TransLiteral Foundation
Don't follow traditions blindly or don't assume a superstition either.
Don't be intentionally ignorant. Ask us!! Make Informed Religious Decisions!!
मराठी मुख्य सूची|मराठी साहित्य|पुराणे|काशी खंड|
अध्याय ४३ वा

काशीखंड - अध्याय ४३ वा

स्कन्द पुराणातील काशी खंडात सुलक्षणा नावाच्या कन्येचे वर्णन आहे.


अध्याय ४३ वा
॥ श्रीगणेशाय नमः ॥ आतां सावधान जी सभाधीशा ॥ शिवासी काशीवियोग कैसा ॥ ते कथा निरोपूं महाराष्टभाषा ॥ जनउद्धारिणी जे ॥१॥
शिव भवानीसंवादनिर्मित ॥ तरी ते संस्कृत ऋषिभाषित ॥ आतां जाणा परोपकारासी प्राकृत ॥ सांगों वहिलें ॥२॥
अगस्ति वदे शिवतरंगा ॥ हें सर्व जनां आणिलें उपयोगा ॥ जैसा मळ घेऊनि गंगा ॥ सिंधूसी मिळे ॥३॥
तरी हे कथा त्रिभुवनतारक ॥ तुम्हां सुचेल परोपकारक ॥ मंदराचलासी असतां त्र्यंबक ॥ कैसा वियोग जाहाला ॥४॥
हें अगस्ति प्रश्नी षडाननासी ॥ शंकर राहिला मंदराचलासी ॥ ब्रह्मा विष्णु आदि सव देवांसी ॥ कैसा राहिला ॥५॥
मग काशीमध्यें दिवोदास राजा ॥ पुण्यप्रवर्तक पाळी प्रजा ॥ घरोघरीं उभविल्या ध्वजा ॥ पुण्यप्रतापाच्या ॥६॥
स्वामी म्हणे गा अगस्तिमुनी ॥ तो धर्मराज करीतसे मेदिनी ॥ आपणचि वरुण होऊनी ॥ पृथ्वी केली पूर्ण जळें ॥७॥
राज्यामध्यें नाहीं दोषांकुर ॥ अवघे एकपत्नीव्रती नर ॥ पतिव्रता सुंदरी निरंतर ॥ स्वामिभक्तिणी ॥८॥
सर्व जनांसी त्रिकाळ स्नान ॥ अविमुक्तेश्वरीं स्नपन ध्यान ॥ मग दिवोदासाचें दर्शन ॥ घेती सर्व जन ते ॥९॥
सर्व जन येती राया नमस्कारा ॥ मग प्रवर्तती गृहव्यापारा ॥ भक्तिदानेंविण दिनकरा ॥ जाऊं न देती अस्तासी ॥१०॥
थोर संतोष जाहाला पृथ्वीजनांसी ॥ दरिद्रव्यथा नाहीं कोणासी ॥ चतुर्वर्ण आपुले नीतीसी ॥ नेणती आन मार्ग ॥११॥
त्यांसी पापाची नसे भयशंका ॥ अवघें पुण्याचें सामर्थ्य लोकां ॥ घरोघरी महावेदध्वनिका ॥ षट्‌कर्मी ब्राह्मण ॥१२॥
स्वर्गी एकचि कुबेर भांडारी ॥ या राज्यांत कुबेर घरोघरीं ॥ स्वर्गी एकचि अमरपुरी ॥ मोपितं असे ॥१३॥
तेथें एकचि इंद्र वज्रधारी ॥ या राज्यामध्यें इंद्र घरोघरीं ॥ अवघीं नगरें जीं पृथ्वीवरी ॥ तीं अमरपुरीसमान ॥१४।
स्वर्गीचिया देवांगना मोपिता ॥ या राज्यामध्यें अवघ्या पतिव्रता ॥ महादेवांगना पुण्यलता ॥ गृहीं गृहीं ॥१५॥
स्वर्गी एकचि हरिकांता लक्ष्मी ॥ या राज्यामध्यें लक्ष्मी धामीं धामीं ॥ एकचि चंद्र होता व्योमीं ॥ येथें ग्रामोग्रामीं चंद्र ॥१६॥
