TransLiteral Foundation
Don't follow traditions blindly or don't assume a superstition either.
Don't be intentionally ignorant. Ask us!! Make Informed Religious Decisions!!

श्रीपूर्णानंद चरित्र - अध्याय सोळावा

आनंद संप्रदाय हा सर्व भक्तिमार्गी संप्रदायाचा मूळ स्रोत आहे .


अध्याय सोळावा

श्रीगुरुभ्योनमः ।

जयजय पूर्णानंदा अवधूता । निरामया आदिमध्यांत रहिता । अवधूत चिंतनी सिध्दांता । आनंदकंदा दयाळा ॥१॥

आनंद सांप्रदाय विभूषणा । पुनीता षडरिपुभंजना । अद्वयानंद आदिकरणा । अनाथनाथा अनंता ॥२॥

बंधविछेदका त्रिताप शमना । त्रिदोष दहना त्रैलोक्य पावना । त्रिगुणातीता निरंजना । निजानंदा सर्वेशा ॥३॥

नित्यरुपा निरामया । निगमागमसारा स्वानंद निलया । सच्चिदानंदा शरण तव पाया । पायीच ठेविसी त्यालागी ॥४॥

ऐसा तु दयासागरु । पूर्णानंदा श्रीदिगंबरु । तव चरित्र सुखकरु । पुढे बोलवि दयाळा ॥५॥

पंचादशाध्याय अंती । आक्षेप करिती श्रोते संती । कल्याण गुरुक्षेत्र निश्चिती । पूर्णानंदांचे केवी होय ॥६॥

तरी ही कथा सुरस फार । ऐकावीती कथा अत्यादर । त्याचे श्रवणमात्रे येरझार । चुकेल भाविक लोकांचे ॥७॥

सदानंद मुनीश्वरु । ते आनंद संप्रदयायाचे मूळ गुरु । काशीत अवतरले निर्धारु । तपोघन शिवांशपूर्णी ॥८॥

सदानंद ते ज्ञानखाणी । त्यास प्रत्यक्ष होऊनी शूलपाणी । वर दीधलासे आनंद निधानी । ते परिसावी रसाळ लीलांशे ॥९॥

सदानंद अवतार ज्ञानसंपन्न । तुझे तपी तोषलो मी त्रिलोचन । सर्वस्वी असे तुजला मी सुप्रसन्न । वर माग इच्छित ॥१०॥

येरु पाहताच चंद्रमौळी । मस्तक अर्पूनी चरणकमळी । स्तवन केले अनन्यपणी निश्चळी । ते ऐकावे अत्यादरे ॥११॥

जयजयाजी कर्पूरगौरा । कैलासपते करुणासागरा । कल्मषदहना व्याघ्रांधरा । स्वानंदकंदा जगदीशा ॥१२॥

त्रिंबका त्रिपुरांतका । त्रितापशमना त्रैलोक्य पालका । त्रिभेदातीता विश्वव्यापका । विश्व जीवना विश्वेश्वरा ॥१३॥

विमलरुपा विश्वंभरा । विजयकारका मदन संहारा । परमानंदा परात्परा । उमा विलासा नमोस्तुते ॥१४॥

मृत्युंजया रुद्राक्ष भूषणा । नागेंद्र हारा पंचानना । नाम रुपातीत तू निरंजना । निर्विकारा निरुपमा ॥१५॥

श्रीहरी प्रिया भक्तोध्दारा । श्रम मोचका अजरामरा । सहजानंदा श्रीदिगंबरा । दीन रक्षका दयाळा ॥१६॥

यापरी करुनी स्तवन । मागितले हेचि वरप्रदान । तुझे प्रेम देई अखंड कृपापूर्ण । अखंड मागणे श्रीशंकरा ॥१७॥

ऐसे बोलता सदानंदमुनी । तोषुन बोले पिनाकपाणी । तू जाय आता येथूनी । दक्षिणेसी स्वानंदे ॥१८॥

तेथे भेटतील श्रीदत्त अत्रिसुत । माझेच ते रुप जाण निश्चित । त्यानी कृपापूत वर देत । चतुर्थाश्रम देवोनि उपदेशितील ॥१९॥

तुज पासून आनंद संप्रदाय । क्रम चालेल जाण निश्चय । या संप्रदायाचा अभिमानी मीच निश्चय । गुरुकृपाद्वारे तारीन शिष्यवर्गा ॥२०॥

ऐसा वर देता उमावर । सदानंद बोलती प्रतिउत्तर । आज्ञाप्रमाण जातो दक्षिणदेशी सत्वर । परि भेटेल कोठे गुरुवर्य ते ॥२१॥

तूं येथून निघता तात्काळी । उच्चार करी पाऊला पाऊलि । श्रीगुरुदेव दत्त महामंत्र उज्वळी । दीर्घ घोष सिध्दातांशी ॥२२॥

ज्या स्थळी होईल गुरुभेट । सिध्दांतपीठ गुप्तस्थळी श्रेष्ठ । अनादि यूगीय तपस्थळ वरिष्ठ । सिध्दांतपीठ परिसरिये ॥२३॥

ऐसे आज्ञापिती महेश । सदानन्द निघे दक्षिणेस । प्रति पाऊला पाऊली मंत्र अतिविशेष । उच्चार करी श्रीगुरुदेवदत्त ॥२४॥

सदानंद पुढे ठेविता पाऊले । पाऊला पाऊली दत्तच भरले । दत्तमयचि ते होऊनि ठेले । दत्तचि दिसे दशदिशेस ॥२५॥

दत्तात्रेय तो विश्वव्यापक । दत्त तो सकळा प्रकाशक । दत्ता विना कांही एक । रिता दिसेना चराचरी ॥२६॥

दत्त जगाचे महाबीजमंत्र होय । दत्तच भरला असे सबाह्य । दत्ता वाचून निजांतरी निश्चय । तृणपर्णादि कांही हलेना ॥२७॥

तरी शंकराचे ऐसे वचन । दक्षिण देशी प्रकटतील पूर्ण । तेच स्थल असे कल्याण । कल्याणक्षेत्र परिसरते ॥२८॥

या देशा येई पर्यंत । प्रतिध्वनी न झाले वाटेत । कल्याणास येता निश्चित । ध्वनी उमटे गुरुदेवदत्त मंत्राक्षरी ॥२९॥

दत्त शब्दाची प्रतिध्वनी । निघता तोषले सदानंद मुनी । मनी म्हणे सांबाची श्रीवरदवाणी । प्रत्यया आज पै आली ॥३०॥

ज्यास्थळी निघाली ध्वनी । तेथेच उभे राहिले कर जोडूनी । भेटतील सदगुरु कैवल्यदानी । आदरे उभा त्या स्थळी ॥३१॥

मुखी म्हणतसे श्रीगुरुदेवदत्त । सबाह्य भरला श्रीगुरु स्वयेचि दिप्त । दत्तमय दिसे जग समस्त । वृत्ती रंगली दत्तापायी ॥३२॥

वृत्ती तन्मय होता जाणा । नेत्री चालिले प्रेमांबु जीवना । उतावीळ चित्ती गुरुदर्शना । घेईन केव्हा म्हणतसे ॥३३॥

चित्तवृत्ती करुनी एकाग्र । जेव्हा पाहे उघडूनी नेत्र । सन्मुख दिसे सर्प भयंकर । मुखी ज्वाळा उठतसे ॥३४॥

दृष्टी पडता सर्पाकार । करुन साष्टांग नमस्कार । बोले काय जोडून कर । श्रीगुरुसी सप्रेमे ॥३५॥

जयजय सदगुरु आनंद दाता । विश्वभंरा विश्वनाथा । भक्तवत्सला अत्रिसुता । अनाथनाथा नमोस्तुते ॥३६॥

त्रिमूर्तीरुपा त्रिताप नाशना । त्रिदोष भंजना त्रैलोक्य पावना । त्रिभेदातीता मुनी मानस रंजना । निरंजना निष्कलंका ॥३७॥

निर्द्वंद्वा निर्गुण निःसंगा । नित्यानंदा निरुपमा अंतरंगा । निर्लेपा निर्मळा निजरुपी अभंगा । विश्व चालका दयाळा ॥३८॥

अनुसयात्मजा संकर्षणाद्वया । अवयव रहिता आनंद निलया । आनंदकंदा दत्तात्रेया । अंतरात्मा दयाळा ॥३९॥

करुणाकरा दयासागरा । वैराग्य योगज्ञान संचारा । सहजानंदा दिगंबर । दीन रक्षका जगदगुरु ॥४०॥

यापरी सप्रेमे करुनी स्तवन । वारंवार घालुनी लोटांगण । विनवी नम्र सांष्टान वंदून । दत्तात्रयासी ते वेळी ॥४१॥

तू तो निर्गुण निराकार । निज जनास्तव होसी साकार । तरी तूझी सगुणमूर्ती सुंदर । पाहू इच्छिती नेत्र माझे ॥४२॥

षडभूज सुहास्य वदन । षडा आयुध धारी सुलक्षण । मणिमय किरीट मंडित पूर्ण । पूर्णानंद कारका मूर्ती तुझी ॥४३॥

तरी तू होऊनी त्रिमूर्ती सगुण । मजला तू देई दर्शन । तेणे माझे मनोरथ पूर्ण । होईल सहज दिगंबरा ॥४४॥

ऐसे प्रार्थिती श्रीसदानंद । प्रसन्न झाले दत्त योगींद्र । जो पूर्णब्रह्म सच्चिदानंदकंद । सगुण रुपे प्रगटले ॥४५॥

प्रगटता मूर्ती सगुणवेष । ब्रह्मांडी न समाये प्रकाश । काय उदय जाहले सहस्त्र चंडांश । एकदाची ऐसे पै गमले ॥४६॥

