्र ॥६३॥
हा तुमचा वियोगज्वर ॥ तो हरि-विरिंचीसी अगोचर ॥ तरी तुमचे तुम्हीचि वैद्य उपचार ॥ येर नेणती स्वामी ॥६४॥
तुम्हांसी वियोग हा काय म्हणोनी ॥ आम्हीं उपचार जाणावा कैसेनी ॥ ते पंचक्रोशी जे परमधामिनी ॥ तुम्हांसी अगम्य नसे ॥६५॥
मग शिव मौळीचिया पिंगट जटा ॥ मोकळ्या करिता जाहाला नीलकंठा ॥ मग हिमाद्रीची दुहिता ललाटा ॥ वरी तुषारिली गंगा ॥६६॥
केलें विभूतीचें लेपन ॥ शीतकर प्रकाशला संपूर्ण ॥ तेणें सावध जाहाला त्रिनयन ॥ क्षण एक ते काळीं ॥६७॥
शिव म्हणे दाक्षायणी परियेसी ॥ तो दिवोदास राजा वाराणसीं ॥ तेणें स्वधर्मेचि रक्षिळी काशी ॥ परी अधर्म नेणे तो ॥६८॥
तो जरी अघर्म करिता क्षिती ॥ तरी मी तयासी करितों विपत्ती ॥ धर्मासी न चले उपाय युक्ती ॥ सर्वथा कवणाची ॥६९॥
धर्म तो माझाचि स्थापिला असे ॥ धर्मिष्ठ ते विपत्ति भोगिती कैसे ॥ त्या धर्मामध्यें काळाचे फांसे ॥ न करितीए रिघाव ॥७०॥
धर्म तो माझें सत्य वचन ॥ तयासी अमान्य करील कवण ॥ तो असत्य करितां त्रिभुवन ॥ कैसेनि तरे कांते ॥७१॥
तो दिवोदास अधर्म करी ॥ तरी मी घालीन काशीबाहेरी ॥ अधर्म अनाचार राष्ट्री ॥ नाहीं दिवोदासाचे ॥७२॥
तयासी केवीं करावी विपत्ती ॥ मग सृष्टी चाले केवीं पुढती ॥ ऐसा हिमाद्रिजेप्रती पशुपती ॥ कथीतसे स्वधर्म ॥७३॥
आतां सर्वथा न चले कांहीं ॥ देव मौनें राहिले सर्वही ॥ मग शिवआज्ञेची वांछा देहीं ॥ इच्छीत राहिले ॥७४॥
तंव शिवासन्मुख साधारणी ॥ सेवार्थिया होत्या चौसष्ट योगिनी ॥ त्यांसी आज्ञा करी शूलपाणी ॥ पाचारोनियां जवळिकें ॥७५॥
मग शिव म्हणे योगिनी ॥ माझी आज्ञा वंदा सर्वजणी ॥ तुम्हीं सर्वभावें काशीभुवनीं ॥ जाइजे समस्तीं ॥७६॥
तरी तुम्हीं योगमाया सकळीं ॥ सर्वव्यापक भूतळीं ॥ त्या दिवोदासाच्या राज्यमंडळीं ॥ अधर्मछिद्र पाहावें ॥७७॥
तरी त्या दिवोदासाचे प्रजाजन ॥ तुमचें करितील पूजन ॥ ऐसा उपाय देखावा जाऊन ॥ काशीमध्यें तुम्हीं ॥७८॥
तेथें जाऊनि करावा अनाचार ॥ मांडावा अधर्माचा व्यापार ॥ मग सत्यधर्म नृपवर ॥ पाहा वागवील कैसा ॥७९॥
ऐसी आज्ञा करी धूर्जटी ॥ परिसती योगिनी चौसष्ती ॥ प्रमाण करिती करसंपुटीं ॥ क्षितीं मौळी ठेवूनियां ॥८०॥
मग त्या स्वभारेंसी सकळा ॥ मिळाला योगिनींचा मेळा ॥ त्या उमगलिया नभमंडळा ॥ चालिया व्योममार्गेसी ॥८१॥
तंव अगस्ति वदे जी रुद्रकुमारका ॥ तूं माझिया तपयागासी हव्याका ॥ तूं योगसिद्धीचिया कूपिका ॥ पूर्ण शिवनामामृतें ॥८२॥