स्वर्गी जो इंद्राचा ऐरावत ॥ तो मोपितां एक चतुर्दंत ॥ या राज्यांत महाद्भुत ॥ ऐरावर घरोघरीं ॥१७॥
सप्तमुखी उच्चैःश्रवा तुरंगं ॥ जो अवघा श्वेतवर्ण श्याम ॥ ऐसियां नाहीं संख्यानें ॥ दिवोदासराज्यामध्यें ॥१८॥
स्वर्गी एकचि विधांता ॥ तो चतुरानन सृष्टिकर्ता ॥ दिवोदासाचे राष्ट्री पाहातां ॥ अवघें ब्रह्मे सृष्टिकरे ॥१९॥
स्वर्गी अमरावतीवांचूनी ॥ कल्पतरु नाहीं आणिक भुवनीं ॥ दिवोदासराज्याचे मेदिनी ॥ संख्या नाहीं कल्पद्रुमां ॥२०॥
स्वामी म्हणे गा ऋषि कुंभजा ॥ ऐसा तो रिपुंजय पृथ्वीचा राजा ॥ सुखेंचि पाळी पुत्रवत प्रजा ॥ एकवीस विश्वे धर्म ॥२१॥
परी देव ते विपत्तीनें पीडिले ॥ काशीविरहित थोर आंदोळले ॥ मग अमरनाथ काय केलें ॥ गुरुदेवासी बोलत ॥२२॥
सहस्त्राक्ष वदे जी बृहस्पती ॥ रिपुंजयासी देखिजे पूर्ण विपत्ती ॥ ऐसी कीजे उपाययुक्ती ॥ गुरुदेवा तुम्हीं ॥२३॥
गुरु म्हणे जी देवाधीसा ॥ राजा विपत्ति पावे कैसा ॥ जो सर्व जनांचे इच्छेऐसा ॥ होऊनि वर्ते ॥२४॥
गुरु म्हणे सहस्त्राक्षा अवधारीं ॥ ब्रह्मचर्ये वर्तती ब्रह्मचारी ॥ ब्राह्मण वेदध्वनी घरोघरीं ॥ महापंडित पैं ॥२५॥
क्षत्रिय तरी शक्तिपौढिवतं ॥ कोणीचि नसती अशक्त ॥ त्याचिया राष्ट्री पितृभक्त ॥ पुत्र बहुत असती ॥२६॥
स्त्रिया तरी स्वामीभक्तिणी ॥ अहोरात्र तत्पर स्वामिचरणीं ॥ दाते विमुख नाहीं गा दानीं ॥ पृथ्वीमंडळीं ॥२७॥
राजा लोकपाळ शुद्ध मंत्री ॥ वैश्य तरी पूर्ण अग्निहोत्री ॥ शूद्र तरी भजती सत्पात्रीं ॥ वैश्वदेवउपासनीं ॥२८॥
राजा तरी वर्ते सर्वजनविचारें ॥ उंच मिरवत गृहमंडिरें ॥ तेथें वापी कूप तडागनीरें ॥ बहुसाल पृथ्वीवरी ॥२९॥
गर्वे गजती महासरिता । यौवनगर्वित पतिव्रता ॥ मंदे तरी भद्रजाती गर्जतां ॥ क्रमिताति सर्व काळ ॥३०॥
तेथें थोर संग्रह होतां पुण्याचा ॥ देशीं दुष्काळ दरिद्र-पापांचा ॥ सद्‌बुद्धिशास्त्रश्रवणाचा ॥ बहु साक्षेप पैं ॥३१॥
सर्व जन वर्तती निर्वैरी ॥ कलह नाहीं कवणा घरीं ॥ त्याच्यां राज्यांत यमपुरीं ॥ उद्वस जाहाली ॥३२॥
काशीपुरीं तरी पूर्ण धर्म ॥ राजदास्य करीतसे यम ॥ त्यासी न सुचे मृत्युजन्म ॥ काशीजंतूंचा पैं ॥३३॥
पृथ्वीजंतू जाहाले यमा अगोचर ॥ मग कैंचा काशीजंतूंचा स्मर ॥ तेथींचें भूतवाक्य निरंतर ॥ एकै शिव जाणे ॥३४॥
एकावांचूनि त्रिपुरारी ॥ कवण नेणवे हे काशीपुरी ॥ जैसें पद्मिनीपत्र जळावरी ॥ तैसी अलिप्त हे पृथ्वीसी ॥३५॥