ऐसी मूर्ती पाहता दृष्टी । सदानंदासी न माये आनंद पोटी । गुरुदेव चरणे ह्रदय संपुटी । साठविले साक्षात ॥४७॥

चरणी अर्पिती मस्तक । माथा ठेवितसे अभय हस्तक । हस्त मस्तक देता समाधी अपेक्ष । वृत्ती मुरली ब्रह्मानंदी ॥४८॥

ब्रह्मानंदी मुरली चित्तवृत्ती । करीत राहिले स्तवन स्तुती । दशदिशा दिसे दत्तमूर्ती । दत्तमय आपणत्वी ही भासे ॥४९॥

सदानंद पाहती संभ्रम । काय केले ते योगीश मनोभिराम । विधीयुक्त देऊनि चतुर्थाश्रम । गुहे तपाशी बैसविले ॥५०॥

गुहे माजी प्रवेशता देख । सदानंदी तल्लीन समाधी सुरेख । ज्याची समाधी तीन तीन सप्तक । समाधी कांही उतरेना ॥५१॥

त्यांनी सेवितसे सहज समाधी । समाधी माजी नाठवे देहबुध्दी । देहाहंता ग्रासुनी ब्रह्मानंदी । स्वानंदमय होऊनी ते खेळे ॥५२॥

खेळती अखंड ब्रह्मानंदी । त्यास कैचे द्वंदा उपाधी । निगमाक्षयी स्वानंदी । अखंड सेविती एकपणे ॥५३॥

एका पासुनी होय अनेक । अनेका माजी एकले व्यापक । जेवी नगासी अभेद कनक । त्यापरि पहातसे जग हे चराचर ॥५४॥

सूर्याअंगी नसे अंधार । तेवी त्यास नसे जगादाकार । ते दिसती साकारी निगमालंकर । निराकारीच मुळी नित्य असे ॥५५॥

असो ते सदानंदमुनी । लोकांचे उपसर्ग न हो म्हणोनी । गुहेमाजी प्रवेशुनी । राहते जाले स्वानंदी ॥५६॥

तरी म्हणाल गुहा कैसी । जेथ प्रवेश नसे मनुष्यासी । व्याघ्ररीस करीती मिराशी । राहिले ऐसे त्यास्थानी ॥५७॥

ऐसीये स्थानी करुनी प्रवेश । राहते जेथे अतिहर्षी । तेथे स्वानंदी चिद्विलासी । आपुले आपण तपःपुत ॥५८॥

ऐसिये स्थळी रात्रंदिनी राहिले । म्हणोनि कवण्याही लोकासी न कळे । एकदा रामानंदाचे भाग्यबळे । दर्शन पै देती गुरुदेव आज्ञे ॥५९॥

गुहेतील पाहून गुरुंची रहाटी । चरणी घातली स्वानंद मिठी । मिठी पडताच ब्रह्मानंद लुटी । लुटीते जाले सर्वस्वी ॥६०॥

रामानंदाची ही स्थिती । तदा कारचि होती । कदा नाठवे देहाभ्रांती । सदानंदी निमग्न जे ॥६१॥

समाधी माजी असता सदानंद । पुढे उभा राहती रामानंद । उभयताही ब्रह्मानंदी धुंद । होऊनी आत्मसुख पै सेविती ॥६२॥

विस दिवस किंवा मासाधीक जाण । सदानंद शिष्याकडे न पाहे नेत्र उघडोन । तरी ते उभा राहिले कर जोडून । पाहूनि मनी तोषतसे ॥६३॥

त्याच वेळेस कांही सांकेत लेण । समाधी उतरल्या वेळी क्षण । विश्वकारणी रामानंदा लागुन । उदबोधिती सांकेते ॥६४॥

तेव्हा तरी यथेष्ठ भाषण । कदा न करी शिष्या लागुन । कांही एक सांकेत निगमन । उदगारिती विश्वार्थी ॥६५॥

ऐसी त्यांची योग स्थिती । उभयता तैसेचि राहती । अगाध असे त्यांची कीर्ती । मूर्तिमंत तपोधन ॥६६॥

असो यापरि ते गुरुशिष्य असता । तेथे वर्तली एक नवल कथा । ती ऐकावी स्वानंदचित्ता । ते ऐकता मनोरथ पूर्ण होय ॥६७॥

ती कथा नव्हे अवतारकार्य उज्वळ । श्रवणे होईल जीवनोध्दार नीखळ । संजीवन समाधी गुरुशिष्य तपती सिध्दांती अढळ । तपे विश्वकल्याणा साधिती ॥६८॥

यास्तव तुम्हीं श्रोते भाविक पूर्ण । ही कथा ऐकावी एकाग्रमन । येथील वक्ता सदगुरु आपण । मनोरथ पुरवील गुरुआज्ञे ॥६९॥

सदगुरु वाचेत रिघोन । स्वचरित्रा प्रकटवीति आपण । त्याचे सत्ते वाचून पूर्ण । जिव्हा माझी हलेना ॥७०॥

असो कल्याणी एक साहुकार । ज्यानी नऊकोटीचा करीतसे व्यापार । ते यशोगुप्त वाणी निर्धार । रहात होता त्याग्रामी ॥७१॥

त्यास असे एक कुमर । बुध्दिवंत आणि फार सुंदर । वय लहान चतुर मनोहर । शोडश वयी धर्मगुप्तनामे असे ॥७२॥

त्याची भार्याही भाग्यश्री सुलक्षणा । पतीव्रता पती सेवेसी अनुकूल पूर्णा । ऐसे असता जाणा । काळ त्यावरी क्षोभला ॥७३॥

नव ज्वराचे करुनी निमित्य । एकाएकी तो पावला मृत्यु । त्याच्या खेद मातापित्यासी सातत्य । असह्य जीवनी झुंजताती ॥७४॥

आणखी संबंधी आप्तलोक । त्यासही जाले असे फार दुःख । त्या दुःखाशी नसे पारवार देख । शोकसमुद्री पै बुडताती ॥७५॥

कानडी देशा पध्दती । शवास बांधुनि स्मशानी नेती । नानावाद्ये शोकगीती वाहती । पुष्पादिही अर्पियले ॥७६॥

ऐसे शवासी नेता निर्धार । लोकही असती समागमे फार । दुःखे आक्रंदिती हाहाःकार । दुःखाक्रोशे गगनभेदी ॥७७॥

ज्या कुहरी असती सदानंद मुनीश्वर । रामानंद उभा असे ज्यांच्या समोर । त्याच मार्गे शवास नेती निर्धार । महा आक्रोशे गगनभेदी ॥७८॥

अगाध असे त्या वणिकाचे सुकृत । दानशील तो पुण्यवंत । मृत्यु पावला सूत झाला जिवंत । सदानंदांचे दयेने ॥७९॥

मृत्यु पावला जो नर । जीवित केवी जाला साचार । तरी सांगेन लीला विस्तार । ते ऐकावी स्वानंदे ॥८०॥

मासात एक दोन वेळा । सदानंद उघडी नेत्रकमळा । नेत्र उघडिले समयी दुःखीच्या गदारोळा । श्रवणी पडला भाग्योदयी ॥८१॥

श्रवणी पडता महा दुःखाचा हाहाःकार । रामानंदास बोलती मुनीश्वर । हा गलबला काय पाहे निर्धार । सत्वर सूचवी यथावत ॥८२॥

रामानंद निघाला आज्ञा नुसार । बाहेर येवोन घेती समाचार । कुहरी जाऊनी यथा प्रकार । सांगता कळवळले मुनीवरे आंतरी ॥८३॥

म्हणती एका करिता इतूके लोक । करिताती माहा दुःख शोक । तो जरी जीवित झाल्या हरिख । होईल की सकळिका ॥८४॥

यापरी सदगुरुचे अमृतवचन । रामानंद स्वानंदे ऐकोन । गुरुसी म्हणे प्रभूमहिमा पूर्ण । ब्रह्मादिकासी कळेना ॥८५॥

ब्रह्मादिका हि अवघडे । सहजा सहजी प्रभू कृपे हे घडे । अगाध असे आपुली कृपा निबिडे । सदानंदा सर्वेशा ॥८६॥

रामानंदाच्या विनंती वरुन । बोलिले सदगुरु आपण । या धुणीतून भस्म घेऊन । टाकून येई शवावरी ॥८७॥

इतुके बोलता श्रीसदगुरु उत्तरी । रामानंद भस्म घेऊनी करी । लागवेगे येऊनी झडकरी । शववरी टाकिले रक्षणार्थ ॥८८॥

ते भस्म नव्हे अमृत चोख । तेतो रक्षिले मृत्युग्रासी देख । सजीव झालातो मंगलकारक । तो रक्षिले सौभाग्य साहुकार सुनेचे ॥८९॥

प्रेतावरी विभूती टाकिली सर्वांगे । रामानंद तेथूनी आले वायुवेगे । ते प्रेतही आकाशमार्गे । येतसे सजीव होऊनी त्यापाठी ॥९०॥

रामानंद प्रवेशिता कुहरी । त्यामागे प्रेतही गेला झडकरी । सदानंदा लागली समाधी त्यासरी । मग्न असे झाकुनी नेत्र ॥९१॥

रामानंदही येऊन । उभा ठाकिले गुरुसन्निधान । त्याचे पाठीशी धर्मगुप्तही करी वंदन । आडवा पडे दंडवति ॥९२॥

इकडे त्याचे मातापिता । प्रेता मागे धावती यथावता । कंटकी प्रवेश न होय असह्यता । बाहिरि बैसले शोकग्रस्त ॥९३॥