मग मंदराचळाहूनि योगिनी ॥ शिवें पाठविल्या काशीभुवनीं ॥ तरी त्या चौसष्टी कवणकवणी ॥ निरुपाव्या मजलागीं ॥८३॥
स्वामी म्हणे मित्रावरुणसुता ॥ न देखों तुजऐसा महाश्रोता ॥ तरी त्या चौसष्ट योगिनी आतां ॥ सांगो तुजप्रती ॥८४॥
तरी परियेसीं गा महासज्ञाना ॥ प्रथम देवता गजानना ॥ गृध्रकागतुंडा सिंहवदना ॥ उष्ट्रग्रीवा ते ॥८५॥
हयग्रीवा वाराही शरभानना ॥ उलूंकिका शिवारवा मयूरी जाणा ॥ अष्टवक्त्रा कोटराक्षी विकटानना ॥ विकटलोचना कुब्जा ते ॥८६॥
ललज्जिव्हा शुष्कोदरी ॥ वानरानना ॥ श्वदंष्ट्री ॥ वृक्षाक्षी केकराक्षी निर्धारी ॥ बृहत्तुंडा सुराप्रिया ते ॥८७॥
शुकी रक्तासी कपालहस्ता ॥ श्येनी कपोतिका पाशहस्ता ॥ चंडविक्रमा प्रचंडा दंडहस्ता ॥ शिशुघ्नी आणि पापहंत्री ॥८८॥
काली वसाधया रुधिरपायिनी ॥ गर्भभक्षा शवहस्ता अंत्रमालिनी ॥ स्थूलकेशी बृहत्कुक्षी प्रेतवाहनी ॥ सर्पास्या आणि दंदशूकरा ॥८९॥
मृगशीर्षा क्रौंची वृषानना ॥ व्यात्तास्या व्योमैकचरणा ॥ ऊर्ध्वदृग्धूमनिःश्वासा जाणा ॥ तापनी शोषणी दृष्टि ते ॥९०॥
स्थूलनासिका विद्युत्प्रभा कोटरी ॥ बलाकास्या कटपूतना मार्जारी ॥ अट्टाट्टहासा कामाक्षी निर्धारी ॥ मृगाक्षी आणि मृगलोचना ॥९१॥
स्वामी म्हणे अगस्तिमुनी ॥ ऐशा त्या चौसष्ट योगिनी ॥ महाआनंदें उमगलिया गगनीं ॥ क्रमिती काशीमार्ग ॥९२॥
तरी त्या आल्या मेळिकारेंसी ॥ क्रमिती नभमार्ग वेगेंसीं ॥ मग प्रत्त्युत्तरें एकमेकींसी ॥ वदत्या जाहाल्या परस्परें ॥९३॥
म्हणती आपुला जो तपतरणी ॥ तो आजि उदया आला कैसेनी ॥ जे आपणांसी आणि पंचाननी ॥ वदला प्रत्युत्तर ॥९४॥
अपार आमुचें तप अनुष्ठान ॥ सफल आमुचा जन्मदिन ॥ जें आम्हांसी आजि पंचानन ॥ निरुपी स्वमुखें ॥९५॥
पाहातां स्वर्गमृत्युपातालपुटें ॥ तरी एवढें कार्य न चले कोठें ॥ आम्हांसी पाठविलें नीलकंठें ॥ काशीपुरीसी ॥९६॥
आमुची पुण्यसामुग्री अपार ॥ जें हें कार्य निरुपिलें थोर ॥ पूर्वभाग्यास्तव त्रिशूलधर ॥ प्रसन्न जाहाला आम्हांसी ॥९७॥
इकडे तरी आम्हां पशुपती ॥ तिकडे तरी ते अविमुक्ती ॥ असंख्य आमुची तपःशक्ती ॥ जे आम्हां काशी घडेल ॥९८॥
स्वामी म्हणे अगस्तिमुनी ॥ वाराणशी पावल्या योगिनी ॥ मस्तकीं वंदिली स्वर्गतरंगिणी ॥ मग प्रवेशल्या काशीभुवनीं त्या ॥९९॥
तंव तो मित्रावरुणाचा सुत ॥ कुंभज वदला बहुश्रुत ॥ पुढें निरुप जी कथा महाअद‌भुत॥ शिवशास्त्र जें ॥१००॥