म्हणोनि यम तो पृथ्वीचेंचि जाणे ॥ काशीजंतूंचे भविष्य नेणे ॥ विशेष दिवोदासाचें करणें ॥ धर्मराज्य तेथें ॥३६॥
अष्टोत्तरशत व्याधि अपारा ॥ त्या गेलिया क्षीरसागरा ॥ सप्तद्वीपवतीमध्यें थारा ॥ नाहीं कोठें तयांसी ॥३७॥
ज्याचा अधीश अधर्म अनाचार ॥ त्याचा दिवोदासें केला प्रहार ॥ जैसा स्वामी पीडिलिया किंकर ॥ पावे उत्तरदशा ॥३८॥
म्हणोनि या शत्रूतें आरोग्यता । त्याचीचि प्रवृत्ति पृथ्वी पाहातां ॥ म्हणोनि विपत्ती न चल आतां ॥ अमराधीशा ॥३९॥
ऐसीं बहस्पतीचीं प्रत्युत्तरें ॥ परिसिलीं त्या अमरेश्वरें ॥ मग विचारिलें वर्जधरें ॥ कृशानूसी काय ॥४०॥
अमरेश म्हणे गा हुताशना ॥ रिपुंजये प्रहारिलें देवगणां ॥ तरी तुझी मूर्ति महायज्ञा ॥ कां ठेवली पृथ्वीमध्यें ॥४१॥
तरी परियेसीं गा महाहुता ॥ येणें परभविलें देवां समस्तां ॥ आतां तुज राहावया स्वतां ॥ काय कारण ॥४२॥
तरी तुझी मूर्ति आणीं ग वेगेंसीं ॥ ऐसें अमरेश वदे वन्हीसी ॥ मग जाणवे रिपुंजयासी ॥ चालविता राज्य ॥४३॥
मग दिवोदासाचे राज्याहून ॥ पृथ्वीव्यापक होता यज्ञ ॥ मग तो केला आकर्षण ॥ गेला अमरलोकासी ॥४४॥
जैसी जळयंत्राची माळा ॥ घटिका पर्जन्य होती सकळा ॥ मग ते समस्तांची जे कळा ॥ आकर्षी सूत्रधारी ॥४५॥
कीं जैसीं त्या पाणियंत्राचीं द्वारें ॥ वरील निरोधितां न गळती येरें ॥ तैसी कळा निरोधोनि वैश्वानरें ॥ नेला वन्ही ॥४६॥
मग अग्नीविण पृथ्वीचे लोक ॥ राहिले सर्व जनांचे पाक ॥ ग्रामोग्रामीं जे यज्ञकारक ॥ मंद झाले हवितां ॥४७॥
राहिलें वैश्वदेवउपासून ॥ धूपदीपादे जें पूजन ॥ ऐसे अग्निविरहित जाण ॥ पीडले बहुप्रकारें ॥४८॥
तंव रायाचे अधिकारी पाकशाळीं ॥ ते प्रार्थूं गेले रायाजवळी ॥ म्हणती राया गृहमंडळी ॥ जाहाला असे चमत्कार ॥४९॥
राया कृशानु जाहाला अदृष्ट ॥ आतां अन्नपाकाचे बहु कष्ट ॥ आतां अग्निहोत्रियां बहु कष्ट ॥ राहिलीं यज्ञकायें ॥५०॥
तैं वैश्वदेव पूजिल्याविण ॥ सर्वथा न स्वीकारिती अन्न ॥ इतुके समयीं पृथ्वीजन ॥ आले रायापाशीं ॥५१॥
मग त्या सर्व लोकीं राज वंदिला ॥ म्हणती कृशानु अदृश्य झाला ॥ नेणों तुमचिया प्रतापासी भ्याला ॥ मार्ग क्रमिला तेणें ॥५२॥
मग तो सर्व जनांचा संवाद ॥ परिसोनि राजा वदता झाला शब्द ॥ हुताशनाविरहित खेद ॥ झाला तुम्हांसी ॥५३॥
तुम्ही सर्व जन माझे आभारी ॥ तुम्हांसी विपत्ति होय राष्ट्रीं ॥ तरी मी राजा पृथ्वीवरी ॥ धिक्‍ जीवित्व माझें ॥५४॥