आप्त लोकही आले तेथ । म्हणती प्रेती संचरिलेसे भूत । झडपणी करुनी निश्चित । त्या जोगीया मागे कोठे नेले कळेना ॥९४॥

आमुचे हाती त्यास चिती । तेही नसे कीं आम्हांसि प्राप्ती । यापरी मातापिता चिंता करिती । लोकही बोलती तैसेची ॥९५॥

त्याची माता बोलती पती लागुन । या प्रेताचे शोध घेतल्याविण । मी कदापि न निघे येथुन । प्राणासी त्यागीन या स्थळी ॥९६॥

ऐसी पत्नीचा पाहता निकट निर्धार । काय करतिसे साहुकार । झाडी तोडवितसे साचार । अपार द्रव्य देऊनी ॥९७॥

झाडी तोडावयास । लागला असे एक मास । ते मातापिताही निश्चयेस । तेथेच राहती अहोरात्री ॥९८॥

ती झाडी तोडविता जाण । किंचित मार्ग दिसो तयाजाण । त्यापुढे गुहा पाहोन । आश्चर्ये कुलदेवता स्मरताती ॥९९॥

एक तो बैसला असे नेत्र झाकून । दुसरा उभा असे कर जोडून । त्याचे पाठीस निजनंदन । दंडवती पुढती असे ॥१००॥

मनी म्हणती हे काय असतील देव । किंवा दिव्यऋषी वैभव । त्यांचे तेजानीं हा मार्ग मिळाला ठाव । प्रति सूर्यबिंब सतेजस ॥१०१॥

एक तरी आहे समाधिस्त । कधी काळी होतीते की जाग्रत । ते जाग्रत झाल्या व्यतिरिक्त । आणीक आम्हा मार्ग नव्हेची ॥१०२॥

ऐसे करिता विचार । त्यास लोटले दिवस चार । तव सदानंद योगेश्वर । उघडून पाहती नेत्रकमळे ॥१०३॥

स्वामी उघडिता नेत्रकमळ । हे उभयता वंदिती चरणी तात्काळ । नेत्री चालिल्यासे प्रेमजळ । तेणे अभिषिंचिंती स्वानंदे ॥१०४॥

पायावरी लोळती वारंवार । नेत्री भरलासे आनंदनीर । विज्ञापना करिती मधुरोत्तर । योगीराजासी त्याकाळी ॥१०५॥

जयजयाजी योगेश्वरा । विश्वव्यापका विश्वाधारा । विमलरुपा विश्वभंरा । विश्वात्मा नमोस्तुते ॥१०६॥

तुझ्या कृपेनी साचार । जिवविले जी अनाथकुमर । परि तो कांही न पाहे उघडुनी नेत्र । हे कार्य अभिनव गुरुवर्या ॥१०७॥

यापरी ते विनंती करिती । कृपा उपजली मुनीचे चित्ती । रामानंदाकडे अवलोकिती । जवळी येतसे कर जोडून ॥१०८॥

स्वामी म्हणे त्या कुमारावरी । कमंडलुतील तीर्थ प्रोक्षण करी । प्रोक्षण करिताची निर्धारी । लोळण घेतसे स्वामी पुढती ॥१०९॥

साष्टांग करुनी नमस्कार । उभे ठाकिला जोडूनी कर । स्वामी अवलोकिती निजनेत्र कृपापात्र । सप्रेमयुक्त ते काळी ॥११०॥

नेत्रपाती न हलू देता । आपाद स्वामीकडे पाहता । हर्षायमान होऊनी चित्ता । त्या मुलास काय आज्ञापीति ॥१११॥

अरे बाळा सुकुमारा । तव मातापित्यासी पाही रे प्रेम भारा । तू जाई आता आपल्या घरा । प्रपंच करी रे स्वानंदे ॥११२॥

येरु म्हणे जी गुरुवर्या । मी कदापि सोडून न जाय या पाया । पायीच राहीन निज निश्चया । ही आवडी ममचित्ती ॥११३॥

मजला कुणी नसे मातापिता । तूच रक्षिलेसी समर्था । तुझे पायी राहता यातायाता । सहज चुकेल जी प्रभूराया ॥११४॥

ऐकून त्याचे वचन । पुनरपि त्यास समजाऊन । पाठविते जाले त्यास घरासी संतोषऊन । मातापित्याचे समागमे ॥११५॥

तेव्हा त्या मातापित्यास ऐसे वाटले । पुनरपि याचे नूतन जन्म झाले । स्वामी पायी वंदिती वेळोवेळे । त्यांच्या सुखासी पार नसे ॥११६॥

साधूची जरी कृपा होय । जन्म मरणांसी तारिती निश्चय । त्याचे जीवित तरले आश्चर्य । पाहे गुरुचरणाची संप्राप्ती ॥११७॥

असो पुत्रासह वर्तमानी । तो साहुकार घरी प्रवेशुनी । ब्राह्मण भोजनादि उत्साहपूर्णी । करिता जाहला त्याकाळी ॥११८॥

सदानंदाचे गुण आठऊन । म्हणतसे केवी होऊ उत्तीर्ण । जरी प्राणाचाही करिता लिंबलोण । उत्तीर्ण कदापि नव्हेची ॥११९॥

त्रिकाळ स्वामीचे दर्शन । तो कदा न राहे घेतल्याविण । या गृहासी द्वादश प्रदक्षिणा । सप्रेम करितसे तो वाणी ॥१२०॥

त्याचा पुत्रही तदनुसार । दर्शन घेतसे त्रिवार । त्याचेनी जिवित्व प्राप्ती निर्धार । जाणुनी पायी लोळतसे ॥१२१॥

सदानन्द चरण । समाधि अंतरंगी तल्लीन । असल्यापरी दर्शन । भावे वाहति स्वानंदे ॥१२२॥

गुरुद्वार सडा संमार्जन । नित्य स्वकरी करिती भावेपूर्ण । रंगवल्यादि मंगलरतीही सारुन । भक्तसेवा लंकरिती ॥१२३॥

यापरी ते दोघे पितापुत्र । काळांतरी पिता पावला परत्र । तेव्हा साहुकार पुत्र । काय करिता पै जाला ॥१२४॥

आधी निजमनी विचार करी । अपार असे द्रव्य माझे घरी । तरी त्याची सार्थकता निर्धारी । गुरुसेवे परिवाहीले ॥१२५॥

हे साधु ते केवळ निरापेक्ष । हे प्रत्यक्षचि कल्पवृक्ष । हे जगाचे पुरविती अपेक्ष । तरी या द्रव्याचे पाड काय ॥१२६॥

ज्याचे दर्शनही नित्य घडे । ज्याची वृत्ती स्वस्वरुपी बुडे । त्यास बोलण्या शब्द थोकडे । तरी हे द्रव्य अर्पण केवी होय ॥१२७॥

यापरी योजना करुन मनी । एकदा पुसे स्वामी लागुनी । आपण तो सदगुरु कैवल्यदानी । जगदोध्दराक जगदगुरु ॥१२८॥

माझे मनीची एक वासना । ती पुरवावी जी सदगुरुराणा । माझे तनुमन अर्पण स्वामी चरणा । मी अनाथ केवळ पामरु ॥१२९॥

माझे ऐकूनी विज्ञापना । येथे मठ बांधावया द्यावी आज्ञा । हेचि दीनाची मनोवासना । ही पूर्ण करावी जी दयाळा ॥१३०॥

याची विज्ञापना ऐकून । स्वामी त्यावरी सुप्रसन्न । बोले काय त्यालागुन । स्वानंदवचनी त्याकाळी ॥१३१॥

अरे बाळा गुणवंता । आमूचे मठ बोलता चालता । दूज्या मठासी लागुनी तत्वता । आंम्ही कदापि न राहतो ॥१३२॥

आमुचे मठी असति नवद्वार । त्यामठी असे चार मंदिर । चौथ्या मंदिरी निरंतर । राहणे असे आम्हासी ॥१३३॥

चौर्‍याऐंशी लक्ष मठ । त्यामाजी हे मठ श्रेष्ठ । ऐसे जाणुनी स्पष्ट । त्यामाजी राहतो स्वलीळी ॥१३४॥

आंम्ही तो केवळ निःसंग । आंम्हास नलगे हे उपसर्ग । तुम्हा लोकाचे टाकुनी संग । निरंजनी राहतो स्वच्छंदी ॥१३५॥

यापरी बोलुनी त्यासी । समाधिस्थ जाले ते स्वानंदराशी । हा चिंता करितसे निजमानसी । हा योग कैसा घडेल ॥१३६॥

ऐसेच एक दोन वेळा । त्यानी विनविले श्रीगुरुचे चरणकमळा । आज्ञा न देताच स्वानंद पुतळा । मठालागी पै वाहत ॥१३७॥

वाणि विचारी अंतःकरणी । माझे चित्त तो गुंतलेसे याचे चरणी । तथापि आज्ञाही न होता मज लागुनी । एकदा मठ करुनि सिध्द ॥१३८॥

ऐसे दृढ करुन मानसी । सिध्द जाला मठ बांधवयासी । मेळऊन उभा राही लोकासी । प्रारंभ करविले अतिहर्षे ॥१३९॥

नित्य लावून पाच शत मजूर । पाया भरणी करुनिया सत्वर । पहाटे पाहता निर्धार । एकही धोंडा न राहे त्यास्थळी ॥१४०॥

श्रीगुरुची आज्ञा न होता । त्यानी आरंभिले आपल्या वृत्ता । तरी ती केवी पावेल सिध्दता । गुरुच्या मनी नसताची ॥१४१॥