काशीमध्यें प्रवेशल्या योगिनी ॥ त्या कैशा कवण रुप धरोनी ॥ ते कथा जैसी मंदाकिनी ॥ भक्षी दोषमळासी ॥१०१॥
मग त्या कंभोद्भवाकारण ॥ शिवकुमार वदे षडानन ॥ तुवां घातलें सायुज्यासी ठाण ॥ देव केले शरणागत ॥१०२॥
तरी ये कथेचा प्रादुर्भाव ऐसा ॥ श्रवणमात्रें चुके काळाचा फांसा ॥ श्रोतया जनांची निवारे दुर्दशा ॥ सत्य सत्यचि पैं ॥१०३॥
ये कथागंगेचे पुण्यजीवनें ॥ जयांसी घडती श्रवणस्नानें ॥ श्रवणमुखें कथामृतभोजनें ॥ जे भक्षिते सर्व काळ ॥१०४॥
ते विश्वंभराचे निज गण ॥ त्यांहीं संतोषविला त्रिनयन ॥ त्यांसी पूर्वगति पावन ॥ होईल वाराणसी ॥१०५॥
कथा परियेसीं वहिली श्रवणें ॥ जैसें देखिल्या स्थानीं धांवणे ॥ तैसा तूं गा वहिला सहस्त्रगुणें ॥ अगस्ति महंता ॥१०६॥
जैसा चकोर इच्छी शीतकर ॥ कीं आमोदासी रत मधुकर ॥ कीं स्वातीतोयासी वैरागर ॥ इच्छीत जैसा ॥१०७॥
कीं चातक इच्छी वरुण ॥ कीं कुमुदिनी इच्छी अत्रिनंदन ॥ तैसा तूं शिवकथेसी श्रवण ॥ अर्पी अगस्ती ॥१०८॥
शिवदास गोमा मंदमती ॥ साक्षेपें प्रार्थीत श्रोतयांप्रती ॥ योगिनी प्रवेशल्या अविमुक्तीं ॥ ते कथा परिसा पुढें ॥१०९॥
इति श्रीस्कंदपुराणे काशीखंडे दिवोदासचरिते शिवकाशीविरह योगिनीकाशीप्रवेशवर्णन नाम चतुश्वत्वारिंशाध्यायः ॥४४॥
श्रीसांबसदाशिवार्पणमस्तु ॥ ॥ शुभं भवतु ॥ ॥श्रीरस्तु ॥


Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2011-11-22T08:38:06.0300000

Comments | अभिप्राय

Comments written here will be public after appropriate moderation.
Like us on Facebook to send us a private message.

turgescence

  • स्त्री. Bot., Zool.(swelling) स्फीति 
  • स्फीतता 
  • स्फीतता 
  • अर्धपार्य पडद्यातून आत पाणी शोषल्यानंतर त्यामुळे उत्पन्न झालेल्या तर्षण दाबामुळे आलेला फुगीरपणा, उदा. मनुका पाण्यात टाकल्यावर त्या फुगतात. 
More meanings
RANDOM WORD

Did you know?

हिंदू धर्मात ३३ कोटी देवता आहेत काय?
Category : Hindu - Beliefs
RANDOM QUESTION
Don't follow traditions blindly or ignore them. Don't assume a superstition either. Don't be intentionally ignorant. Ask us!!
Hindu customs are all about Symbolism. Let us tell you the thought behind those traditions.
Make Informed Religious decisions.

Featured site

Ved - Puran
Ved and Puran in audio format.