माझिया राष्ट्रीं भृत्यंजन ॥ ते केवी होती आणिकाआधीन ॥ मजवांचोनि आणिक देवस्मरण ॥ तरी मी राजा धिक्‍ ॥५५॥
जोंपर्यंत माझें राज्य मेदिनीं ॥ तंव सर्व लोक माझेचि उपासनीं ॥ आणिक देव स्मरती मजवांचूनीं ॥ तरी वृथा राज्य ॥५६॥
सर्व जनांचे जे मनोरथ ॥ ते सफळ करावया मी समर्थ ॥ यांचा थोर स्वामी यथार्थ ॥ तो मीचि जाण पां ॥५७॥
मज सांडोनि माझिया प्रजा ॥ करिती आणिक देवांची पूजा ॥ तरी मी कायसा त्यांचा राजा ॥ न पुरवीं मनोरथ त्यांचे ॥५८॥
मज राज्य दिधलें विरिंचीनें ॥ माझे आभारी सर्व जण ॥ तरी मी राज्य कवणाच्या आश्रयानें ॥ अंगीकारिलें नाहीं ॥५९॥
मी सप्तद्वीपवतीचा अधिकारी ॥ कवण नसावा दुजा पृथ्वीवरी ॥ त्या वैश्वानरें क्रमिलें तरी ॥ कवणाचें काय गेलें ॥६०॥
राहिलीं जीं यागहवनें ॥ धूप दीप वैश्वदेव देवतार्चन ॥ आतां क्षुधेनें पीडितील देवगणें ॥ यागभागेंविण ॥६१॥
तिंही आपणां आपण केली गा व्यथा ॥ विपत्ति प्रार्थिली गा सर्वथा ॥ हें स्मरेचि अमरनाथा ॥ जे पीडा कवणासी ॥६२॥
षण्मुख म्हणे गा कुंभजा ॥ मग छत्रात्रळीं उभा राहिला राजा ॥ स्वभावें प्रबोधिता झाला प्रजा ॥ लोकपाळ तो ॥६३॥
तुम्ही पहुडा रे आपुले स्थानीं ॥ दृढव्रत असावें अंतःकरणीं ॥ जंव गृहासी जाल तंव वन्ही ॥ प्रकट करीन तुम्हांसी ॥६४॥
मग रायें पृथ्वीजन पहुडविले ॥ राजा मंत्रियांसी काय बोले ॥ जे कवण देव राहिले ॥ त्यांसी आज्ञा कीजे वेगीं ॥६५॥
अमरलोकासी गेला वन्ही ॥ तरी येथें न राहिजे कोणीं ॥ कवणाचे प्रतापें मेदिनी ॥ अंगीकारिली नाहीं ॥६६॥
माझिया राज्यामध्यें शीतकर ॥ प्रकाश करी हा अत्रिकुमर ॥ तरी त्याजविण आमुचा राज्यव्यवहार ॥ राहिला नाही ॥६७॥
सर्व देव गेले स्वर्गासी ॥ आणि येथें राहिला कां हा शशी ॥ त्यासी माझी आज्ञा कीजे वेगेंसी ॥ जावें राज्याबाहेरी ॥६८॥
आणिक त कश्यपाचा कुमर ॥ वृथाचि कां राहिला समीर ॥ जैसा अदृश्य जाहाला वैश्वानर ॥ तैंसेचि क्रीमजे येणें ॥६९॥
आणिक तो कर्दमाचा नंदन ॥ कासया वृष्टि करितो वरुण ॥ याविरहित काय पृथ्वीचे जन ॥ पीडले माझे ॥७०॥
यांचें आम्हांसी नाहीं गा कारण ॥ जैसा गेला तो हुताशन ॥ त्याचिपरी जाइजे आपण ॥ न कीजे विलंब ॥७१॥
आणिक हा आमुचा पूर्वज ॥ जो सहस्त्रकिरण दिव्यतेज ॥ तो आम्हां श्रेष्ठ कश्यपात्मज ॥ सविता प्रसिद्ध जो ॥७२॥