त्याचे मनी हाची विचार । मजपाशी असे द्रव्य फार । तया वेचून निर्धार । बांधावी मठ सर्वस्वी ॥१४२॥

ऐसी श्रध्दा धरुनी मनी । नित्य बांधवी तातडी करुनी । प्रातःकाळी काही न देखूनी । उदास मनी होतसे ॥१४३॥

त्याचे नेत्री द्रव्यपटले आली । म्हणून गुरुमहिमा तया न कळली । यास्तव होताच प्रातःकाळी । नित्यवत उद्योगा प्रवर्ततसे ॥१४४॥

नित्य सायंकाळ पर्यंत । वीतभर चढतसे भिंत । प्रातःकाळ होता निश्चित । कांहीच न राहे त्याठायी ॥१४५॥

यापरी वर्ष दोन वर्षात । द्रव्य वेचिले घरातील समस्त । परी कांहीच न चढे भिंत । उद्विग्न मनी झालासे ॥१४६॥

एक रुपया असे पर्यंत । प्रयत्नी तो न चुकला वाणीसुत । शेवटी होऊनी लज्जित । उभा ठाकला श्री सन्मुख ॥१४७॥

तेव्हा सदगुरु सच्चिदानंदघन । समाधी आपुली जिरऊन । त्याजकडे पाहती प्रसन्नवदन । पायी मिठी घालीतसे ॥१४८॥

अभय हस्ते त्याच्या राहटी । पाठ स्वयेची थोपटी । बोले काय आनंदवाणी यथेष्टी । कारे कार्यासी नाही गेलासी ॥१४९॥

येरु पाहे अधोवदन । नेत्री भरलेसे प्रेमंबूजीवन । मुखी न निघे एकही वचन । स्तब्ध होऊनी उभा ठेला ॥१५०॥

ज्यावरी गुरुकृपा होय । आधी त्याचे वित्त हरे निश्चय । वित्त असता अभिमान ठाय । साधकासी बाधे आंतरमनी ॥१५१॥

द्रव्य माया असे काळु । साधकास नको त्याचा विटाळु । यास्तव सदगुरु दायाळु । निसर्गी उपाय योजिती ॥१५२॥

त्या मुलास पाहती निरभिमान । कळवळले स्वामींचे अंतःकरण । बोले काय त्यालागुन । प्रसन्नवदनी त्याकाळी ॥१५३॥

अरे बाळा परम उदारा । तुझे मनीची सांग वासना इच्छित त्वरा । पूर्ण करतील दत्तदिगंबरा । अविलंब योगीश्वरु ॥१५४॥

येरु म्हणे वासना काय । मजपासी नसे एकही टकाठाय । हे तो विदित असे चरणा ठाय । पुढे काय करावे ॥१५५॥

यापरी बोलता वाणीकुमर । काय बोलतसे सदगुरु उदार । तुजपाशी काही द्रव्य निर्धार । असेल तरी घेऊन येई ॥१५६॥

येरु म्हणे दोन्ही मंगळसूत्र । तव दासीचे कंठी असे साचार । ऐकता म्हणे सदगुरु माहेर । येरु विकुनी आणि द्रव्य ॥१५७॥

ऐसे सदगुरुचे वचन । ऐकूनी सर्वांग संतोष होऊन । एक मंगळसूत्र विकता जाण । टक्का एक खुर्दा घेऊन येई झडकरी ॥१५८॥

आणून देतसे गुरुकरी । ते घेती सदगुरु आपुल्या करी । टाकिते जाले धुणी माझारी । स्वानंदे पूर्ण त्याकाळी ॥१५९॥

त्यास म्हणती लावी मजूर । चित्ती संशय न करी अणुभर । मजुराची मजुरी साचार । धुनीच नित्य देईल ॥१६०॥

आज्ञा करिता श्रीदेशिकेंद्र । येरु लावितसे पाचशत मजूर । सायंकाळ होता निर्धार । श्रीगुरु काय आज्ञापिती ॥१६१॥

वाणीकुमरास बोलिले तये अवसरी । मजुरा सांगणे घेवोनि जाण्या मजुरी । धुनीमाजी हात घालता निर्धारी । मिळेल सहज कष्टानुसार ॥१६२॥

सायंकाळ होताचि देख । धुनीत हात घालिती मजूर लोक । मिळेल ते नेती खुर्दा सकळिक । कष्टाप्रयाणे ते काळी ॥१६३॥

ज्यांनी कष्ट अधिक केले । त्यास चार पैसे अधिक मिळाले । ज्यांनी कामात कसूर केले । त्यास दोन पैसे उणे मिळत ॥१६४॥

ऐसे पाहता तेथील चमत्कार । चित्त देऊनी करिती मजूर । त्यास कोणी नलगे सांगणार । तेच करिती सप्रामाण्ये ॥१६५॥

यापरी धोंडे चुना जे आणिती । त्यांनीही हात लाविता द्रव्य मिळती । ते धुनी नव्हे भांडार निश्चिती । संपूर्ण व्यवहारा पुरवीतसे ॥१६६॥

तेथे कुणी नसे सांगणार । द्रव्य इच्छेपरी मिळती हजारो मजूर । अकृत्रिमपणी वागती चाकर । द्रव्य नेती नेमिकेची ॥१६७॥

नित्य जरी लागले हजार उधारे । तेथील द्रव्य ते कधी न सरे । ते भरलेचि असे भांडारे । गुरुकृपेनी सर्वस्वी ॥१६८॥

ज्यास गुरुकृपा भांडारा मिळाला । कोण वर्णी त्याच्या भाग्याला । सकळ संपत्ती भोगूनी भूतळा । सुखी राहील तो गुरुपदी ॥१६९॥

अगाध असे गुरुपाद महिमा । अगम्य अगोचर निरुपमा । कटाक्षमात्रे निजधामा । देणार ऐसा सदगुरु ॥१७०॥

असो मठ सिध्द होण्यास । कांहीच नलगे सायास । धुनीरुपी असता परिस । द्रव्यास उणे काय असे ॥१७१॥

ऐसे षण्मास होता । मठाचि जाली सिध्दता । स्वामी चरणी वणिक सुता । विज्ञापना करीतसे ॥१७२॥

मठाची सर्व सिध्दता । स्वामीचे दयेने जाहाली जी आता । कृपा करुनी समर्था । एकदा पहावे त्या मठासी ॥१७३॥

ऐकताच ऐसी गोष्ट । स्वामी बोलती मुलास सुस्पष्ट । अरे बाळा मी पाहता ते मठ । कष्ट तुजला होईल ॥१७४॥

ऐसे स्वामी बोलता निश्चयी । तयास न उमजले ह्रदयी । वारंवार आग्रह करी गुरुपायी । एकदा अवलोकन करावे ॥१७५॥

ऐसेचि त्यानी आग्रह करीत असता । त्यास एक दोन वर्षे लोटली तत्वता । मग त्याच्या आग्रहा पाहुनी तत्वता । काय करिते पै जाहले ॥१७६॥

धर्मगप्तास सदानंद आज्ञापिती । उदईक येऊ मठ पाहाण्या निश्चिती । सर्व पूजा सामग्रीसह यथावति । सिध्द होई गुण भूषणा ॥१७७॥

दूसरे दिनि प्रदोष वेळी । श्रीगुरुदेव उठले आसना वरुनी निश्चळी । पायी चालत येती स्वानंद लीळी । पूर्णब्रह्म परात्पर ॥१७८॥

दोन सहस्त्र अष्ठशति । श्रीसदानन्द स्वस्थानी समाधि वाहती । भक्त प्रार्थनि उठोनि चालती । अत्यानन्दे भक्ता अपेक्षेत ॥१७९॥

श्रीचरणे चालण्याची कळा । आश्चर्य वाटे सकळा । चरणे न स्पर्शति भूमीला । अधांतरी चरण वाहताती ॥१८०॥

अधिष्टित परिसरी त्याकाळी । सदानंद प्रवेशिले या मठस्थळी । आकाशातुनी पुष्पे वर्षिली निश्चळी । घंटा गजरे शंख भद्रघोषी गर्जिले ॥१८१॥

प्रदोष वेळा अस्तमानी । मंद वायु सुगंध वहनी । एका क्षणात मठस्थानी । प्राप्त झाले श्रीचरणे ॥१८२॥

आदी येवोनि सुमुखेश्वरा । आनन्दाम्नाय वहनी अधिकारा । लावीती तिलक रक्तांबरधरा । स्वये श्रीये आशीर्वादिले ॥१८३॥

मग आले परमपीठेश्वरी । आनन्दाम्नाय विज्ञान निर्भरी । जे त्रिपुर र्मदनी श्रीनाथे स्वकरी । आदिसरस्वतीशी स्थापीले श्रीपीठी ॥१८४॥

ती ते पूजोनि यथावत । मग श्रीगुरुदेव सिध्दांतपाद पीठी दर्शन घेत । गुरुदेव दत्तात्रये आशिर्वादित । ॐतत्सद मूलपदे ॥१८५॥

दक्षिणामूर्ति श्रीचरणे वंदिली आदरी । खाली उतरोनि आले गव्हरी । पाहिली व्यवस्था परिसरि । योजना सर्व यथावत ॥१८६॥

गव्हरांतरा माजी तीनही तारव । बांथविला असे सम्यक शुध्दठाव । ते पाहता सदानंद स्वामी स्वयमेव । पहीले तारवी प्रवेशिले ॥१८७॥

वैशांख शुध्द पंचमीस । गुरुपुष्य काळी प्रदोष । तारवी आसनी श्रीआज्ञे सरिस । विश्वकल्याण संकल्पिले ॥१८८॥

प्रथम तारवी मांडुन आसन । त्यावरी स्वामी विराजिले पद्मासन । बोले काय रामानंदा लागुन । ते परिसावी स्वानंदे ॥१८९॥

अरे रामानंदा ज्ञानखाणी । तू आपुले शिष्यास येथे ठेवूनी । तू जाय उत्तरदेश पट्टणी । आज्ञा माझी हीच असे ॥१९०॥

रामानंद म्हणे आपुले चरणी । सार्ध कोटीत्रय तीर्थे वर्तती अनुदिनी । या चरणापेक्षा तीर्थाटणी । तीर्थ नसे जी गुरुवर्या ॥१९१॥

आपुल्या चरणी सकल तीर्थ । आपुले चरणी पूर्ण परमार्थ । आपुलेच चरणी सच्चिदानंदपद उदित । यास्तव येथेच राहीन मी ॥१९२॥

आपुले चरण रेणुसमान । न तुके सप्तसागरीचे तीर्थ पूर्ण । मज पामरा लागुन । चरणी थारा पै द्यावी ॥१९३॥

आपुले चरणास होता विन्मुख । मजला केवि प्राप्त होईल श्रीकृपा सुख । आपुले चरणीच राहीन देख । हीच इच्छा पुरवावी ॥१९४॥

ऐसे विनविता शिष्य शिरोमणी । बोले काय सदगुरुखाणी । अरे पुढील भविष्य जाणोनी । सांगणे तुजला प्राप्त असे ॥१९५॥

अरे तेथे तुझेनी योगे । रक्षिले जाईल सर्व जगे । यास्तव तू जायी वेगे । अनुमान काही न करता ॥१९६॥

यापरि रामानंदास बोलून । मग आज्ञापिले धर्मगुप्ता लागुन । अरे समाधी तारवा माजी पूर्ण । पुढे भिंत पै उभवी ॥१९७॥

भिंत चढवा म्हणता सदगुरु । मनी गडबडला वाणीकुमरु । नेत्री भरले सप्रेम नीरु । चरणी लोळतसे अतिखेदे ॥१९८॥

मुखी विनवितसे हे सदगुरुराव । मी बोलिलो जी पाहण्या ठाव । आपण निरखिता मठ अभिनव । हे ची बोलणेचि अपराध मजलागी ॥१९९॥

आपुले पायीच आपण । घालुनी घेतला पाषाण । स्वहस्ते स्वसदनास हुताशन । लाविलासे पै अभाग्यपणी ॥२००॥

तरी आपण सदगुरु दयाळु । भक्त मी तो केवळ अनाथ बाळु । ही गोष्ट न व्हावी जी निश्चळ । भक्तवत्सला दीनबंधु ॥२०१॥

मग काय आज्ञापिले गुरुनाथ । यदर्थी तू आग्रह न करी परमार्थी । समाधी स्वरुपी चालेल मठ निश्चिति । स्वानंदयुक्त युगभरी ॥२०२॥

येणे तू जन्म जन्मांतरी । काय आराधिलास श्रीहरी । तेचि याजन्मी तुला निर्धारी । हा अलभ्य लाभ पै घडला ॥२०३॥

यापरी बोलून धर्मगुप्तास । रामानंदाकडे पाहूनी सहर्ष । म्हणे कासया रे उशीर करतोस । लवकर चढवी भिंतपुढे ॥२०४॥

रामानंद तो शिष्य शिरोमणी । रामानंद श्रीगुरुकृपा वाहे संजीवनी । कांहीच खेद न करता अंतःकरणी । ज्ञानसंपन्न आज्ञावाही ॥२०५॥

रामानंदाचा हाच अनुभव । आमुचा स्वामी तो स्वप्रकाश स्वयंमेव । स्वयंज्योति सदानंद निरवयव । पूर्णब्रह्म सनातन ॥२०६॥

ते आंतरि निर्गुण निराकार । भक्तास्तव होऊनी साकार । स्वचरित्र दाविती निर्धार । स्वानंदकंद सर्वात्मा ॥२०७॥

त्या माजी मग कैचा वियोग । तोचि भरलासे विश्वी वैभव । संपूर्ण जगाशी तारितो श्रीगुरुचरणी ठाव । सबाह्य भरुनी उरलासे ॥२०८॥

ऐसी त्या रामानंदाची स्थिती । यानी केवी करतील खंती । आज्ञा करिताच श्रीगुरु निश्चिती । पुढील सेवा अनुवाहिली ॥२०९॥

स्वामीस करुनी रुद्राभिषेक । नवीन नेसविले दिव्यछाटी सुरेख । केशर कस्तुरीसह पूजी विशेख । विधीय अर्चना करीतसे ॥२१०॥

कंठी घालितसे सुमनमाळा । मस्तक ठेवी चरणकमला । मुखकमल न्याहाळीत वेळोवेळा । धणी न पुरे रामानंदाची ॥२११॥

दोन्हीकडे लाविले दोन दीप । घृते भरली सतेज प्रकाशती अमुप । धूपदीप मंगलारती नैवेद्यासह अपूप । प्रार्थना प्रदिक्षिणी साष्टांगिले ॥२१२॥

यापरी पूजनी धर्मगुप्तही अर्चित । साष्टांगे वंदिती समस्त । बहुविध प्रार्थनी संस्तुत । सदानन्द श्रीचरणे ॥२१३॥

तेंव्हा श्रीरामानन्दा बोधिती । पुढील कार्यलंकरक्षणी सांकेती । सर्वस्व अर्पून तपादी लोकार्थि । रक्षावे धर्मदेशाशी प्रयत्ने ॥२१४॥

धर्मगुप्ता बोलती वरदहस्ते । अनाथ चित्ती मानू नका मनी विज्ञान वृत्ते । अमलानन्द सेवील मठक्रम आम्नाय सरिते । आंतरानुभूती संवाहील ॥२१५॥

तू सामोरी महाव्दरा एलीकडे । नित्य अनुष्ठानी सेवाधर्म घडे । श्रीदक्षिणामूर्तिसह दुसरीकडे । संजीवनीय समाधी साधावी ॥२१६॥

मठाचा क्रम । यथावत चालवी उत्तम । इये समाधि स्थानि पीठानुक्रम । आन चरणे येतील ॥२१७॥

ऐसी आज्ञा सदानन्द उभतास । शांतचित्ते बोधिले सौरस । इतर जनाही अशिर्वांदूनि भिंतीस । श्रीरामानन्दे पूरियले ॥२१८॥

तेव्हा पहावया येती लोक अमूप । ऐसे सिध्द होताती मूर्तीमंत चिद्रूप । रामानन्द चढवी तात्काळे लेवोनि दीप । मठानुशासन क्रम वाहति ॥२१९॥

स्वहस्ते चढवुनी भिंती । तारव बुजविते झाले निश्चिती । पूर्वापारी यथावती । पूर्ण केले बांधूनी ॥२२०॥

इतरा सारखे नव्हे ती समाधी । मेलियावरी मातीची बांधी । सदानंदाची सहज समाधी । कालत्रयी ते अजरअमर ॥२२१॥

सदानंद स्वामीची समाधी होऊनी जाण । झाले असती पंचसहस्त्र वर्षे पूर्ण । या कालपर्यंत जाण । ती मूर्ती बैसले असे ॥२२२॥

रामानन्द गुरुदेव आज्ञेत । युधिष्टिर संवती क्रम वाहात । व्दिसहस्त्री अष्टशत एकाहत्तर वरुषे विहित । क्षयनाम संवत्सरासी ॥२२३॥

येथवरी सदानन्द चरण । मुक्त गुहे करि युगा रंभण । मुक्तव्दारी तपाचरण । यथाक्रम सारीयलेती ॥२२४॥

सहजानन्द विधानी । सूर्यसिध्दात गणित वाहोनि । युगारंभीय दिनमान मोजूनी । विधान सिध्द परिलेखिले ॥२२५॥

दत्तानन्द यावेळी । तादलापुर मठास्तव निर्मळि । प्रयाण केले आज्ञा घेऊनि ते वेळी । तीच तिथी ही असे ॥२२६॥

शके सोळाशे तीन । दुर्मति संवत्सर जाण । वैशाख शुध्द सप्तमी दिन । प्रयाणिले श्रीआज्ञेत ॥२२७॥

त्याकाळी कल्याण स्थळी । लिला झाली गुरुकृपा कल्लोळी । ती अभिनव भक्तगण परिमळि । आनन्दाम्नाय विधानांशी ॥२२८॥

श्रीसदानन्द पीठविधानी । गुरुक्रम चालिले विशेष वहनी । रामानन्दा नुशासनि । यथाविध गुरुआज्ञेत ॥२२९॥

श्रीदक्षिणामूर्ति प्रथम । दत्तात्रेय दुसरे निगम । सदानन्द त्रितीय सुगम । अमलानन्द चतुर्थ कीं ॥२३०॥

जनार्दना पासोनी सेवांकन । श्रीधर भाग्वेतंद्र तेतीसावे चरण । प्रथम सहजानन्द विज्ञानासह गणन । एकेचाळीस बेचाळीसी परिगणिले ॥२३१॥

अपर सहजानन्द अलंकरण । षष्ठित्तम पीठसेवी विधान । पूर्णानंद ब्रम्हानन्द येणे क्रम जाण । यथाक्रम परिसेविले ॥२३२॥

काशिक्षेत्रासी दोन चरणे । त्यानंतर दत्तानंद पीठ सेवने । युगक्रमी संख्या लेणे । श्रीगुरुसेवे यथावत ॥२३३॥

यथाक्रम अनुसरुनी । पुढची लीला पीठासेवां विधानी । आनन्दाम्नाय अति पुरातनि । येणे कारणी विधान हे ॥२३४॥