तो असो नसो पृथ्वीसी ॥ हा द्वैतभाव नाहीं मानसीं ॥ हा गेला तरी जाणवेल निशी ॥ विध्वसावया ॥७३॥
ऐसा तो अनंगमोहितीकांत ॥ दिवोदास मंत्रियांसी वदत ॥ यांहीं न राहिजे राज्यांत ॥ ऐसी माझी आज्ञा असे ॥७४॥
मग शशी आणि समीर ॥ वरुण आणि तो वैश्वानर ॥ त्यांही क्रमिला गिरिवर ॥ मंदराचळ तो ॥७५॥
मग तो राजा पृथ्वीजनांसी ॥ आपणचि अग्नि जाहाला देशोदेशीं ॥ आपणचि वरुन सर्व जनांसी ॥ करीतसे वृष्टी ॥ ७६॥
मग आपणचि पवन जाहाला राजा ॥ जे जे मनोरथ इच्छी प्रजा ॥ तैसेचि सर्व जनांचिया काजा ॥ करिता करिता जाहाला दिवोदास ॥७७॥
जेव्हां लोक इच्छिती पवन ॥ ते समयीं प्रकट होय आपण ॥ इच्छेसारिसाचि ओळंघोन ॥ पृथ्वी करीतसे संतुष्ट ॥७८॥
ऐसा तो रिपुंजय चक्रवर्ती ॥ सुखें प्रजा पाळीतसें क्षितीं ॥ पराभविले अष्टही दिक्पती ॥ आपणचि सर्व होय ॥७९॥
ऐसा देखोनि तयाचा उत्कर्ष ॥ दिक्पतींसी न वाटे संतोष ॥ अति खेदातें पावला अमरेश ॥ बरवें कांहीं न वाटे ॥८०॥
मग देवगुरुसी विचारिती ॥ आतां कैसे कीजें वाचस्पती ॥ सर्व देवांची हरिली क्षिती शक्ती ॥ एकलेनि दिवोदासें ॥८१॥
मग बृहस्पती म्हणे वज्रधरासी ॥ आतां तुम्हीं पाचारावें यमासी ॥ चतुर्दशकोटि दळ तयासी ॥ तो भविष्य जाणें पृथ्वीचें ॥८२॥
त्यासी आहे शिवाचा वरदहस्त ॥ मृत्युलोकीं व्यापक असती त्याचे दूत ॥ म्हणोनि तो चहूं खाणींचे जंत ॥ जाणत असे पापपुण्य ॥८३॥
हें मानलें जी वज्रधरा ॥ मग पाचारिलें सूर्यकुमरा ॥ तो चतुर्दशकोटिपरिवारा ॥ सहवर्तमान पातला ॥८४॥
मग त्यासी प्रश्नी अमरेश ॥ मृत्युलोकीं राजा दिवोदास ॥ तो सप्तद्वीपवतीचा अधीश ॥ सूर्यवंशींचा राजा ॥८५॥
तुम्ही जाणतसां शुभाशुभ कर्म ॥ जो मृत्युलोकींचा दुरित अधर्म ॥ तरी एकादें पाहावें छिद्रवर्म ॥ दिवोदासाचें ॥८६॥
धर्म म्हणे जी सहस्त्रनयना ॥ आमुचे हेर गेले होते मृत्युभुवना ॥ हे तुम्हां न पुसतां विचारणा ॥ देखिली होती आम्हीं ॥८७॥
मग अमरेशादेखतचि कृतांत ॥ पुसे भृत्यजनांसी वृत्तांत ॥ जे मृत्युलोकींची व्यवस्था मात ॥ कैसी देखिली तुम्ही ॥८८॥
यानंतर अधर्म अनाचार बोलती ॥ तो महापौढिवंत भूपती ॥ भरोनि उरली त्याची शक्ती ॥ पृथ्वामंडळीं ॥८९॥
जो शुभाशुब वृत्तांत पृथ्वीसी ॥ तो निरुपिला असे चित्रगुप्तासी ॥ आम्ही बद्ध झालों जी वाचेसी ॥ दिवोदासआचरणें ॥९०॥
चित्रगुप्त म्हणे वज्रधरा ॥ तो सूर्यवंशीं राजा महाशूर खरा ॥ त्यानें आपुलें शक्तीं वसुंधरां ॥ राखिली असे ॥९१॥