हा क्रम श्रीरामानन्द अनुशासनी । सर्वही वहिले आजवरी सर्वानी । तुर्याश्रमी ब्रम्हचारी व्रतस्थ आजन्मपूर्णी । अधिकार सेवा गुरुआज्ञे वाहणे ॥२३५॥

पीठक्रम प्रमाण वहन । येथे संशय नाहि सत्य विधान । अधिकार संख्या बहु म्हणोन । आदद्यंत पाच नामे स्मरताती ॥२३६॥

पीठक्रम दिनमान प्रमाणी । मध्येच स्पष्ट केले क्रम वाहोनी । आता कथानुक्रम अवलोकनि । लक्ष देणे यथावत मूळकथे ॥२३७॥

बाहमनी राज्य मूळ स्थापन । कलबुर्गे प्रथम आरंभण । शालिवाहन शक बाराशे एकूण साठ दिनमान । वर्ष क्रमे परिवाहणि ॥२३८॥

त्याची कथा संक्षेपपणी । येथे कथिले म्हणोनी । तोची क्रम बोलोनि । पुढे जाऊ संक्षेपे ॥२३९॥

सदानन्द चरित्री स्पष्टपणी । आले असे कथा विशदपणी । येथेही संक्षेप स्मरणी । अल्प स्मृतीनी परिवाहू ॥२४०॥

राजा अत्यंत सात्विक । सत्यप्रीय दूरदर्शक । राज्य वाहता प्रांती प्रताप निर्वाहक । मृगये आरण्यी प्रवेशिला ॥२४१॥

मृगयेच्या गतीत वाहून । दूर आला सेना सोडून । व्यघ्रीचे बाळ पळून । गायीच्या स्तनी पीत असे ॥२४२॥

म्हणे मी हे काय पाहतो । माझ्या दृष्टीवरी विश्वास न ठेवीतो । पुष्कळ काळ निरखितो । विश्वास वळे एकाग्रपणी ॥२४३॥

धीर वाहोनि मनि । जवळी गेला स्तनपान स्थानि । ते व्याघ्र बालक पळाले तेथोनि । अती वेगे पळताहे ॥२४४॥

व्याघ्र बाळ अतिवेगे । धावोनि एक्या आश्रमी रिघे । राज्ञे अश्वारुढ प्रवेशिला आश्रमी परिघे । पाहतो दृश्या विशेषची ॥२४५॥

एक साधू जटामंडित । दिसत त्याच्या मांडीवरी बैसत । राजा मनी विचार करित । आणखी नवल हे ॥२४६॥

मानवाच्या मांडीवरी । व्याघ्र वत्स जीवनस्तरी । वाहतो नवल इये परिसरी । निर्वैर जीवित्व वाहताती ॥२४७॥

तो भाग नरावण क्षेत्रनामे । प्रख्यात आश्रम महिमे । साधु आश्रमी गाय व्याघ्र नांदती अगम्ये । नवल थोर जीवन हे ॥२४८॥

पाहोनि ऐसी नवलाई । साष्टांग वंदी साधूस ठायी । हात जोडोनि उभाराही । ध्यानी जाग्रत समयांशी ॥२४९॥

किंचित्काळ उभाध्यायी । याना आपण पाहिले पूर्वीही । स्मरतो जीवनस्मृति कांहीं । अठवली वेळा पूर्वीची ॥२५०॥

इतुकिया अवसरी मुनिवर । जागे झाले नित्य प्रकार । उभा पुढती पाहोनि मधुरोत्तर । बोलिले तयासी त्याकाळी ॥२५१॥

अरे इतुके दिन पर्यंत । काय केलासी जीवनी पुनित । म्हणता स्मृतिनि विदित । श्रीचरणे अत्यादरी ॥२५२॥

म्हणे देवा कृतार्थ करावे । जीवनी यातायात वहु परी धावे । शिणलो आता उध्दरावे । चरणशश्रयी घेवोनि ॥२५३॥

ऐसे विनवी अनन्य चरणी । राज्यांश इतरा सोपवोनि । कल्याण मठी यावे तुम्ही । सेवा करावी गुरुआज्ञेत ॥२५४॥

ऐशी आज्ञा वाहोनी । गेला कलबुर्गे राज्य नियमनि । पांच सरदारा राज्य समानपणी । वाटूनिया आपण निघाला श्रीसेवे ॥२५५॥

कल्याण वाटे चालता । दिंडी निघाली पंढरीसी भक्तिरता । त्या परिसरी प्रवेशिता । गोडी लागली भजानांशी ॥२५६॥

त्या दिंडी सोबत । राया आला पंढरीत । तेथे पाहे सर्वगत । नाना देशीय भक्ताशी ॥२५७॥

या भक्तिक्रमा वाहोनी । महाव्दारी उभाध्यानी । त्रयोदश रात्री वाहोनि । श्रीरंगी रंगलासे ॥२५८॥

त्यांनी तो अन्नोदक करुनी त्याग । ह्रदयी ध्यातसे पांडुरंग । श्रीरंग तो वसे त्याच्या अंतरंग । अंतरात्मा श्रीहरी ॥२५९॥

त्याचे पाहूती निकट निर्धार । काय करीतसे सारंगधर । विवेकसिंधु पुस्तक स्वकर । देऊनी तया आज्ञापीती ॥२६०॥

कल्याणी असे सहजानंद योगी । तेथे हे पुस्तक घेऊनी जाय वेगी । त्याच्या उपदेशी तुजलागी । पूर्णानंद प्राप्ती सहज असे ॥२६१॥

तो तरी उभा असे नेत्र झाकुन । त्यास भासे काय पाहतो स्वप्न । तेव्हा पाहतो नेत्र उघडून । तो जवळी पुस्तक सिध्द मिळाले ॥२६२॥

ते पुस्तक घेऊनी हाती । तेथुनी निघाला सप्रेम चित्ती । कल्याणास येता निश्चिती । स्वामी नसे त्या स्थानी ॥२६३॥

तेथील लोकास राये विचारीति । बोलती स्वामी गेले पंढरीप्रती । ऐसे वचन पडता श्रवणपंक्ति । परतुनी जातसे पंढरीकडे ॥२६४॥

तो पंढरीस जाता लागवेगी । स्वामी कल्याणीस आले दुसरे मार्गी । ते आंतरसाक्षीसी सहजानंद योगी । त्याचे भाव पाहती निर्धारणी ॥२६५॥

जेवी तृषार्त प्राणी । कासावीस करी उदका लागुनी । तेवी तो तापत्रयी तापुनी । निज सुखालागी हिंडतसे ॥२६६॥

पुनरपी येता कल्याणीसी । तेथे स्वामी असे स्वानंदेशी । तो पाहता तोषला मानसी । साष्टांग प्रणिपात पै वहिले ॥२६७॥

करुन साष्टांग प्रणिपाते । विनंती करी स्वामीते । कृतार्थ करावे मज दीनाते । म्हणून पुस्तक पुढे ठेवीत ॥२६८॥

पुस्तक पाहता निज दृष्टी । स्वामी काय करिती गोष्टी । अरे मठी नाही कामाठी । तू करशील का कार्याशी ॥२६९॥

नित्य रानास जाऊन । आणित जायी सरपण । हेची कामाठ्याचे कार्य पूर्ण । मठीय सेवे परिवाहि ॥२७०॥

त्याचे चित्त पाहण्या कारण । स्वामी आज्ञापिले त्यालागुन । तो तरी वैराग्य संपन्न । राजत्व सुखा त्यागूनि आला असे ॥२७१॥

ऐकता ऐसे आज्ञा वचन । मनी म्हणे तो आपण । भाग्यवंत नसे मज समान । सेवा मजला सहज घडतसे ॥२७२॥

नाहीतरी मी केवळ यातीहीन । केवी सेवा घडेल मज पासुन । यापरी अंतःकरणी तोषून । म्हणे हे कार्य करीन मी ॥२७३॥

हती कुर्‍ह वाहोनी । त्वरे निघाला वनाकारणी । काष्ठ संभारा एकत्र करोनि । भारा बांधि स्वहस्ते ॥२७४॥

भारा टाकोनि जलपान करीत । काष्ठे वहिले रांधणस्तरी यथावत । अन्नपूर्णम्मा नामे वृध्दास्थानी कार्या आवरीत । काष्ठे पेटविता ओली म्हणोनि काष्ठा दोषा दिले ॥२७५॥

दूसरे दिनी त्याच प्रकारे । तीही ओलीच निर्धारे । येणेविधी क्रम वावरे । नित्य विधी अयोग्यत्वी ॥२७६॥

वारंवार कामाशी नाडिले । ओलेपणी दूषण दीधले । राव म्हणे शोधूनि वाहिले । सर्वही आयोग्य नसतील कीं ॥२७७॥

रानी सर्वत्र धुंडोन । काष्ठे मेळविली पूर्ण । संपूर्ण काष्ठे अयोग्य विधान । कैसे केवी शक्यता उमजणे ॥२७८॥

हे संभाषण स्वामीनी । ऐकिले यथावत श्रवणी । म्हणे कार्यी निरभिमानता अनुभविणे । साधना विशेष अवधी असे ॥२७९॥

नित्यापरि आपण । काष्ठे आणिला पाकशाळे कारण । एक्यादिनी अल्पोपहार करिता जाण । धूर लोटला पाकशाळेत ॥२८०॥

वायुच्या रेटणी धुर । घोळू लागला सभोवार । राया त्रस्त झाला त्यास्तर । अतिव शिणला क्षणार्धे ॥२८१॥

मनी विचारी विवेके । सूज्ञपणी आपण सेवार्थी वाहतो सम्यके । क्षणात माझी गती झाली आनावरता विशखे । पूर्णपणे आपण अम्माशी पीडा दिली ॥२८२॥

हाच चुकीचा व्येवहार । विचार करोनि साचार । क्षमा मागे नानास्तर । चरण वंदोनि अम्माच्या ॥२८३॥

स्वामींनी तयाचा व्येवहार । अवलोकिले नेत्रभर । म्हणे आता सेवाधिकार । सफलपणे उपेगा आली ॥२८४॥

स्वामीनि यथावत । रायासी सामोरि ये म्हणत । पुस्तक कोठे आहे पाहू पुसत । पांडुरंग प्रसादनी ॥२८५॥

पुस्तक तयाकडून आणविती । श्रीगुरु पाहोनि पीठी अर्पिण्या सांगति । स्नान करोनि येण्या आज्ञापिती । श्रीगुरुसेवा परिवाहणी ॥२८६॥

बैसोनि आसनी । बोलाविले विप्रमंडला आमंत्रणी । विचारिती प्रायाश्चीत्त याविधानी । याशी शुध्द करोनि घेणे यथावत ॥२८७॥

सर्व व्दिजा समक्ष निहित । प्रायश्चित दिधले त्यास शास्त्रपूत । तीन वेळा अग्निकाष्टी विहित । दग्ध केले शास्त्र आज्ञार्थत्वी ॥२८८॥

अरे मृत्युंजया म्हणोनि । स्वामी हाकारिती भक्तास त्याक्षणी । अग्नीत दग्ध होत असता उठोनि । येवोनि वंदिला श्रीचरणांशी ॥२८९॥

सर्व विप्राही वंदि साष्टांगपणी । स्नान करोनि आला सेवा अलंकरणी । झोळी देवोनि नैवेद्यर्थ तत्क्षणी । भिक्षार्थी निघाला गुरुसेवेशी ॥२९०॥

तीनवेळा पूर्णपणी समग्र । अग्नीत दग्ध केला विप्र आज्ञे उग्र । उठोनि भिक्षा वाहविती गुरुसेवे व्यग्र । गुरुमार्ग सर्वश्रेष्ठ विधिश्रीये ॥२९१॥

याप्रकारी तयास अग्नित । दग्ध केले विप्र आज्ञेत । भिक्षा आणावया पाठवित । श्रीगुरुमठी नैवेद्यांशिनी ॥२९२॥

सर्वा समक्षत्वी अग्नीत । दग्ध करोनि भिक्षा वाहवीत । सर्वही म्हणती गुरुसेवेत । पावन झाला भक्तवर ॥२९३॥

ऐसी ही अघटीत सेवा । श्रीगुरु आज्ञेत वाहोनि पूर्णभावा । गुरुभक्त जाहला कैवल्य स्थानी आघवा । श्रीगुरु महिमा अमोघ हे ॥२९४॥

ऐशापरी सेवा करुन । योगचंद्रिका सिध्दसंकेत लिहिलासे स्वानुभवी निपुण । ती आजही आहे सरस्वती माहली यथावतपण । तयाचे चित्र येथे ठेवितसे ॥२९५॥

श्रीगुरुत्व अनन्यपणी । जो वाहीला एकाग्रमनी । तयास अप्राप्त नाही त्रिभुवनी । केवळ आज्ञा गुरुत्वी भूमंडळी ॥२९६॥

ही सेवा वाहून । नारायणपुरी समाधी संजीवन । घेवोनि अपूर्व आजही प्रमाण । गुरुतत्वांशी रंगलासे ॥२९७॥

त्याचे दोन शिष्य त्यासोबत । भवरैय्या मुदैय्या नामे विख्यात । तेही नारायणपुरी समाधीस्त । संवाहिली गुरुक्रमी ॥२९८॥

याहून आणखी वहूपरी । चमत्कार जाहले मृत्युंजयाच्या भक्ति निर्भरि । मुख्य गुरुसेवा सफल निर्भरी । अनमोल विधान जीवनिये ॥२९९॥

गुरुकृपा प्राप्त करणे । जीवनी दुर्मीळ उमजा विधाने । त्याच्या कृपेनी स्वये तरुन इतरा तारणे । मानव जीवनी श्रेष्ठ असे ॥३००॥

संस्कारातीत यातिहीन जरी । गुरुसेवा तत्परते वाहे धुरंधरी । त्या अनन्य भक्तीच्या आधारे निर्धारी । सर्वस्व लाभला मृत्युंजय ॥३०१॥

सहजानंद विधानी आणीक । कथा झाली असे पुनीत । कानीफ नाथाचा शिष्य म्हणवीत । तोही गुरुदर्शनी आला असे ॥३०२॥

कानीफ नाथाचा शिष्य अवघडनाथ । देशोदेशी अहंकारी व्याघ्रांवरी बैसोनि फिरत । कल्याणीस आला स्वामि भेटित । लोक कौतुके बोलती ॥३०३॥

स्वामीनी मुख धूवोनि माहाव्दारी । स्वामी सहज बैसले नित्याच्यास्तरी । व्याघ्रावरी येता पाहीले दूरवरी । माहाव्दाराशी आज्ञा करिती तात्काळ ॥३०४॥

संत येताती भेटण्यासी । आपणही चला जाऊ सामोरी व्यवहार प्रथेसी । अचेतन प्रस्तर सांकेताससी । पुढे सरके आज्ञां प्रकारी ॥३०५॥

भिंत सामोरी येता पाहुनी दृष्टी । लज्जित होउनी निजपोटी । व्याघ्रासि टाकून उठाउठी । वंदनी धावे स्वामींच्या ॥३०६॥

राजे बागसवार । तो नाथमार्गी पूर्णअधिकार । दुरुनी भूमि करुनी वंदितो निर्भर । सर्वस्व चरणी अर्पूनि उभा असे ॥३०७॥

जय जयाजी सहजानंदा । जगदोध्दारक स्वानंदा । नेणो महिमा तव पादारविंदा । आपुल्या दर्शनि सुखावलो ॥३०८॥

देशोदेशी पूजा घेऊन आलो । साधुसंतादि बहूत निंदिलो । परी ऐसा त्राता नाही देखिलो । जड प्रस्तरा सेवाअर्थी वाहविती ॥३०९॥

अनेक स्थळी हिंडलो । अभिमानी मूळ दृष्टी हरलो । दुर्मार्गी जीवना नाशिलो । स्वहितास मुकलो सर्वस्वी ॥३१०॥

आपुली महिमा अगाध असे । अभिमान गळाला नमना सरसे । आपण विश्वज्योतीर्मयि स्वयंप्रकाशे । ऐसी प्रचिती साक्षातिली ॥३११॥

तरी आपुल्या चरण सोडून । कदापि मी न जाय येथून । येथे राहीन आजीवन । हिची इच्छा मम ह्रदयी ॥३१२॥

महाद्वारीच्या झाडाझुडी । मी नित्य करीन आवडी । याविण अधिकार नसे अनाडी । ती इच्छा पूर्ण करावी ॥३१३॥

यापरी अनेक विनय वचनी । बोलता अनन्य निरभिमानी । स्वामी दयाळुमने पूर्णी । बोले काय त्यालागी ॥३१४॥

मी येथून सोडितो एक तीर । तेथेच तू राही माझे समोर । एक तिराचे अंतर । असावे म्हणता बहु संतोषला ॥३१५॥

अद्यापि स्वामीचे आज्ञे सारिखे । त्याची दर्गा असे सन्मुखे । श्रीगुरुपदाशी वंदोनी सम्यके । जीवन वाही गुरुचरणी ॥३१६॥

ऐसे कित्येक चरित्र । स्वामींचे नित्यचाले जगदोध्दारीय सत्र । मी तो मतीमंद पामर अरत्र । मजकडून वर्णन केवी घडे ॥३१७॥

ऐसीही गुरुपरंपरेची कथा । संक्षेपे वदलो अल्पाक्षरे निहिता । सहजानंद समाधि समयो पुनिता । क्षण विधानी साकारले ॥३१८॥

आनंदम्नाय पुरातन । यथावत चाललासे महान । भक्तोध्दारा वाहोन । परमकल्याण अभिवर्धिले ॥३१९॥

श्रीसहजानंद पीठ सेवेत । ही कथा असे विशेषपणी समर्थ । त्यांचा समाधिकाळ पुनीत । क्षण आला कालमानी ॥३२०॥

स्वामींचा शिष्यपरिवार । विस्तृतपणी व्यापिला दूरवर । परी अंतिमक्षणी हाकेस्तर । कोणीच स्थानी न मिळती ॥३२१॥

दूरवर वाट पाहून । पाचारिती विधवा अन्नपूर्णम्मा शिष्यासी स्मरुन । आयत्या वेळी उपसंपन्न । कोणीही हाके न आलेती ॥३२२॥

बहुवरी वाट पाहूनी । स्वामींनी उपस्थितासी बोलाविले सुचऊनी । म्हणती पुढील सेवेचे विधानी । रामानंदा नुशासनी परिवाहणे ॥३२३॥

श्रीअन्नपूर्णम्मा वृध्दा त्याक्षणी । स्वामी जवळी आली धाऊनी । पुसतसे कवण्या विधानी । शिष्यवर्गासी हाकारिलेती ॥३२४॥

द्वारी लगबगी तिला हाकारिती । आयत्या क्षणी स्थानी कोणीच न भेटती । क्षण आला असे निकट स्थिती । तूच येई इकडे हाके पाचारिले ॥३२५॥

स्वामींनी ऐसे बोलाविता । सहज येऊन वंदिले चरणी ऋता । स्वीय शाटीसी टाकिती तिच्यावरता । म्हणे स्नान करुनी येई वेगेसी ॥३२६॥