तेणें सद्‌बुद्धीनें केला मारु ॥ पराभविला अनाचारु ॥ अधर्मासी भेदिला महाशरु ॥ पतिव्रतपणाचा ॥९२॥
तंव गर्व म्हणे जी वज्रपाळा ॥ आम्ही गेलों होतों क्षितितळा ॥ तेथें युद्ध केलें पतिव्रतावळा ॥ भंजविलें त्यांचेनि ॥९३॥
दृढव्रतें दवडिला अभिलाष ॥ मग सहस्त्रहानींसी कैंचा प्रवेश ॥ काम-दंभांसी केला थोर नाश ॥ ब्रह्मचार्‍यांहीं ॥९४॥
गृहीं गृहीं मोक्षलक्ष्मीच रहिवास ॥ तेथें केवीं रहिवास दुर्दशेस ॥ अग्निहोत्रियानें केला वळंघास ॥ महापापांसी ॥९५॥
गृहीं गृहीं असती कुबेर ॥ तेथें कैंचें दरिद्राचें घर ॥ महादानें केला जी संहार ॥ सर्व व्याधींचा ॥९६॥
तेथें शांति क्षमा प्रतापपर्वत ॥ त्यांही तृष्णाकल्पनेसी केला घात ॥ सर्व ज्वरांसी केला निःपात ॥ जप-तप-अनुष्ठानें ॥९७॥
ज्ञानें पळविली आशा मनीषा ॥ शास्त्रश्रवणीं पूर्ण भरंवसा ॥ तेणें परभविलें दहावळसा ॥ यमदूतांते ॥९८॥
ऐसा सर्वा घटीं व्यापक राजा ॥ सुखें पाळीतसे सकळ प्रजा ॥ षण्मुख म्हणे या कुंभजा ॥ देवांसी उद्वेग थोर झाला ॥९९॥
ऐसी जे जे व्यवस्था वसुमतीसी ॥ चित्रगुप्तीं निरुपिली सहस्त्राक्षासी ॥ तेथें अधर्मछिद्रे कवणासी ॥ न दिसे अमरेशा ॥१००॥
तंव अगस्ती वदे जी शिवदासा ॥ तूं मज अनाथाचिया पूर्ण ईशा ॥ जेणें पराभवे जन्मांतरदुर्दशा ॥ ते कथा निरुपा मज ॥१०१॥
येथोनि पूर्वार्धाचि योग्यता ॥ संपूर्ण जाहाली जी श्रोता ॥ आतां जे पुराणरसबीज तत्त्वतां ॥ ते कथा परिसावी ॥१०२॥
पूर्वार्ध जैसा पूर्णिमेचा शशी ॥ पश्चिमे अस्त होय पूर्णपीयूषीं ॥ सवेंचि उदय पूर्वेसी ॥ प्रसिद्धमूर्ति तो ॥१०३॥
पूर्वार्धकथा चौसष्टी सुवर्णे ॥ वरी जडिलीं तीं उत्तरार्धकथारत्नें ॥ नानाजातीं मिरवली अलंकारभूषणें ॥ श्रोतयां श्रवणीं ॥१०४॥
कीं मिष्टान्न भक्षितां पयपाका ॥ त्यावरी घृत शर्करा पत्रशाका ॥ तैसा पूर्वार्ध परिसोनि परीक्षका ॥ कीजे उत्तरार्धश्रवण ॥१०५॥
तरी श्रोतां व्यासवाणे जे शब्द ॥ ते उघड निरोपूं महाराष्ट्र शब्द ॥ जेणें सर्व जन परिसिती संवाद ॥ परोपकाराचा ॥ १०६॥
शिवदास गोमा म्हणे श्रोतां ॥ महागुणग्राहिक पूर्णभरिता ॥ शास्त्रश्रवणार्थी चित्ता ॥ अर्पिजे श्रवण ॥१०७॥
इति श्रीस्कंदपुराणे काशीखंडे दिवोदासचरिते इंद्रपरितापवर्णननाम त्रिचत्वारिंशाध्यायः ॥४३॥
श्रीसांबसदाशिवार्पणमस्तु ॥ शुभं भवतु ॥ श्रीरस्तु ॥ इति पूर्वार्धं समात्पम ॥
॥ इति त्रिचत्वारिंशत्तमाध्यायः समाप्तः ॥


Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2011-11-22T08:36:57.6730000

Comments | अभिप्राय

Comments written here will be public after appropriate moderation.
Like us on Facebook to send us a private message.

लोकसांग्या न भीकमाग्या

  • ( व.) [ लोकसांग्या = लोकाजवळ सांगणारा 
  • फुसकी गोष्टसुद्धां गुप्त न ठेवतां लोकांना सांगणारा.] ज्या मनुष्याला कांहींहि हळू हळू सांगतां येत नाहीं, लोकांजवळ ती सांगितल्याशिवाय ज्याच्यानें राहवत नाहीं त्या भिकारवृत्तीच्या माणसाला अनुलक्षून ही म्हण आहे. 
RANDOM WORD

Did you know?

हिंदू धर्मात मुलाचे जावळ काढतात परंतु मुलीचे का काढत नाहीत?
Category : Hindu - Beliefs
RANDOM QUESTION
Don't follow traditions blindly or ignore them. Don't assume a superstition either. Don't be intentionally ignorant. Ask us!!
Hindu customs are all about Symbolism. Let us tell you the thought behind those traditions.
Make Informed Religious decisions.

Featured site

Status

  • Meanings in Dictionary: 644,289
  • Dictionaries: 44
  • Hindi Pages: 4,328
  • Total Pages: 38,982
  • Words in Dictionary: 302,181
  • Tags: 2,508
  • English Pages: 234
  • Marathi Pages: 22,630
  • Sanskrit Pages: 11,789
  • Other Pages: 1

Suggest a word!

Suggest new words or meaning to our dictionary!!

Our Mobile Site

Try our new mobile site!! Perfect for your on the go needs.