आज्ञा वाहोनि आडावरी । स्नान करुनी आली वृध्दा सत्वरी । चतुदर्श वर्षीय वयासी पुरुष शरीरी । प्राप्त केले गुरुआज्ञेत ॥३२७॥

पुढती घेऊनी विधिवत । तारक शांभवी मंत्रा उपदेशित । पूर्णानंद नामे दीक्षांशी योगपट्ट निहित । धर्मकर्मासी स्मरुनि अलंकरिले ॥३२८॥

तारक मंत्रोपदेश बळे । देहत्रयाही त्वरितची पालटिले । अति सुकुमार धवल शरीर वाहिले । रम्यपणी साकारिले अदभूत याति दर्शनी ॥३२९॥

सुकुमारता अतीव पाही । पाणी पीता कंठी दिसे धरा प्रवाही । नितळ त्वचा कोमलपणी देही । सर्वांग सुंदरपणी परिशोभले ॥३३०॥

हेच ते पूर्णानंद स्वामीऋत । जे निजानंदाचे गुरुपदासी वाहत । सर्वही वंदिती पीठाधिष्ठित । पूर्णानंद पदांकनी ॥३३१॥

पीठ क्रमांशी एकषष्ठी संख्या स्थान । सेवा केली त्रिशतवर्षे पर्यंत पीठ वाहून । अंती तिसर्‍या तारवी संजीवन । समाधि वाहिली गुरुआज्ञेत ॥३३२॥

अकलंक पुरीत स्वामी । नारायणानंद नगरेश्वरमठी महिमी । त्यांच्याच शिष्यात एकांत रामय्या प्रसिध्द गुणी । शिव साक्षात्कारी परिवाहिलासे ॥३३३॥

वंजरेकाठी निष्ठापुर । सेवा वाहती मठासहित उदार । लोककल्याणी परिसर । आनंदाम्नाय श्रेष्ठत्वी ॥३३४॥

निगडीकर घराण्यात । सहजपूर्ण निजरंग नामे उधृत । नाझरे कराची परंपरा येथ । श्रीधरस्वामी प्रसिध्द कीं ॥३३५॥

येणेस्तरी चहूदिशी । भक्तिज्ञान वैराग्य विधीशी । लोकोध्दारार्थ मार्गदर्शनांशी । पूर्णकल्याण वाहिले ॥३३६॥

आनंदाम्नाय पारंपरी । गुरुसांप्रदाय क्रमस्तरी । हनुमदात्मजे त्यांच्या कृपे निर्धारी । यथावत स्मरला तया अनुक्रमे ॥३३७॥

पूर्वनुस्मृतीच्या आधारे । माझ्या स्मृतीनुरुप दत्तानंदा क्रमे पुनर्लेखिले । अष्टादशाध्याय पर्यंत यथाप्रकारे । पूर्ण केले मंदबुध्दीत ॥३३८॥

इये पूर्व ग्रंथ शके सतराशे त्रेपन्नस्तरी । खर सवंत्सरी भागानगरी । बालबुध्दीच्या स्मृतिस्तरी । पूर्ण करोनि राहिलो असे ॥३३९॥

परी मानसी समाधान । न वाहिले मन प्रसन्न । आणखी हा ग्रंथ कल्याणी नेऊन । मूर्ती पदाब्जी अर्पावी ॥३४०॥

त्या स्तरी मनासी । समाधान होईल संकल्प विधीशी । म्हणोनि ठरविता तीन वरुषी । काळ गेला विचारणीत ॥३४१॥

निश्चय करोनि कल्याणमठी । आलो तीन वर्षाच्या शेवटी । मूर्तीच्या पदी ग्रंथ वाहिलो नेटी । रात्री दृष्टांताशी अनुभविलो ॥३४२॥

श्रीपूर्णानंद मूर्ति झगमगीत । स्पष्टपणी आज्ञा करित । म्हणे यातील तीन अध्याय प्रतिलेखूनी त्वरित । पूर्णकरी रे भक्तवरा ॥३४३॥

सोळावा अध्याय दत्तानंद क्रमात । सत्रावा अच्युत अनंती लेखनी उधृत । अठरावा ब्रम्हानंद शिवानंद शब्दी उधृत । पूर्ण करणे यास्तरी ॥३४४॥

म्हणोनि पुस्तकाचे स्थान । प्रत्यक्ष दाखविले कृपावहन । उठोनि त्या ग्रंथासी संपादून । प्रतिलेखन स्तरी पूर्णकेले ॥३४५॥

तयावरी तीन पारायण । प्रायश्चित्तार्थ केले वाचन । चारणी वाहता पुन्हा स्वप्न । त्याच मूर्तीनी प्रसादिले ॥३४६॥

प्रत्यक्ष तुलशी आणि गंध । साक्षात मिळाली मजला पदारविंद । अतिव समाधानी मनी स्वानंद । भरुनी पावलो कृपांशी ॥३४७॥

अज्ञानपणी सेवेत चुकता । पूर्ण करोनि घेतले आज्ञेनिशी यथावता । मनःशांति वाहिलो पूर्ता । आंतरमनी गुरुप्रसादे ॥३४८॥

आज शके सतराशे छप्पन्न । जयनाम संवत्सर पूर्ण । वैशाख शु . त्रितीया पूण्यदिन । व्दितीय लेखना पूर्ण केले ॥३४९॥

व्दितीय ग्रंथ वडील घरी । तिम्मण दीक्षिताशी वगदळ परिसरी । अर्पण करोनि तिसर्‍या ग्रंथा आपुल्या घरी । पूर्ण प्रसादे परिवाहिलो ॥३५०॥

या दिव्य मूर्तीचा प्रसाद । साक्षात समाधानी वरासह पावलो सुखद । गुरुमार्ग शुध्द संजीवनी स्तर । पूर्णपणे अनुभविलो ॥३५१॥

या महासेवेतुनी ग्रंथ स्वये प्रतिलेखनी । कल्याण पूर्णानंद मठी मूर्तीच्या चरणी । ऐश्या काया वाच्या मनी । परमानंदे अर्पियलो ॥३५२॥

हनुमदात्मज श्रोतयासी । अनन्यपणे प्रार्थी विशेषी । कृपापूर्ण स्तरी सेवेशी । सांगूनि संधी दीधले कीं ॥३५३॥

तेणे साक्षात्कार पूर्ण । प्रसाद कृतीसरशी स्वीकारिले अनन्य । अजिच्या जिवनी जन्म धन्य धन्य । परम समाधानाशी पावलो ॥३५४॥

ही प्रति लीपीका । पूर्णानंद आज्ञेत केले समर्पका । सत्यानुभ्दूतीच्या सुखा । स्मरुनि उरलो कृपांकित ॥३५५॥

हा ग्रंथ पूर्ण । तेणे माझे जीवन धन्य । परम कृपे संतोष विधान । पूर्णःपूर्ण परिवाहिलो ॥३५६॥

चुकल्या भक्ता सांभाळिले । गुरुमार्गी मज वाट दाविले । कोण स्मृतीनी उतराई स्थळे । होणे न होणे ऋणानुबंधी ॥३५७॥

शब्दातीत मौनपदी । अर्पितसे जीवन निगदी । सांभाळिले सत्य अनुबंधी । नमो नमस्ते जगदगुरो ॥३५८॥

तूझ्या मार्गदर्शनी । तुझ्याच आज्ञा विधानी । तुझ्या कृपेच्या अनुवहनी । धन्य झालो गुरुवर्या ॥३५९॥

श्रोते तुमच्या कृपाबळे । आजीचा हा दिन सेवेत उदेले । ऐशीच कृपा असोद्या निर्मळे । हनुमदात्मज चरणी वंदितो ॥३६०॥

पूर्णानंद चरित्र अगम्य महान । हनुमदात्मजा करुनी निमित्त आजिचा दिन । त्याच्याच आज्ञेत जीवन । वाहवितसे प्रतीतोध्दरणी ॥३६१॥

सदानंदा अनन्यपणी । ही प्रतिलीपीच्या मनःपूतपणी वाहिली । जेणे माझी जन्मकुळी । तरलो पूर्ण गुरुकृपे ॥३६२॥

सदानंदा नमोनमो । पूर्णानंदा जीवन धर्मो । सेवेत उध्दरिले अनुभव निगमो । हनुमदात्मज परिवाही ॥३६३॥

इति श्रीपूर्णानंद चरित्र । पूर्णानंद कृपे प्रीति पात्र । त्याच्या आज्ञेच्या सूचनी सूत्र । शोडशोध्याय गोड हा ॥३६४॥

Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2010-09-27T20:44:19.4970000

Comments | अभिप्राय

Comments written here will be public after appropriate moderation.
Like us on Facebook to send us a private message.

खाण तशी माती, जाती तशी पोती (जात तशी पुत)

  • जशी जन्मभूमी असेल तसेच फळ उपजेल व ज्‍या कुळात जन्म होईल त्‍या कुळाचे गुणावगुण मनुष्‍यामध्ये उतरतील. किंवा ज्‍या जातीमध्ये जन्म होतो त्‍या जातीचे गुण मुलीला लागतात. 
RANDOM WORD

Did you know?

हिंदू धर्मात मुलाचे जावळ काढतात परंतु मुलीचे का काढत नाहीत?
Category : Hindu - Beliefs
RANDOM QUESTION
Don't follow traditions blindly or ignore them. Don't assume a superstition either. Don't be intentionally ignorant. Ask us!!
Hindu customs are all about Symbolism. Let us tell you the thought behind those traditions.
Make Informed Religious decisions.

Featured site

Ved - Puran
Ved and Puran in audio format.